...Το σύστημα έχει ραγίσει, ο κόσμος δεν ακούει πια και τόσο πολύ τους νεκροθάφτες του, όμως δεν ακούει και απ' την άλλη όχθη, την όχθη της Αριστεράς αυτά που περιμένει.
Παρ' ότι ελπίζει ο κόσμος σ' αυτά τα κόμματα, παρ' ότι ακριβώς για αυτό τους ανεβάζει τα ποσοστά, και το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα σχήματα της Αριστεράς δεν προσφέρουν αντίδωρο σε αυτόν τον κόσμο την Κοινή Δράση τους.
Κι όχι μόνον, αλλά και την Κοινή Δράση με άλλες δυνάμεις πέραν της Αριστεράς, δυνάμεις που αντιστέκονται στο Μνημόνιο, τη λογική του, την ηθική του, την πολιτική και πολιτειακή μετάλλαξη που πάει να επιφέρει.
Αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη χρειάζεται, όπως έγινε σε πλήθος χωρών της Λατινικής Αμερικής, όχι η ένωση αλλά η ενότητα της Αριστεράς. Μάλιστα ακόμα παρά πέρα η ενότητα των δυνάμεων αυτής της Αριστεράς με άλλες αντιστεκόμενες δυνάμεις.
Τα ποσοστά που θα εξασφάλιζε ένα τέτοιο σχήμα δεν θα τρομοκρατούσαν απλώς τους τρομοκράτες αλλά θα έσπρωχναν το εκκρεμές της Δημοκρατίας προς τον άνθρωπο, το σπίτι του, την εργασία, το σχολείο, την ανάπτυξη, τη δίκαιη κατανομή του πλούτου.
Σήμερα είναι που χάνονται ζωές, δουλειές, σπίτια! Δεν μπορούν να περιμένουν τον σοσιαλισμό για να σωθούν όλα αυτά. Ούτε θα φθάσει κανείς ποτέ στον σοσιαλισμό με τα πτώματα όσων άφησε να χαθούν μέσα στην κρίση, διότι δεν ήταν ιδεολογικά καθαροί, διότι είχαν αμαρτήσει όταν ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ. ή ό,τι άλλο...
Κανείς δεν ζητάει απ' το ΚΚΕ να ενωθεί με τον ΣΥΡΙΖΑ (ήδη τα ποσοστά τους μαζί κινούνται πάνω απ' το 25%), ζητάνε όμως πολλοί, ανάμεσά τους και δεξιοί ψηφοφόροι, ένα Κοινό Πρόγραμμα για να αντιμετωπισθεί ο Αρμαγεδδών. Αυτό το Πρόγραμμα θα εκτόξευε τα ποσοστά τους τόσον, που το μονοπώλιο της διακυβέρνησης της χώρας απ' τον δικομματισμό, το νυν Μνημονιακές δυνάμεις, να αμφισβητηθεί και μάλιστα να ανατραπεί.
Αν δεν δοθεί στον λαό αυτή η δυνατότητα απ' τις δυνάμεις της Αριστεράς, αν δεν ανοιχθεί ο δρόμος για να πάρει ο ίδιος την τύχη του στα χέρια του, τότε τι Αριστερά είναι; και εις τι τη χρειάζεται ο λαός;...
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου Μουσική: Κώστας Καλδάρας Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας
Απόσπασμα από το άρθρο του Κώστα Κανναβούρη Ούτε τίποτα από την Αυγή της Κυριακής 6/2/11
.....Ένα κράτος που πολύ γρήγορα εξέπεσε από την επανάσταση στην υποταγή, παράγοντας ποικιλόβουλα αποτελέσματα. Παρήγαγε μια οικονομία που το προϊόν της ήταν η υποταγή και όχι η παραγωγή ελεύθερων ανθρώπων. Παρήγαγε μια δημοκρατική αίσθηση επιρρεπούς βασιλείας που κατανοούσε τον κόσμο της εποχής της εντελώς εξωπραγματικά. Παρήγαγε περισσότερους προσκυνημένους απ' ό,τι εξεγερμένους. Και ήταν φυσικό να γίνει έτσι. Γιατί δεν υπήρχε έδαφος αλήθειας, δεν πρόλαβε να δημιουργηθεί τέτοιο έδαφος, γι' αυτό και οι εξεγερμένοι όλες, μα όλες τις φορές δεν είναι που ηττήθηκαν, είναι που προσχώρησαν στις τάξεις των προσκυνημένων. Και από πάνω ο λόγος της μεγαλαυχίας. Ο Λόγος μιας θρησκείας. Και ακολούθησαν πολλές θρησκείες. Ασύντακτα, ασύμπτωτα, ανακατεμένα.
Και τώρα είμαστε εδώ. Και δεχόμαστε ότι εμείς σπαταλήσαμε την Ελλάδα. Εμείς περάσαμε γενιές ολόκληρες γλεντώντας το έχει μας και τη σερμαγιά του τόπου, πουλώντας στα χαρτοπαίγνια του χρόνου ό,τι πολύτιμο μας κληροδοτήθηκε. Και δεχόμαστε ότι μαζί τα φάγαμε. Και αποδεχόμαστε εν έτει 2011 το "δίκαιο του αίματος" που λέει και το Δ' Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας. Και αποδεχόμαστε ότι είμαστε έκφυλοι, ανιστόρητοι, απατεώνες, σπάταλοι σε βαθμό οικονομικού εγκλήματος ισάξιου με το ατιμώρητο έγκλημα χρηματοληψίας από τη Siemens του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., εκμαυλισμένοι συλλήβδην από τις χαρές και τις χάρες του λαϊκού καπιταλισμού. Δεχόμαστε ότι είμαστε οι επίμονοι κηπουροί κάθε είδους ανθέων του κακού σ' αυτόν τον τόπο. Δεχόμαστε ότι εμείς φταίμε.
Και πράγματι, έτσι είναι. Εμείς φταίμε. Γιατί εμείς είμαστε οι άλλοι. Για την ακρίβεια: Εμείς δεχόμαστε να είμαστε οι άλλοι. Εμείς, δηλαδή, είμαστε το δίκαιό τους και ο περιώνυμος νομικός πολιτισμός τους. Πολύ περισσότερο: ο πολιτικός πολιτισμός τους. Που αφήνει ελεύθερους δύο πρωθυπουργούς, τον Κώστα Καραμανλή και τον Γιώργο Παπανδρέου, οι οποίοι έχουν υποπέσει στο έγκλημα της συνταγματικής εκτροπής. Και στέλνει στη φυλακή έναν ολόκληρο λαό για λόγους αδιευκρίνιστης συνενοχής.
Πιθανώς θα το καταλάβουμε κάποτε. Αλλά τότε θα είναι αργά. Ούτε αριστερά δεν θα μπορούμε να είμαστε τότε, ούτε τίποτα.
Εναν χρόνο μετά τις προηγούμενες εκλογές, θα ήταν πολύ νωρίς για να συντριβεί το ΠΑΣΟΚ, όχι όμως και για να ηττηθεί. Ηττήθηκε. Εχασε περίπου 1.200.000 ψήφους, τροφοδότησε κατά το μερίδιό του την αποχή και μείωσε την απόστασή του από τη Ν.Δ. στις δύο μονάδες... Σε όλα αυτά δεν βλέπουν ήττα μόνον οι οπαδοί κι όχι οι σκεπτόμενοι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ. Σαν να μην είδε όμως την ήττα φέρθηκε και ο Παπανδρέου, αν κρίνουμε από τη δήλωσή του μετά τις εκλογές. Χωρίς να καταδεχθεί να μας δώσει ουδεμίαν εξήγηση, γιατί ήρθησαν οι λόγοι για τους οποίους ο κ. Πρωθυπουργός θα μας έσερνε σε εκλογές, ανέκρουσεν πρύμναν. Οι εκλογές ανεβλήθησαν, αλλά δεν αποκλείσθηκαν, επικρέμανται. Τώρα, το περιβάλλον του Παπανδρέου, αλλά και οι επιτελείς του ΠΑΣΟΚ σχεδόν επαίρονται ότι «το δίλημμα έπιασε, αλλοιώς θα αντιμετωπίζαμε τη συντριβή». Υπερηφανεύονται δηλαδή για την επιτυχία ενός εκβιασμού και μιας μπλόφας. Ετσι απλά και άνευ αισχύνης. Ομως όλα αυτά που είχαν φέρει το ΠΑΣΟΚ στο χείλος της συντριβής (δηλαδή η πολιτική του) θα επαναληφθούν και αύριο! Τι θα κάνει τότε ο Παπανδρέου; θα μας απειλήσει πάλι με εκλογές για να μην πάει σε εκλογές;
Αν αθροίσουμε χάριν παιδιάς (και για να μας πιάσει θλίψη) τα ποσοστά της Αριστεράς στην περιφέρεια Αττικής (αφήνοντας για την οικονομία της συζήτησης το σύνολο των ποσοστών του κ. Δημαρά να προσμετρηθεί -όλο- στο ΠΑΣΟΚ) έχουμε και λέμε (Δευτέρα, ώρα 3.45):
Παφίλης 14,16% Μητρόπουλος 6,11% Αλαβάνος 2,16% Ψαριανός 3,96% Διάκος 4,07% Χάγιος 2,29% ήτοι σύνολο 32,75%! Ενα «μπερλινγκουερικό» ποσοστό. Που θα καθιστούσε την Αριστερά πρώτη πολιτική δύναμη στην κεντρικότερη περιφέρεια της Επικράτειας.
Αν μάλιστα κατέβαινε σε ένα κοινό μέτωπο με τη δυναμική της ενότητας κι ένα ακόμα μικρό ποσοστό απ' τα ποσοστά Δημαρά και της μη-αποχής (λόγω ακριβώς της ενωτικής δυναμικής), η Αριστερά πιθανόν να ξεπερνούσε στην Αθήνα-Αττική το 35%!
Αν συναθροίσουμε την ίδια στιγμή το ποσοστό της Ν.Δ. με του ΛΑΟΣ, δηλαδή Κικίλιας 20,69% συν Αδώνιδας 6,63% έχουμε ένα σύνολο 27,32% (που θα έβαζε τα πράγματα στη θέση τους), ενώ το ΠΑΣΟΚ με Σγουρό 24,0% συν Δημαρά (έστω το όλον) 15,84 θα έφθανε το 39,93%.
Βεβαίως στην ιστορία (και την πραγματικότητα καθώς αποκρυσταλλώνεται από λεπτό σε λεπτό κι από ώρα σε ώρα) δεν υπάρχει «αν». Οντως. Η Αριστερά δεν είναι ενωμένη. Για αυτό ακριβώς όμως θα μπορούσε να 'ναι ενωτική. Ο λαός τής δίνει ένα 35% στην Αττική κι αυτή τού το επιστρέφει σε κομμάτια του 10% και θρύψαλα του 3%. Διότι, βεβαίως, αυτά που χωρίζουν την Αριστερά είναι περισσότερα από εκείνα που την ενώνουν. Κι εμείς πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτό, άλλωστε με αυτό το μάθημα εκπαιδευτήκαμε (οι αριστεροί) να ζούμε από το 1968 το 1991 κι εντεύθεν.
Τι σημασία έχει αν έρχονται μαύρες μέρες; Τι σημασία έχει αν το ποσοστό που έδωσε πανελλαδικώς στην Αριστερά ο λαός (ακριβώς επειδή τη χρειάζεται) υπερβαίνει το 25%; Τι σημασία έχει αν ο δικομματισμός πέτυχε το μικρότερο ποσοστό του από τη μεταπολίτευση;
Σημασία έχει ότι η Αριστερά δεν χρειάζεται τον λαό αν το κάθε κομμάτι της δεν τον έχει όλον δικόν του. Είναι μια σχέση μονογαμική. Την κατανοώ, αλλά στο μεταξύ ο δικομματισμός, το Μνημόνιο και η Διαπλοκοδιαφθορά μάς πηδάνε όλους μαζί. Κι αυτό το κατανοώ, αλλά δεν τη βρίσκω.
Η Αριστερά δεν χρειάζεται να ενωθεί, θα αρκούσε να 'ναι ενωτική. Τότε το σύστημα θα την έτρεμε κι ο λαός θα έπαιρνε ανάσα. Και συνεπώς θα την ενδυνάμωνε ακόμα περισσότερο.
Ονειρα «θερινής νυκτός» θα μου πείτε ορισμένοι και απ' το ΚΚΕ και απ' τον ΣΥΝ και από τους απέχοντες και απ' όσους μια τέτοια προοπτική θα τους απελευθέρωνε απ' το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ. και όλες τις σχετικές εκδοχές του δικομματισμού. Σωστόν! Ο καθένας μας μπορεί να μείνει με τις παραμαγούλες του και να μην αντέχει τις παραμαγούλες του άλλου.
Μπορούμε να πίνουμε μαζί το ουζάκι μας ο σ. Παφίλης κι εγώ, ο σ. Ψαριανός και ο σ. Χάγιος, μπορεί να βλεπόμαστε με τον σ. Αλέκο, τη σ. Αλέκα και τον σ. Αλέξη, αλλά μπροστά στον λαό ο σ. Τσίπρας είναι σοσιαλδημοκρατικό ανάχωμα, η σ. Αλέκα σταλινικό απολίθωμα, ο σ. Διάκος όχι αρκετά αριστερός, ο σ. Αλέκος αίφνης αριστεριστής, κι εγώ πολύ μαλάκας (με την καλή έννοια της λέξης, ανοιχτή σε κάθε ερμηνεία)...
Θα μου πείτε ότι υπάρχουν ορισμένοι που αν η Αριστερά λειτουργήσει ως Μέτωπο θα τους ξυνίσει και θα πάνε στο ΠΑΣΟΚ. Ποιοι; αυτοί που πήγαν; αυτοί που πάνε τώρα; αυτοί που θα πάνε στο μέλλον; Βλέπουμε δηλαδή το 1-2% και δεν βλέπουμε το 35% που δίνει ο λαός στην Αριστερά;
Εννοείται ότι όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά μία ακόμα «άλλη» ανάγνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων, μία ανάμεσα σε άλλες 100.000! Σωστόν! Αλλοιώς διαβάζει τα αποτελέσματα ο Αλέξης, αλλοιώς η Αλέκα αλλά με τον ίδιον τρόπο θα απολύονται αυτοί που τους ψήφισαν κι όσοι δεν τους ψήφισαν...
Από το Ναυτίλο του ΣΤΑΘΗ στην Ελευθεροτυπία 9.ΧΙ.2010
Σε στιγμές σοβαρής (!) αυτοκριτικής (;) είναι συχνή η αναφορά όλων μας στις... «φυλές» της αριστεράς, τις ιδιομορφίες τους και τις συγκρούσεις τους. Τις οποίες, στη συνέχεια, αποκηρύσσουμε μετά βδελυγμίας ομνύοντας στην ενότητα.
Σπανίως όμως αναφερόμαστε με σοβαρότητα στους .. «φίλαρχους» της αριστεράς και στο δημοκρατικό της πρόσωπο (ή προσωπείο).
Ας πάρουμε το ΚΚΕ. Εσαεί ερωτευμένο με τη «μόνη λύση» που είναι η κατάληψη της εξουσίας από τον λαό (μέσω του κόμματος φυσικά), την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου (μέσω του κόμματος φυσικά) και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού (μέσω του κόμματος φυσικά). Η έμπρακτη αποτυχία αυτού του μοντέλου και ο εκφυλισμός του σε ένα γραφειοκρατικό και αντιδημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης της κοινωνίας οφείλεται στους εχθρούς του λαού (φυσικά).
Αλλά και η στάση του απέναντι στα άλλα πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα μέσα στην αριστερά εκφράζεται με την απαξίωση και καταγγελία των πάντων εκτός του «περιουσίου της ιστορίας» (φυσικά) κόμματος.
Ας πάρουμε το νεοσύστατο κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς. Που στέκεται διστακτικά και με μικροαστικό καθωσπρεπισμό απέναντι στον λαό, τα προβλήματά του, τους αγώνες του. Πιστεύοντας ότι μόνο μέσα από τη συμμετοχή σε κάποια τρέχουσα εξουσία (μην το πολυψάχνουμε κιόλας) μπορεί να εφαρμόσει τις «μεταρρυθμιστικές» του ιδέες. Έστω και από τη θέση του «τρίτου έξω φυλαρούχα». (Φυλαρούχας, όπως πληροφορούμαι από σοβαρούς φιλάθλους, είναι ο φροντιστής, που κουβαλάει, πλένει, σιδερώνει και τακτοποιεί τις στολές των παικτών μιας ομάδας. Σαν τέτοιος συμμετέχει στις αποστολές της).
Αυτό που αντισταθμίζει την υστέρησή του σε δύναμη και κοινωνική εμβέλεια είναι το «υψηλό επίπεδο» των μελών του και των απόψεών του, η επιρροή του στην διανόηση και τους πανεπιστημιακούς. Μια άλλη ελίτ, περιούσια και αυτή της ιστορίας (φυσικά). Που επιζητεί απελπισμένα τη συμμετοχή στην εξουσία μέσα από συμπράξεις.
Προχωράμε στον ΣΥΡΙΖΑ και τους «συμμάχους»!! Όπου στόχος των περισσοτέρων είναι η διάλυση ή η υποταγή του ΣΥΝ, που είναι η μεγαλύτερη συνιστώσα (και ως εκ τούτου... αριστοκράτισσα και εξ αντικειμένου αντιδημοκρατική έως ξεπουλημένη). Διότι, ανεξάρτητα από την κοινωνική τους επιρροή (;), εκπροσωπούν τη «μόνη αριστερά» που θα αναμορφώσει και θα φέρει στον ίσιο δρόμο την παραπαίουσα παιδίσκη. Εδώ έχουμε την ελίτ της «καθαρής» αριστεράς (φυσικά).
Αφήσαμε στο τέλος το καλύτερο. Τον ΣΥΝ τον ίδιο. Ας κάνουμε ένα μικρό απολογισμό λοιπόν.
A. Η πρώτη πρόεδρος του ΣΥΝ αποχώρησε, βρίσκεται -ελέω ΠΑΣΟΚ - στις Βρυξέλλες και ασχολείται με την αλιεία, αφού για λόγους «αριστερής συνείδησης» αρνήθηκε το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Έκτοτε για το μνημόνιο, τα οικονομικά μέτρα κ.λπ. προφανώς οι δηλώσεις της έγιναν στην γλώσσα των ψαριών.
- Ο δεύτερος πρόεδρος του ΣΥΝ συμβιβάστηκε με μια διμηνιαία (..παρά κάτι) θητεία ως πρόεδρος του Παναθηναϊκού.
- Ο τρίτος πρόεδρος του ΣΥΝ δεν συμβιβάζεται με τίποτα. Αυτός παίρνει ό,τι του λάχει. Από πρόεδρος ή αντίπαλος του ΣΥΡΙΖΑ, από αρχηγός τάσης ή κόμματος, από πούρος αριστερός μέχρι οπαδός της συνεργασίας με τμήματα της σοσιαλδημοκρατίας... μέχρι και περιφερειάρχης αν τα άλλα δεν φτουράνε. Μόνο την ανώνυμη συμμετοχή και προσφορά δεν αντέχει.
- Ο νυν πρόεδρος ανδρώθηκε πολιτικά σε αυτό το κόμμα, με αυτούς τους προέδρους. Θέλει / μπορεί να αλλάξει το τοπίο; Ζητούμενο.
Β. Τα στελέχη, οι αμιγώς(!) πολιτικοϊδεολογικές τάσεις που δεν είναι οργανωμένες φράξιες (όχι καλέ!) και η περίφημη «σύνθεση απόψεων» για την παραγωγή πολιτικής. Καλά, το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;
Στο τέλος παίρνουμε και μια απόφαση κατά της «οργανωτικής και πολιτικής παραλυσίας» και είμαστε ωραίοι.
Επειδή όμως όλα αυτά συμβαίνουν γιατί... υπάρχουν απίστευτα σοβαρές και διαφορετικές πολιτικές και ιδεολογικές εκτιμήσεις για τον καλύτερο τρόπο αντιμετώπισης της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας της τρόικας και της κυβέρνησης προς όφελος των εργαζομένων (!), μη τύχει και σας περάσει από το μυαλό ότι ελάχιστα διαφέρουν από ό,τι συμβαίνει στα κόμματα εξουσίας. Ά πα πα!!!
Τέλος ας έρθουμε και στις «φυλές». Που απαρτίζονται από όλους εμάς, μέλη και οπαδούς (λίγους πια) όλων των παραπάνω.
Έχουμε τεράστια ευθύνη γιατί χρόνια δεχόμαστε να απαντάμε σε ερωτήσεις: «Γιατί όχι ο Αλαβάνος;», «Γιατί όχι ο Τσίπρας;», «Γιατί όχι ο Λαφαζάνης;», «Γιατί όχι η… Μαρία η Πενταγιώτισσα;». Έχουμε τεράστια ευθύνη γιατί δεν βάζουμε εμείς το μοναδικό ερώτημα του οποίου η απάντηση θα είχε κάποιο νόημα για τον ελληνικό λαό, το «γιατί αριστερά» !!!
Όσο για μένα (έτσι δεν λέει, ότι πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας;) αναρωτιέμαι πιο σοβαρά από κάθε άλλη φορά. Μήπως παλεύουμε για «ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη»;
Η Ρούλα Καϊμάκη είναι μέλος της Π.Κ. Χαλανδρίου του ΣΥΝ
ΥΓ Το προσυπογράφω οργισμένος, το τραγούδι του Γιάννη Μαρκόπουλου ‘’Ο Ταρζάν’’ με τον Γιάννη Ντουνιά δένει γάντι με την περίσταση και την διάθεσή μου. Δ.Θ
Σε μία ρήση στο φύλλο της Κυριακής έγραφα. “Δεν νομίζω πως υπάρχει παλαιό και νέο στέλεχος του Συνασπισμού που να μην γνωρίζει, ότι το βασικό πρόβλημα του κόμματος στην κοινωνία, είναι πως δεν δίνει την εικόνα κόμματος. Και παρόλα αυτά, συνεχίζω να βλέπω στελέχη με πείρα, να έχουν τυφλωθεί από το πάθος της μοναδικής τους άποψης και να επιμένουν να τραβούν τον ξεχωριστό τους δρόμο ή να απειλούν πως σύντομα θα το πράξουν”. Το διάβασε ένας φίλος, που έχει διατηρήσει μόνο την ιδιότητα του ψηφοφόρου (ακόμα αντέχει) και με ρώτησε. Καλά, εσύ δεν έχεις καταλάβει πως ο Συνασπισμός ποτέ δεν υπήρξε κόμμα, αλλά πάντα ήταν μια κοινοπραξία πολιτικής επιβίωσης;
ΕΤΣΙ ΑΝΟΙΞΑΜΕ μια μεγάλη κουβέντα, μια κουβέντα που πονάει όλους τους αριστερούς, ειδικά όσους ακόμα ονειρεύονται πως μπορεί να υπάρξει κοσμική αριστερά, δηλαδή αριστερά που να κατανοεί σε “ποιο γαμημένο κόσμο ζει” όπως αγανακτισμένος αναρωτήθηκε και ο Σαραμάγκου. Αριστερά, που να μετατρέπει την αδικία και τη διαμαρτυρία σε ενέργεια αλλαγών, με στέρεες εφαρμόσιμες εναλλακτικές προτάσεις. Με προτάσεις που θα επιβραβεύονται από την κοινωνία και θα ανατροφοδοτούν κάθε φορά, τις επιπλέον αλλαγές, τις αλλαγές που εμείς χρειαζόμαστε και εμείς αποφασίζουμε. Μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ και την αποχώρηση της πλειοψηφίας του κόμματος, που έκανε τη μεγάλη στροφή προς τα πίσω για λόγους επιβίωσης, το καλύτερο κομμάτι εκείνου του κόμματος, συν την ΕΑΡ κράτησαν τον Συνασπισμό, αλλά ελάχιστα εργάστηκαν προς την υπερπήδηση των εμποδίων ώστε το πολιτικό σχήμα, αυτή η κοινοπραξία, να αποκτήσει σταδιακά ενιαία χαρακτηριστικά.
ΣΤΗΝ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ του ΣΥΝ προστέθηκαν με τη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ άπειρες συνιστώσες και οι ασθένειες έγιναν ένας βαρύς καρκίνος που μαθηματικά οδηγούσε στην κατάρρευση. Ξαφνικά το 85% της πολιτικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν ο ΣΥΝ, μετατράπηκε στο ένα ενδέκατο, κατά παράβαση κάθε ηθικής και λογικής, πολιτικής και μαθηματικής. Με τόσο αποκλίνουσες πολιτικές απόψεις, παρά τις βίαιες υποχωρήσεις του ΣΥΝ, με χαρακτηριστικότερη όλων την περίπτωση των υποψηφίων ευρωβουλευτών και τη θυσία του πετυχημένου Δημήτρη Παπαδημούλη, το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο. Θα μου πείτε, πως όλα αυτά μεγεθύνθηκαν και επιταχύνθηκαν από την στάση του Αλέκου Αλαβάνου. Δίκιο έχετε, αλλά αργά ή γρήγορα, πάλι εδώ θα φτάναμε.
ΤΟ ΘΕΜΑ όμως είναι τι κάνουμε σήμερα. Η μία συνιστώσα του ΣΥΝ, η ανανεωτική πτέρυγα αποχώρησε, αλλά πάλι βρεθήκαμε με δύο συνιστώσες,συν άλλη μία τη νεολαία, τρεις! Αν η κοινωνία γουστάρει τέτοιου είδους κόμματα ή κοινοπραξίες, κανένα πρόβλημα που λέει και ο λόγος. Εμ, δεν τα γουστάρει, το λέει και το φωνάζει. Παρόλα αυτά εμείς, εν προκειμένω αυτοί τους οποίους ψηφίζουμε, εκεί. Ούτε καν τις βασικές λειτουργίες κάθε δημοκρατικού κόμματος και οργανισμού δεν αποδεχόμαστε! Έχει δικαίωμα η πλειοψηφία να ασκεί την πολιτική που αποφασίζεται δημοκρατικά; Το αυτονόητο ναι, εδώ δεν ισχύει. Οι νέες συνιστώσες απειλούν, πως αν δεν γίνει σεβαστές οι δικές τους απόψεις, παρότι μειοψηφικές, κινδυνεύουμε με διάλυση! Δηλαδή;
ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ για παράδειγμα την υποψηφιότητα Μητρόπουλου. Οι δύο δημοσκοπήσεις που έχω υπόψη μου το φέρνουν από 8,5 έως 12%. Καλό ποσοστό μου φαίνεται για αρχή, αλλά δεν θεωρείται καθαρό! Δηλαδή αυτή η αριστερά που έφτιαξαν οι τέως κομμουνιστές της Ανατολικής Γερμανίας με αριστερά στελέχη των Σοσιαλδημοκρατών και μάλιστα με χαρακτηριστικά σοβαρού, υπεύθυνου και ενιαίου κόμματος, είναι για πέταμα και ας έχει φτάσει αυτή η αριστερά στο πλουσιότερο κράτος της Ε.Ε. στο 12%, με προοπτικές συμμετοχής στην εξουσία, σε ένα τριπολικό συνασπισμό της ευρύτερης αριστεράς με τους πράσινους; Τελικά για να καταλάβω, για ποιόν κάνουμε πολιτική. Για τον εαυτό μας, την παρέα μας ή την κοινωνία;
Το κείμενο, με τίτλο «Πού είναι η Αριστερά» πρωτοεμφανίστηκε στο μπλογκ του Σαραμάγκο, την 1.10. 2008. Δημοσιεύτηκε, μαζί με άλλα κείμενα από το ίδιο μπλογκ, στο βιβλίο του Το τετράδιο. Κείμενα που γράφτηκαν για το blog, Σεπτέμβριος 2008-Μάρτιος 2009. Στα ελληνικά κυκλοφορεί, όπως και όλα σχεδόν τα βιβλία του Σαραμάγκο, σε μετάφραση Αθηνάς Ψυλλιά, από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, σε μια συνέντευξή μου σε μια νοτιοαμερικάνικη εφημερίδα, αργεντίνικη νομίζω, μου βγήκε πάνω στις διαδοχικές ερωταποκρίσεις μια δήλωση που κατόπιν φαντάστηκα πως θα προκαλούσε αναταραχή, διαμάχη, σκάνδαλο (μέχρι αυτού του σημείου έφτανε η αφέλειά μου), ξεκινώντας από τις τοπικές στρατιές της Αριστεράς και μετά, ποιος ξέρει, σαν ένα κύμα που εξαπλώνεται σε κύκλους, στα διεθνή μέσα, είτε αυτά ήταν πολιτικά, συνδικαλιστικά ή πολιτιστικά, τα οποία πρόσκεινται στην εν λόγω Αριστερά.
Με όλη της τη σκληρότητα, χωρίς να κάνει βήμα πίσω μπροστά στην ίδια της την αισχρότητα, η φράση, όπως αναπαράχθηκε με ακρίβεια από την εφημερίδα, ήταν η εξής: «Η Αριστερά δεν έχει την παραμικρή γαμημένη ιδέα σε ποιον κόσμο ζει». Στην πρόθεσή μου, εσκεμμένα προκλητική, η Αριστερά, επερωτωμένη έτσι, απάντησε με την πιο παγωμένη σιωπή. Κανένα κομμουνιστικό κόμμα, για παράδειγμα, ξεκινώντας απ’ αυτό του οποίου είμαι μέλος, δεν βγήκε στις επάλξεις για να αντικρούσει ή απλώς να επιχειρηματολογήσει σχετικά με την καταλληλότητα ή τη μη καταλληλότητα των λέξεων που πρόφερα. Κατά μείζονα λόγο, επίσης, κανένα από τα σοσιαλιστικά κόμματα που βρίσκονται στην κυβέρνηση των αντίστοιχων χωρών, σκέφτομαι κυρίως των δικών μας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, δεν θεώρησε απαραίτητο να απαιτήσει ένα ξεκαθάρισμα εξηγήσεις από τον παράτολμο συγγραφέα που τόλμησε να ρίξει μια πέτρα στον μουχλιασμένο βούρκο της αδιαφορίας.
Τίποτε απολύτως, σιωπή καθολική, λες και στους ιδεολογικούς τάφους όπου κατέφυγαν δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά μόνο σκόνη και αράχνες, ή το πολύ κάποιο αρχαϊκό οστό που δεν έκανε ούτε για ιερό λείψανο πια. Για κάμποσες μέρες αισθάνθηκα αποκλεισμένος από την ανθρώπινη κοινωνία, σαν να ’χα χολέρα, θύμα κάποιου είδους διανοητικής κίρρωσης όπου τίποτα δεν έβγαζε νόημα. Έφτασα μάλιστα να σκεφτώ πως η συμπονετική κουβέντα που θα κυκλοφορούσε μεταξύ αυτών που σιωπούσαν ήταν περίπου η εξής: «Τον κακομοίρη, τι να περιμένει κανείς σε τέτοια ηλικία;». Ήταν πως δεν θεωρούσαν ότι δικαιούμουν να εκφράσω γνώμη σ’ αυτή τη φάση.
Ο καιρός περνούσε, περνούσε, η κατάσταση στον κόσμο γινόταν όλο και πιο περίπλοκη, και η Αριστερά, ατάραχη, συνέχιζε να παίζει τους ρόλους που, είτε στην εξουσία είτε στην αντιπολίτευση, της είχαν διανεμηθεί. Εγώ, που στο μεταξύ είχα κάνει μια άλλη ανακάλυψη, πως ο Μαρξ ποτέ δεν είχε τόσο πολύ δίκιο όσο σήμερα, φαντάστηκα, όταν πριν ένα χρόνο ξέσπασε η καρκινική απάτη των ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ, πως η Αριστερά, όπου κι αν βρίσκεται, αν είναι ακόμα ζωντανή, θ’ ανοίξει επιτέλους το στόμα για να πει τι σκέφτεται γι’ αυτή την περίπτωση. Έχω πια την εξήγηση: η Αριστερά δεν σκέφτεται, δεν δρα, δεν διακινδυνεύει ούτε βήμα. Έχει γίνει ό,τι έχει γίνει από τότε, και μέχρι σήμερα η Αριστερά, με δειλία, εξακολουθεί να μη σκέφτεται, να μη δρα, να μη διακινδυνεύει ένα βήμα. Γι’ αυτό ας μην παραξενευτεί κανείς για την αναιδή ερώτηση του τίτλου: «Πού είναι η Αριστερά;». Δεν τάζω τίποτα για απάντηση, πλήρωσα ήδη πολύ ακριβά τις αυταπάτες μου.
Ζοζέ Σαραμάγκο
Από τα Ενθέματα της Αυγής 1/8/2010
ΥΓ Αφιερωμένο με αγάπη σε όλο το φάσμα της Ελληνικής Αριστεράς. Όσον αφορά το ερώτημα με κάλυψε ο σύντροφος Ζοζέ.
Στα μαθήματα λογικής που κάναμε κάποτε μας μάθαιναν ότι δυο αρνήσεις ισούνται με μια κατάφαση, πράγμα που δεν ισχύει δυστυχώς στην πολιτική. Εκεί δυο αρνήσεις κάνουν δυο αρνήσεις, μπορεί μάλιστα δυο αρνήσεις να κάνουν και τρεις και δεκατρείς αρνήσεις. Εξαρτάται πόση αριστερή αισιοδοξία έχει μείνει στον καθένα και πώς το βλέπει το πράγμα, ιδιαίτερα σε ένα χώρο όπου οι αρνήσεις τώρα τελευταία είναι περισσότερες από τις καταφάσεις.
Ο λόγος φυσικά για τις αρνήσεις της Σοφίας Σακοράφα και του Διονύση Τσακνή, που τελικώς και μετά από πολλές επαφές, πολλές διαρροές, πολλά δημοσιεύματα και πολλά καντάρια σιγουριάς κατέληξαν να πουν όχι, δημόσιο μάλιστα και αιτιολογημένο, ενώ υποτίθεται ότι οι σχετικές επαφές ήταν μυστικές. Και να εισπράξουν οι πάντες -ορισμένοι με μεγάλη και φανερή χαιρεκακία- τη σχετική πρόζα και τις αντίστοιχες πόζες πριν και μετά από αυτό ως πολιτική ήττα. Της Σακοράφα, που επιμένει στις γέφυρες με το ΠΑΣΟΚ, ή του Τσακνή, που επιμένει στους δεσμούς με το ΚΚΕ; Μπα, όχι! Της αριστεράς (του ΣΥΝ, του ΣΥΡΙΖΑ, του Τσίπρα, του χώρου) που επεδίωξε αυτό το άνοιγμα.
Αν προσθέσουμε στις αρνήσεις και την προαναγγελθείσα με δικανικούς όρους ενωτικής ευελιξίας άρνηση του Μητρόπουλου, τότε βρισκόμαστε μπροστά στον παλιό αριστερό προβληματισμό, αν πρέπει να γελάσουμε, να κλάψουμε, ή να θυμώσουμε. Όχι με τη Σακοράφα, που ξαφνικά έγινε ανακόλουθη, με τον Τσακνή, που ξαφνικά έγινε ιδιοτελής, ή με τον Μητρόπουλο, που ξαφνικά έγινε ελαστικής συνειδήσεως, αλλά με τα οικεία στραβά κι ανάποδα που οδηγούν σε αρνήσεις, προκαλούν αρνήσεις και γεννούν αρνήσεις.
Τι συμβαίνει; Όποιος είναι ειλικρινής κι έχει ξεμπερδέψει τουλάχιστον με το ένα στ’ αριστερό, ζήτω το κόμμα, ένα στο δεξί, ζήτω η ηγεσία, καταλαβαίνει, βλέπει, νιώθει ότι όλο αυτό το σκηνικό έχει μεγάλη δόση βολονταρισμού και ακόμα μεγαλύτερη πολιτικού λάθους. Η ιδέα να ξεπεραστούν γκρίνιες, προβλήματα, μιζέριες, φυγόκεντρες τάσεις με ένα ενωτικό άλμα, που προαναγγέλθηκε μάλιστα δημόσια και εντελώς δεσμευτικά, αν και καλή ως ιδέα, εύκολα οδηγεί σε άλμα στο κενό. Γιατί υπάρχει το σκληρό ΠΑΣΟΚ και το ακόμα σκληρότερο ΚΚΕ, που δεν κάθονται με σταυρωμένα χέρια όπως αποδείχτηκε. Γιατί το Μνημόνιο έχει ισχυρότερη στήριξη απ’ ό,τι φανταζόμαστε - και όχι πάντα ορατή. Αλλά και γιατί δεν υπάρχει, δεν υπάρχει, πώς το λένε, εκείνη η συμπαγής δύναμη στην από δω μεριά, που είναι ικανή να εμπνεύσει, να οργανώσει, να στηρίξει ώς το τέλος με σοβαρότητα και πολιτική ευθύνη μεγάλης κλίμακας ενωτικές πρωτοβουλίες. Οι οποίες ενωτικές πρωτοβουλίες δεν είναι ούτε σώου ούτε κολυμπήθρα του Σιλωάμ για κανέναν, κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατάει και πού πηγαίνει.
Το θέμα πια είναι αν τώρα, στο παραπέντε, ο τραυματίας θα συνειδητοποιήσει, και όχι κατ’ ανάγκην με ιατρικά μισόλογα, ότι είναι τραυματίας. Ότι σκόνταψε κι έπεσε μια και δυο και τρεις φορές γιατί πήγε να τρέξει προς ένα στόχο που αυτή τη στιγμή δεν τον παίρνει να τον φτάσει - είναι κουτσός. Ότι θα εξακολουθήσει να πέφτει αν στον καθρέφτη του βλέπει έναν άλκιμο αθλητή και όχι τους επιδέσμους και τις παραμορφώσεις από τις τελευταίες του περιπέτειες.
Άρα; Άρα θα συνειδητοποιήσει επίσης, αφού χωνέψει την αλήθεια, για την οποία δεν είναι καθόλου άμοιρος ευθυνών, ότι πρέπει να κοιτάξει τον εαυτό του, να συμμαζέψει τις δικές του δυνάμεις, να πάρει τα φάρμακά του, έστω και πικρά, να ζητήσει στήριξη από συγγενείς και φίλους, έστω κι αν είναι τσακωμένος μαζί τους, και να στηθεί στα πόδια του με όλο του το κουράγιο και όλες του τις δυνάμεις; Για να αποφύγει μια ήττα που δεν είναι καθόλου αναπόφευκτη, έστω κι αν έχει προετοιμαστεί με τόση αμέλεια;
Δηλαδή; Δηλαδή, ιατρικώς μιλώντας, γιατί επί της πολιτικής υπάρχουν πολλοί και πολύ πιο αρμόδιοι, αν δεν μαζέψουν αρμοδίως τα κομμάτια τους και δεν αντιμετωπίσουν πάραυτα τα μικρόβια των αποκηρύξεων και τους ιούς των μικρο-μικρο- μικρο-μικροδιασπάσεων και των συνακόλουθων μικρο-μικρο- μικρο-μικροστρατηγικών, ας ετοιμαζόμαστε μετεκλογικώς για την εντατική και ό,τι ήθελε προκύψει…
Του Θανάση Καρτερού από την Αυγή 22-8-10
Επιστροφή στην σκοτεινή μίζερη και φτωχή ιδεών πραγματικότητα.
Στιχοι-Μουσικη Γιώργος Ζήκας Ερμηνεύει ο Δημητρης Ζεβουδάκης Ενορχήστρωση Μανωλης Πάππος
Τόσα χρόνια στο σχολείο κάθε χρόνο άλλο θρανίο μια ζωή στην ίδια τάξη θεωρία μα και πράξη μια ζωή στην ίδια τάξη θεωρία μα και πράξη
Κι ύστερα μέσα στους δρόμους θες δε θες σκύβεις τους ώμους ούτε φράγκο για κουλούρι κι η ζωή στο καλαμπούρι ούτε φράγκο για κουλούρι κι η ζωή στο καλαμπούρι
Σαν γαϊδούρι που παλιώνει μα περπατησιά δεν στρώνει έμεινα στην ίδια τάξη θεωρία μα και πράξη έμεινα στην ίδια τάξη θεωρία μα και πράξη
Μόνη και στερνή μου ελπίδα η δική σου η παγίδα ας το κάνουμε το βήμα πέρασέ με σε άλλο τμήμα η θεωρία ας γίνει πράξη κι όλα θα 'χουνε αλλάξει
Τα λόγια στέρεψαν έχασαν το νόημα τους, από τον αναίτιο θόρυβο και τη φασαρία προτιμώ να μιλήσει αυτό το υπέροχο τραγούδι του Γιώργου Ζήκα.
Αφιερωμένο εξαιρετικά στο συνέδριο του Συνασπισμού
Ο καπιταλισμός είναι κοντά στην αρχετυπική φύση του ανθρώπου, μάλιστα του ανδρός ανθρώπου -πολεμικός, κυνηγός, εφιαλτικά εφευρετικός, άπληστος, κτητικός και ιδιοκτητικός. Για αυτό ο καπιταλισμός είναι «εύκολος», κατανοητός κι εφαρμόσιμος• ταυτίζονταιμαζί του αυτοί που κυρι-αρχούν με την πολεμική τους αρετή (εκ του αρ-άρειος), ενώ επίσης εύκολα προσαρμόζονται σ' αυτόν -μοιρολατρικά- κι εκείνοι που έπονται και υποτάσσονται. ...........................
Αντιθέτως ο σοσιαλισμός είναι πιο κοντά στο ιδανικό περί τον άνθρωπο και γι' αυτό πιο δύσκολος. Προϋποθέτει συλλογική οικονομία, προσωπική καλλιέργεια, ευρυχωρία για τον άλλον, πρόταξη των αναγκών, πολιτικοποίηση των μαζών. Κι ως εκ τούτων εύκολα εκπίπτει στο αντίθετό του -καμμιά επανάσταση έως τώρα δεν παρέμεινε διαρκής.Ο σοσιαλισμός υποκύπτει πιο εύκολα στην εντροπία του, ενώ ο καπιταλισμός θρέφεται συνεχώς απ' την παθογένειά του. Δύσκολο το στοίχημα για τους ανθρώπους...
Πολλοί πολίτες αναρωτιούνται. Πού είναι η Αριστερά;
Οι μόνοι που ξέρουν, για την ώρα, πού είναι η Αριστερά είναι οι αριστεροί. Αυτοί που ταυτίζονται μαζί της, ιδεολογικώς, ηθικώς, κομματικώς, καθώς και εκείνοι που κάθε φορά την επιλέγουν ή την υπερψηφίζουν, χωρίς να 'ναι απαραιτήτως αριστεροί.Αν λοιπόν το ερώτημα «πού είναι η Αριστερά» μπορεί να απαντηθεί με ευκολία απ' αυτούς που ξέρουν τι είναι η Αριστερά κι από εκείνους που δέχονται αυτό που είναι η Αριστερά, δηλαδή ένα 10-15% του Εκλογικού Σώματος, απαντιέται με δυσκολία ή καθόλου από το υπόλοιπο.
Λίγοι απ' το μεγάλο μέρος του Εκλογικού Σώματος ελπίζουν σε μια δυναμική και ουσιαστική (επαν)εμφάνιση της Αριστεράς, πολλοί αδιαφορούν και μάλλον ακόμα περισσότεροι -δυστυχώς- την αντιμετωπίζουν με δυσπιστία ή και απόρριψη. Ενίοτε απόλυτη.
Η αλήθεια είναι ότι η Αριστερά πληρώνει και αμαρτίες που δεν είναι δικές της. Πολλοί πολίτες τής φορτώνουν κακοδαιμονίες που χρησιμοποιούν οι ίδιοι ως άλλοθι για τις δικές τους καταστροφικές επιλογές. Πολλοί τής κάνουν «δίκη προθέσεων» κι άλλοι τής φορτώνουν όλη μας την παθολογία, λες και η Αριστερά κυβέρνησε όλα αυτά τα χρόνια.
Αυτό το φορτίο φορτώνεται στην Αριστερά, και από κακοπροαίρετους πολίτες (πελάτες του κράτους και των κομμάτων, εκμαυλισμένους και ιδιώτες -με την έννοια του ιδιωτεύοντος), αλλά και από καλοπροαίρετους. Αλλους επειδή έχουν πειστεί από τα κλισέ της κυρίαρχης προπαγάνδας για την Αριστερά κι άλλους, που θα ήθελαν απ' αυτήν περισσότερα και ουσιαστικά, τα οποία όμως δεν βρίσκουν στον χώρο της.
Ο λόγος που η Αριστερά πληρώνει με τέτοιαν ευκολία ξένες αμαρτίες είναι διότι δεν έχει εξιλεωθεί ακόμα η ίδια από τις δικές της. Και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Στη Λατινική Αμερική, όπου αφέθηκε στη λαϊκή κάθαρση, τα πράγματα πάνε αλλοιώς.
>
Η Αριστερά, ιστορικώς, έχει δίκιο.
Αυτό απεδείχθη από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ η οποία είχε παύσει να 'ναι αριστερή από χρόνια, και ακριβώς γι' αυτό κατέρρευσε. Καμμία Αριστερά δεν υπήρχε σε ένα βοναπαρτίστικο, σταλινικό, αντιδημοκρατικό, γραφειοκρατικό, ανελεύθερο και μιλιταριστικό (παρα)μόρφωμα έτσι όπως είχε μεταλλαχθεί το ίδιο στα αντίθετα από όσα η Επανάσταση διεκήρυσσε.
Το ιστορικό δίκιο της Αριστεράς απεδείχθη και αποδεικνύεται επίσης από την αποθηρίωση του καπιταλισμού μετά τη δική της ιδεολογική οπισθοχώρηση.
Ουδέποτε άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας, από τη βιομηχανική επανάσταση κι ύστερα, οι αντιθέσεις μέσα στις κοινωνίες κι ανάμεσα στα κράτη υπήρξαν πιο έντονες και χαοτικές.
Ιδιώτες που έχουν περιουσίες μεγαλύτερες από προϋπολογισμούς μεγάλων κρατών, εξαθλίωση της εργασίας στον αναπτυγμένο κόσμο, ενδημία της φτώχειας και της πείνας στον υπανάπτυκτο, υποδούλωση των τεχνών στις εξουσίες, υποβάθμιση της καθημερινής ζωής των ανθρώπων, ολοκληρωτικός έλεγχος του δημόσιου και ιδιωτικού βίου, καταστολή, εξάπλωση του πολέμου, λεηλασία του πλανήτη. Οι κρίσεις, η μία μετά την άλλη, χειρότερες κάθε φορά απ' τις προηγούμενες.
Απόγνωση.
(Οπως και η ίδια η γλώσσα θα ήθελε να μας θυμίσει πως συμβαίνει, όταν αποσυνδέεται ο άνθρωπος από τους τρόπους που η ίδια η γνώση προσφέρει).
Σε μια εποχή που η τεχνολογία, όχι μόνον θα επέτρεπε λίγη δουλειά και καλή ψυχαγωγία, αλλά προσέτι θα μπορούσε να έχει εξαφανίσει την ανεργία και να εξασφαλίσει την κοινωνική αλληλεγγύη, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: οι άνθρωποι δουλεύουν σαν τρελοί (όσοι δεν είναι άνεργοι), σαν σκλάβοι, χρεωμένοι ώς τον λαιμό, ανδράποδα των κερδών για τους ελάχιστους, μιας ελίτ των Εταιρειών, που βυθίζει όλο και πιο πολύ, όλο και πιο βίαια την ανθρωπότητα σε έναν τοξικό βίο, βλακώδη, απάνθρωπο, γελοίον.
Καλείται λοιπόν η Αριστερά. Πού είναι;
Είναι η προσκυνημένη και προδοτική σοσιαλδημοκρατία; Είναι οι βολεμένες στο καθεστώς ή στις παρυφές του δημοσιοσχεσίτικες «παρέες»; Είναι η Αριστερά που για να θεωρεί εαυτήν εκτός συστήματος, έχει μεταναστεύσει στον κόσμο της; Οχι. Καλείται λοιπόν η Αριστερά.
Από τον Ναυτίλο του ΣΤΑΘΗ 29.5.2010 στην Ελευθεροτυπία
ΥΓ Σας προτείνω επίσης ένα εξαιρετικό άρθρο του Γιώργου Μπλάνα στους αγαπημένους Γεφυρισμούς με τίτλο «Βαρέθηκε και ο κούκος» στης 29/5/10
Η Αλήθεια Μουσική - Στίχοι: Βαγγέλης Κορακάκης Ερμηνεία: Γιώτα Νέγκα
Αποσπάσματα από μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Νίκι Βέντολα (ηγέτη του κόμματος "Αριστερά, Οικολογία, Ελευθερία") μετά την επανεκλογή του στην περιφέρεια της Απουλίας. Η συνέντευξη δόθηκε στον Δημήτρη Στούμπο και δημοσιεύτηκε 11/04 στην Αυγή.
Συμβολή στο διάλογο που έχει ανοίξει για τις πολιτικές εξελίξεις και τη στάση της αριστεράς.
Να ξαναδώσουμε νόημα στη συντροφικότητα
Ποιο κοινό αγαθό φέρνει η αριστερά σήμερα στον κόσμο;
Το πρώτο κοινό αγαθό που πρέπει να διατηρήσουμε και να διαφυλάξουμε είναι η πολιτική. Η χειρότερη ιδιωτικοποίηση που υποστήκαμε είναι η ιδιωτικοποίηση της πολιτικής. Οι πιο σημαντικές αποφάσεις που αφορούν στη ζωή της ανθρωπότητας παίρνονται σε μη εκλεγμένους οργανισμούς, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου. Αφαίρεσαν από τις λαϊκές μάζες τον έλεγχο της πολιτικής. Είναι το πιο μεγάλο κόλπο στην ανθρώπινη ιστορία και το θεωρούν "φυσικό φαινόμενο". Το πρώτο κοινό αγαθό είναι να διεκδικήσουμε την πολιτική, είναι η άσκηση των δικαιωμάτων. Αποφασιστικό θέμα για την αριστερά είναι πώς θα γυρίσει στον δημόσιο χώρο, πώς θα κάνει κοινότητα, πώς θα διευκολύνει οριζόντια την πολιτική πράξη. Πώς θα ξαναδώσουμε νόημα στη λέξη σύντροφος,που σημαίνει τρώμε μαζί.
Να ξαναγίνει παράδειγμα πολιτισμού η Ευρώπη
Ποιο το μέλλον της Ευρώπης μπροστά στην κρίση; Οι χώρες του Νότου μπορούν να έχουν κοινό βηματισμό;
Είμαι ταυτόχρονα "αποκαλυπτικός" αλλά και αισιόδοξος. Νομίζω ότι πηγαίνουμε σε μια έκρηξη του ευρωπαϊκού συστήματος, στην εντροπία του. Γιατί έχουμε εξοπλιστεί με τον χειρότερο τρόπο για να αποφύγουμε το μόνο φαινόμενο που θα μας σώσει, τη μετανάστευση.
Τα τελευταία δύο μέρη με ενδιαφέρον στην Ευρώπη είναι η Αθήνα και εκτός Ευρώπης η Κωνσταντινούπολη. Η Αθήνα έχει σήμερα μια γοητεία ανάλογη της Νέας Υόρκης. Ευτυχώς που έρχονται μετανάστες που μας φέρνουν ζωντάνια πολιτισμική, κοινωνική, νεανική. Εμείς αντιμετωπίζουμε με ένα είδος ηπειρωτικού απαρτχάιντ τη μετανάστευση.
Η Ευρώπη έχει γίνει κλειστοφοβική. Βυθίζεται στην κρίση της και νομίζει ότι μπορεί να καθαριστεί σαν αγορά, σαν σύστημα τραπεζών και όχι ως παράδειγμα πολιτισμού. Για να ξαναγίνει παράδειγμα πολιτισμού πρέπει να κολυμπήσει στη Μεσόγειο. Εκεί είναι η ιστορία της, η κοιτίδα της. Είναι σε κρίση η Ευρώπη, γιατί παραμένουν οι εμπορικοί πόλεμοι και οι νομισματικοί, και δεν είναι στο επίκεντρο ο πολιτισμός. Όμως είμαι αισιόδοξος. Η δύναμη της πολιτισμικής "μόλυνσης" θα διαλύσει τα τείχη της προκατάληψης, στο τέλος θα κυριαρχήσει μια κοινωνία πολυπολιτισμική, πολυεθνική, πολυθρησκευτική.
Έρχομαι συχνά στον Καναδά, γιατί εδώ υπάρχει αυτή η πολύμορφηανάμειξη. Ο κόσμος ζει χωρίς να νιώθει ότι κλέβουν την ταυτότητά του.
Η άλλη λέξη - κλειδί είναι η μη βία. Η μη βία είναι το νέο όνομα της επανάστασης. Σημαίνει να κάψουμε τις ρίζες μιας κοινωνίας στηριγμένης στην εκμετάλλευση, στην άγρια ιεραρχία. Ο καθένας μας να προσφέρει τη συμβολή του, όχι όμως σαν να έχει τη "Βίβλο". Εγώ δεν σκέφτομαι πια σαν κομμουνιστής, δεν πιστεύω ότι έχω μια υψηλότερη αλήθεια, πιστεύω ότι η ανώτερη αλήθεια είναι η συνάντηση με την αλήθεια του άλλου. Δεν θέλω να χάσω τη ματιά του κομμουνιστή στον κόσμο, όμως νομίζω ότι η αλήθεια είναι στη συνάντηση διαφορετικών ματιών. Ανακάλυψα πόσο είναι πολύτιμη και αναγκαία και η ματιά ενός μη κομμουνιστή στη ζωή.
Από τις "φάμπρικες" στην Πούλια μιλάτε τώρα για "φάμπρικες" παντού.
Χώροι της πολιτικής που είναι σε θέση να ξαναβρούν την αξία που χάθηκε, την αξία της συνεργασίας. Η αριστερά έχασε την ψυχή της όταν "ενσωμάτωσε" τον ανταγωνισμό. Οι σημερινοί χώροι της πολιτικής είναι παγεροί, βαρετοί, ανδροκρατούμενοι και ανταγωνιστικοί. Γι' αυτό είναι ελάχιστα ελκυστικοί, ιδιαίτερα για τις νέες γενιές. Η εναλλακτική πρόταση δεν είναι να κάνουμε χώρους πιο μικρούς, πιο συνεκτικούς ιδεολογικά, κοινοτικούς, που μοιάζουν όμως περισσότερο με εκκλησιαστικές σέχτες.
Η αλλαγή είναι να χτίσουμε χώρους που να μοιάζουν περισσότερο με κοινωνικά κέντρα. Χώροι που είναι ταυτόχρονα χώροι κοινωνικής και πολιτικής πράξης.
Οι "φάμπρικες του Νίκι" αποφάσισαν την Κυριακή να "επιτεθούν" στα υποβαθμισμένα πάρκα της πόλης και εργάζονται για να τα αναβαθμίσουν, να τα ανθίσουν ώστε να τα απολαύσουν πάλι οι πολίτες, ως κοινό αγαθό, ένα κομμάτι αστικής ομορφιάς. Έτσι εννοώ τη δράση μας όταν μιλάω για στόχευση μιας "βιομηχανίας για την ομορφιά".
Ο μπερλουσκονισμός νίκησε, πολύ πριν από την ψήφο, στην ονειρική διάσταση του λαού. Ο πρωθυπουργός προώθησε στη δημόσια σκηνή την ίδια γλώσσα των ριάλιτι και των τηλεοπτικών σειρών. Ο ίδιος παρουσιάζεται σαν το κόμμα της αγάπης και σερβίρει τους αντιπάλους του σαν το κόμμα του κοινωνικού μίσους. Λες και ζούμε ένα επεισόδιο της "Τόλμης και γοητείας". Ή μοιάζει με διήγηση του μικρόκοσμου "του μεγάλου αδελφού". Αυτή η τηλεοπτική "διαπαιδαγώγηση", η αμερικανοποίηση της ιδέας της ζωής, της κοινωνίας, αυτό που ονομάζω "επιφάνεια του ομφαλού", αποδόμησε κάθε συλλογική έννοια, κάθε συλλογική ηθική, κάθε συλλογική υπευθυνότητα. Ο καθένας κοιτάζει τον αφαλό του σε ένα είδος τεράστιου ερωτισμού καταναλωτισμού και αυτοϊκανοποίησης.
Έχουμε μια πολιτική κυβερνητική τάξη μετά τον φασισμό που δεν ντρέπεται να χρησιμοποιεί μια μάτσο, σεξιστική φρασεολογία. Η χυδαιότητα έχει γίνει κράτος. Πριν να κερδίσουμε ψήφους πρέπει να γνωρίσουμε, να ξαναβρούμε τα πρόσωπα. Αλλιώς χανόμαστε μέσα στην επισφάλεια της εργασίας, της ζωής, της πόλης. Ιταλοί διανοούμενοι τονίζουν ότι με τον θρίαμβο της αγοράς πέθανε η κοινωνία.
Αν εμείς στην αριστερά δεν είμαστε σε θέση να ξαναζήσουμε ένα όνειρο, δηλαδή να επικρίνουμε το παρόν, το τρέχον, αν ασχολούμαστε μόνο με ελλείμματα και παθητικά, με προϋπολογισμούς, δεν μπορούμε να νικήσουμε. Δεν μπορούμε να είμαστε απλώς τεχνοκράτες ούτε, από την άλλη, υπεριδεολογικοποιημένοι. Πρέπει να μετρηθούμε με τις άμεσες αλλαγές, αλλά και με τις μεσσιανικές απόψεις, σύμφωνα με τις οποίες κάποιοι θεωρούν ότι είμαστε οι καλύτεροι στον κόσμο, κάτι που μας μεταβάλλει σε ένα είδος πολιτικού ιερατείου.
Λαϊκότητα σημαίνει να μαθαίνουμε και από τη χαρά των άλλων. Από τις δικές τους πολιτισμικές διαφορές. Πρέπει να σταματήσουμε να θέλουμε να ομογενοποιήσουμε τον κόσμο. Το διαφορετικό είναι ωραίο.
Η δεξιά ταύτισε την αγορά με τη μοίρα της ανθρωπότητας
Και η δική σας πορεία από το ΙΚΚ στην Κομμουνιστική Επανίδρυση και σήμερα στην "Αριστερά, Οικολογία, Ελευθερία", πού οδηγεί;
Οδηγεί στη διαμόρφωση της αριστεράς της νέας χιλιετίας. Η αριστερά ηττήθηκε γιατί η δεξιά διέγραψε το ζήτημα της εργασίας και ιδιοποιήθηκε τη σημασία της ελευθερίας. Η δεξιά ταύτισε την αγορά με τη μοίρα της ανθρωπότητας. Εμείς στην αριστερά νομίζαμε ότι ή θα αντιμετωπίζαμε πλήρως το σύστημα ή με έναν πολύ ιδεολογικό ανταγωνισμό - τυπικό κυρίως της κομμουνιστικής ιστορίας- θα τα καταφέρναμε. (Ο Γκράμσι έδειχνε δύο ελαττώματα, την υπεροψία του κόμματος και το να "ντύνεις" την Ιστορία). Να θυμίσω ότι τον 16ο αιώνα στην Ιταλία προσλάμβαναν κακούς ζωγράφους για να ντύσουν τα γυμνά στην Καπέλα Σιξτίνα! τα γυμνά του Μιχαήλ Άγγελου! Οι επονομαζόμενοι "βρακοφόροι".
Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε την Ιστορία. Χρειάζεται να μαθαίνουμε από την Ιστορία. Ο μαρξισμός δεν είναι μια λειτουργία κληρικών. Εάν ο μαρξισμός γίνεται μούμια, προκαλείται βραχυκύκλωμα. Ο μαρξισμός είναι ένα ζωντανό σώμα. Πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν είμαστε απλά "αντικείμενα" της αλλαγής, αλλά και υποκείμενα της αλλαγής.
Μιλήσατε για νέο λεξιλόγιο της αριστεράς και προτείνετε με έμφαση την εργασία και την ελευθερία. Άλλες λέξεις, όπως δημοκρατία, σοσιαλισμός, υπάρχουν;
Χρειαζόμαστε το λεξικό της αλλαγής. Εργασία και ελευθερία είναι κεντρικές λέξεις. Το θέμα είναι και η σχέση ανάμεσα σ' αυτές τις δύο λέξεις. Κληρονομήσαμε μια πολιτισμική παράδοση απελευθερωτικού τύπου. Πιστεύω ότι πρέπει να ξαναρχίσουμε από τις διαδρομές απελευθέρωσης. Υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα, όπως το να συναντάμε τη διαφορετικότητα, την ελευθερία των γυναικών. Χρειάζεται να επανεξετάσουμε ένα είδος ανθρωποκεντρισμού που ξεχνάει τη φύση. Το οικολογικό θέμα δεν είναι απλώς ένα πρόσθετο θέμα, αλλά το θέμα της ποιότητας της ανάπτυξης. Δεν αρκεί να προσθέτουμε σε παλιές κατηγορίες νέες κατηγορίες. Δεν χρειάζεται απλώς να προσθέτουμε λέξεις στο λεξιλόγιο της αριστεράς. Υπάρχουν και λέξεις που πρέπει να θάψουμε.
Από όσα έμαθα από την εμπειρία των Ζαπατίστας είναι σημαντική η σπορά. Δεν πρόκειται απλώς να κατακτήσεις την εξουσία, αλλά να χάνεις εξουσία, αν μπορούμε να το πούμε. Δηλαδή να απελευθερώνεις δημοκρατία.
Επειδή σε κάθε φυσιολογικό πολίτη, ακόμα κι αν ήταν ψηφοφόρος της Ν.Δ., θα προκαλούσε εξεγερτική οργή το χυδαίο πολιτικά προϊόν που παράγεται από τη διαδικασία εκλογής του νέου αρχηγού τής -προς το παρόν- αξιωματικής αντιπολίτευσης. Επειδή τέτοια εξεγερτική οργή δεν υφίσταται σε καμία εκδοχή της κοινωνίας των πολιτών, αλλά αντιθέτως σοβαρό ποσοστό χειροκροτεί. Επειδή τα ίδια (και κατά περίπτωση χειρότερα) ισχύουν και στο πολιτικό προϊόν το οποίο προέκυψε από τη διαδικασία εκλογής του προέδρου του ΠΑΣΟΚ (ας αφήσουμε κατά μέρος τη γελοία και γι' αυτό πολιτικά επικίνδυνη εκλογή του, σχεδόν υπό μορφή βοούσας παράκλησης).
Επειδή τα πράγματα όλο και περισσότερο δημιουργούν ασφυξία χωρίς κανείς επί της ουσίας να ενδιαφέρεται. Επειδή αυτοί που αισχροκερδούσαν εξακολουθούν να το κάνουν. Επειδή πολιτισμός δεν είναι ο προσωπικός "πολιτισμός" του κ. Γερουλάνου, ο οποίος, όπως ψοφοδεώς γράφτηκε, "ξεχωρίζει". Επειδή αντιεξουσία δεν είναι η αμφίεση της κ. Μπιρμπίλη. Επειδή πολιτική δεν είναι η εξωπολιτική παράκαμψη των θεσμών και η αντικατάστασή τους από "ειδικούς", "αφοσιωμένους", "φίλους", "καλά σπουδασμένους", "αγγλομαθείς", "πλατυρρήμονες", "εβριθείς νοήμονες", "σπουδαιοφανείς", "παλιές καραβάνες" και άλλα είδη του ζωικού βασιλείου.
Επειδή προσωπική τιμή και υπόληψη δεν είναι το να αποφασίζεις κάθε φορά σε ποιον θα προσκολληθείς με γνώμονα την προσωπική σου επιβίωση υποβιβάζοντας την πολιτική υπόσταση σε ποιότητα Θερναδιέρου (της οικογένειας των επαιτών από τους "Αθλίους"). Επειδή αυτό γίνεται σήμερα στη Ν.Δ. και χτες στο ΠΑΣΟΚ. Επειδή προκύπτουν στη ζωή μας άνθρωποι κάποιου αόρατου "αλλού" και ασκούν εξουσία. Επειδή η λέξη δημοκρατία είναι μπαίγνιο στο στόμα του κάθε Πρετεντέρη και του κάθε Μίχαλου. Επειδή κάθε μέρα βλέπουμε καμένα πρόσωπα και τα πιστεύουμε, κάθε μέρα διαβάζουμε καμένα λόγια και τα πιστεύουμε. Επειδή δεν τολμάς να μιλήσεις για ποίηση επειδή θα λοιδορηθείς και να γράψεις για φασισμό επειδή θα λογοκριθείς. Επειδή όλο και περισσότερο οι φίλοι σου πεθαίνουν μετά θάνατον και δεν προλαβαίνεις να τους σώσεις.
Επειδή η Μακρόνησος σήμερα είναι μέσα στην πόλη. Επειδή η οικονομία γίνεται όλο και περισσότερο το εξωθεσμικό ιερό όπου μόνο οι ιεροφάντες των διεθνών οργανισμών μπορούν να συμμετάσχουν. Επειδή πια οι άνθρωποι δεν ακούν, αλλά απλώς υπακούν. Επειδή είναι κοινώς αποδεκτή η επιβολή αντί της πειθούς. Επειδή γιορτάζοντας τα είκοσι χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ταυτοχρόνως γιορτάζουμε την καθημερινή εγκληματική ανύψωση του Τείχους στην Παλαιστίνη. Επειδή εκεί στην Παλαιστίνη δεν υπάρχουν πυροτεχνήματα πλην των ανατιναγμένων από απελπισία και δεν υπάρχουν ορδές εορταζόντων πλην της ορδής των κηδευμένων απροστάτευτων. Επειδή στο Ιράκ, στο Πακιστάν, στο Αφγανιστάν δεν έχουν επειτείους όπως η 11η Σεπτεμβρίου για να κουνάνε σημαιάκια, αλλά έχουν διαμελισμένα πτώματα, όλο και περισσότερα πτώματα, τα οποία πεισμόνως αρνούνται να κυματίσουν με άνεμο πατριωτικό.
Επειδή πολιτική δεν είναι να αποφασίζει η πολιτική για την κατάργησή της. Επειδή αυτό λέγεται μετάλλαξη. Επειδή η κάθε μετάλλαξη είναι ανεξέλεγκτη. Επειδή δεν υπάρχουν πολίτες, αλλά πληθύνονται τα στελέχη των επιχειρηματιών της δημοκρατίας, όπως λ.χ. ο κ. Παμπούκης. Και των επιχειρήσεων της δημοκρατίας επίσης. Επειδή τα think tank είναι η σύγχρονη μορφή του Γκαίμπελς. Επειδή οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις είναι η χαίνουσα πληγή της άπρακτης πολιτικά πολιτείας (πολιτείας, όχι απλώς κράτους). Επειδή η Εκκλησία εξακολουθεί να θρησκειοποιείται και να ασχημονεί επί της κοινής λογικής, προσποριζόμενη αμύθητα πλούτη. Επειδή η Εκκλησία (όχι η θρησκεία) αρνείται να ενταχθεί στην πραγματικότητα, επειδή την απομυζά. Επειδή αυτό που λέγεται ναοδομία είναι απλώς μια φρίκη, που μαζί με τη φρίκη του ακοπίαστου πλουτισμού επιβάλλει την εξόφθαλμη βρογχοκοίλη της οπτικής στα πράγματα.
Επειδή δεν υπάρχει βούληση για λίγη σιωπή, για ένα θραύσμα της ανάσας "επί πτίλων ανέμων". Επειδή ακούμε τα παιδιά μας να ουρλιάζουν βλέποντας τηλεόραση και δεν την κλείνουμε. Επειδή δεν περιλαμβάνεται ολόκληρη η ζωή στη χαρά κι εμείς ξεχνούμε ή απεμπολούμε τις λύπες. Για τις πίκρες ας μη μιλήσουμε καλύτερα. Επειδή έντονη ζωή δεν θα πει ζωή γύρω από τον σταθμό του Κεραμεικού τα Σαββατόβραδα. Επειδή απ' όλη τη χαρούμενη κοινότητα των ρηξικέλευθων, των αναρχικών, των gay, των μυστήριων, των εναλλακτικών λύσεων, των καταλήψεων, των φοβερών και τρομερών στρατών των ποδοσφαιρικών ομάδων, όλων των κατοίκων της Lifo και άλλων free press εντύπων (να χέσω την ελευθερία σας), ουδείς βρέθηκε να ρίξει την ιδέα ενός πάρτι στην προβλήτα της Cosco. Έτσι, για ξεκάρφωμα, βρε αδερφέ.
Επειδή, λοιπόν, διασκεδάζουμε. Επειδή δεν έχουμε καιρό για πολιτική. Επειδή γεράσαμε. Επειδή είμαστε νέοι στα γηρατειά και δεν ξέρουμε πώς να συμπεριφερθούμε. Επειδή πάψαμε να είμαστε αριστεροί, ναι, πάψαμε να είμαστε αριστεροί μην τυχόν και ενοχλήσουμε την κοινωνία (γενικώς και αορίστως). Επειδή νομίζουμε πως είμαστε αριστεροί (σε όλες τις εκδοχές της αριστεράς, της intra και της extra parlamentare).
Επειδή όλα αυτά συμβαίνουν τώρα. Εδώ. Διαρκώς. Επειδή εμείς είμαστε το τώρα και το εδώ και το διαρκώς, νομίζω ότι όλοι μας, ό,τι και να κάνουμε, έτσι όπως το κάνουμε, είμαστε Ν.Δ. Και είμαστε ΠΑΣΟΚ. Και ολίγον ΛΑΟΣ. Και είμαστε ΚΚΕ άνευ σχολίων. Καλή διασκέδαση. Προσεχώς, φασισμός.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι η αφετηρία μιας νέας, σύγχρονης, μεγάλης ελληνικής αριστεράς με εκατοντάδες χιλιάδες μέλη σε όλη την Ελλάδα. Μιας αριστεράς της συνεργασίας και όχι των διασπάσεων και των διαχωριστικών γραμμών. Μιας αριστεράς που θα στοχεύει στις μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν στη χώρα μας και που όχι μόνο θα έχει λόγο αλλά θα είναι και ρυθμιστής των πολιτικών πραγμάτων στην Ελλάδα.
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει συστημική ή αντισυστημική ή εξωσυστημική αριστερά, δεν πιστεύω ότι υπάρχει καθαρόαιμη ή φλου-αρτιστίκ αριστερά, δεν πιστεύω ότι υπάρχει ευρωπαϊστική ή αντιευρωπαϊκή αριστερά. Οι ιδεολογικές καθαρότητες, όπως και οι προσδιορισμοί που περιορίζουν, μόνο ανανεωτική ή μόνο εκσυγχρονιστική ή μόνο αντικαπιταλιστική ή μόνο ριζοσπαστική ή μόνο αντιεξουσιαστική, είναι ιδεολογήματα και «κατασκευάζουν» ρήξεις και διαχωριστικές γραμμές.
Προσωπικά, παρόλο που υπήρξα για πολλά χρόνια «οργανωμένος» στον χώρο της αριστεράς, σήμερα δεν «ανήκω» σε κανένα κόμμα, συνιστώσα ή τάση και παραμένω ανένταχτος, όπως άλλωστε εκατοντάδες χιλιάδες αριστεροί. Πιστεύω, επίσης, ότι η απογοήτευση που πολλές φορές νιώθουμε, η «απόσυρση» του λευκού και του άκυρου και η αποχή λειτουργούν καταστροφικά, καθώς ενισχύουν και στηρίζουν το σαθρό και διεφθαρμένο σύστημα. Είναι χρέος όλων μας να στηρίζουμε και να ψηφίζουμε μια ενιαία, μεγάλη και ελεύθερη δημοκρατική αριστερά.
Η αριστερά πρέπει να είναι ενιαία ώστε να είναι αποτελεσματική και να μην παίζει τον ρόλο του κομπάρσου ή των πολλών κομπάρσων. Οι αγώνες και τα κινήματα αναπτύσσονται μέσα και έξω από τη Βουλή, στους δρόμους, στο μέτωπο της δουλειάς, στον χώρο της παιδείας, στις κινητοποιήσεις για την οικολογία και το περιβάλλον. Σε όλα αυτά τα μέτωπα, όσο πιο πολλοί είμαστε και όσο πιο ενιαία αγωνιζόμαστε, τόσο πιο γρήγορα θα αλλάξουν τα πράγματα, τόσο πιο σίγουρο είναι ότι η ζωή μας θα γίνει καλύτερη.
Η αριστερά οφείλει να είναι και επαναστατική και μεταρρυθμιστική και διαχειριστική, στον αντίποδα βέβαια της γνωστής διαχείρισης από τη δεξιά ή τους επίσης δεξιούς σοσιαλδημοκράτες. Είναι προφανές και αυτονόητο ότι, όσο ο κόσμος της αριστεράς μένει πολυδιασπασμένος, εγκλωβισμένος στα διάφορα ψευτοσοσιαλιστικά μορφώματα τύπου ΠΑΣΟΚ, σε διάφορα δογματικά και αραχνιασμένα κόμματα, π.χ. εκ Περισσού, ή σε μικρότερες ομάδες περιχαρακωμένες σε ψευδαισθήσεις περί γνώσης και κατοχής της μόνης αλήθειας, τόσο το τρισάθλιο και διεφθαρμένο σύστημα που μας κυβερνάει με τη γνωστή πατέντα του δικομματισμού θα τρίβει τα χέρια του, όπως ήδη το κάνει. Το μέλλον είναι αριστερά και κανείς δεν περισσεύει.
Αρθρό από την Αυγή της Κυριακής 27/09/09 του Γρηγορη Ψαριανού υποψήφιου με τον ΣΥΡΙΖΑ στη Β' Αθηνών
Στα γράμματα που έγραψε στη φυλακή, η Ρόζα Λούξεμπουργκ διατυπώνει έναν κριτικό προβληματισμό για τη βία και τις καταστροφικές συνέπειές της.
Πριν από 90 χρόνια, στις 15 Ιανουαρίου 1919, δολοφονήθηκε η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Τη συνέλαβαν μαζί με τον Λίμπκνεχτ και τη σκότωσαν χτυπώντας την πρώτα με το όπλο στο κεφάλι και ύστερα πυροβολώντας την στον κρόταφο.
Το πτώμα της το έριξαν σε ένα κανάλι του ποταμού Σπρέε, στο Βερολίνο. Οπως σημειώνει ο βιογράφος της Πάουλ Φρέλιχ, «για τους εχθρούς της ήταν η "αιμοσταγής Ρόζα". Οι δημοσιογράφοι και οι γελοιογράφοι την παρουσιάζανε σαν μια μανιακή, μια μέγαιρα... Πάνω απ' όλα υπήρχε η μομφή για σκληρότητα.. Οταν αργότερα δημοσιεύτηκαν τα γράμματά της από τη φυλακή, πολλοί άλλαξαν γνώμη» (Πάουλ Φρέλιχ, «Ρόζα Λούξεμπουργκ», Νέοι Στόχοι, 1972).
Στα γράμματα που έγραψε από τη φυλακή αναδεικνύεται μια εξαιρετική ηθική, πολιτική και ψυχική ευαισθησία, που εμπνέεται από ένα βαθύ ουμανισμό (Ρόζα Λούξεμπουργκ, «Γράμματα από τη φυλακή», «Υψιλον», 1972). Σε αυτά τα «ιδιωτικά» κείμενα η επική, ηρωική, αγωνιστική διάσταση του επαναστατικού σοσιαλισμού συνδέεται με την υπαρξιακή συγκινησιακή διάσταση της ανθρώπινης υποκειμενικότητας. Η Λούξεμπουργκ διατυπώνει εδώ έναν κριτικό, ηθικό και ανθρωπολογικό προβληματισμό για το φαινόμενο της βίας και τις τραγικές επιπτώσεις του στην ανθρώπινη προσωπικότητα και τις κοινωνικές σχέσεις.
Η ανησυχία της για τις καταστροφικές συνέπειες της βίας ανιχνεύεται βέβαια και σε ορισμένα από τα πολιτικά της κείμενα. Τον Δεκέμβριο του 1918 έγραφε στη Rote Fahne: «Η επαναστατική ενεργητικότητα η πιο ανηλεής και ο ανθρωπισμός ο πιο γενναιόδωρος, αυτά εμπνέουν τον μόνο αληθινό σοσιαλισμό.
»Εναν κόσμο πρέπει να τον ανατρέψουμε, αλλά κάθε δάκρυ που χύνεται ενώ θα μπορούσε να μη χυθεί είναι μια κατηγορία. Και ο άνθρωπος που, στη βιάση του για την εκτέλεση ενός σοβαρού καθήκοντος, πατάει από βάναυση απροσεξία ένα σκουλήκι, διαπράττει ένα έγκλημα». Στα γράμματα της φυλακής, όμως, η σπαρακτική ευαισθησία της και η βαθιά συμπόνια της για τα βάσανα των άλλων, για κάθε πλάσμα που υποφέρει, άνθρωπο ή ζώο, συνδέονται πιο καθαρά με τη συνειδητή καταγγελία της καταστροφής που προκαλούν η βία και ο πόλεμος.
Αλληλογραφώντας με τη φίλη της Σόνια Λίμπκνεχτ, η Ρόζα μιλάει με συγκινητική τρυφερότητα και αγάπη για τους μόνιμους συντρόφους της στα χρόνια του εγκλεισμού, τους μελισσοφάγους, τους κορυδαλλούς, τις κουρούνες, τα παγόνια, τα γεράκια, τις πεταλούδες, τα αηδόνια, τα κοτσύφια, τις μέλισσες κ.ο.κ.
Γράφει στη Σόνια στις 2 Μαΐου 1917: «Κατά βάθος, νιώθω πολύ πιο ευχάριστα στη γωνίτσα ενός κήπου, όπως εδώ, ή σε έναν κάμπο ξαπλωμένη στα χόρτα, παρά σε ένα συνέδριο του κόμματος. Σε σένα μπορώ να τα λέω αυτά, αφού δεν θα τρέξεις να με υποψιαστείς ότι προδίδω το σοσιαλισμό. Το ξέρεις ότι παρ' όλα αυτά ελπίζω να πεθάνω στο πόστο μου: σε μια οδομαχία ή σε ένα κρατητήριο. Ομως, τα φυλλοκάρδια μου το ξέρουν πως ανήκω περισσότερο στα πουλιά παρά στους "συντρόφους" μου. Κι αυτό όχι επειδή βρίσκω στη φύση καταφύγιο και ξεκούραση. Αντίθετα μάλιστα, ανταμώνω μέσα στη φύση, όπως και ανάμεσα στους ανθρώπους, τόση σκληράδα σε κάθε μου βήμα που υποφέρω πολύ».
Η Ρόζα συγκινείται από το τραγούδι του αηδονιού μέσα στην καταιγίδα και από το παραπονεμένο κρώξιμο μιας κίσσας. Θλίβεται βαθιά για τη σταδιακή εξαφάνιση των πουλιών από τα δάση της Γερμανίας, την οποία παραλληλίζει με την εξόντωση των ερυθρόδερμων από τον «πολιτισμένο» άνθρωπο. Η καρδιά της σπαρταράει για όλα τα μικρά και ανυπεράσπιστα πλάσματα -πουλιά, ζώα, ανθρώπους- που βασανίζονται και υποφέρουν.
Γράφει στις 12 Μαΐου 1918: «Η βαθιά ευαισθησία που με δένει με κάθε τι το ζωντανό αγγίζει τη νοσηρότητα... Από το βάθος του κελιού μου βρίσκομαι προσκολλημένη πάντα, με χίλια αδιόρατα μικρά δεσμά, σε μυριάδες πλάσματα, μικρά και μεγάλα, και παίρνω κατάκαρδα κάθε τι που τα αφορά και καρδιοχτυπώ και πάσχω γι' αυτά και κατηγορώ ακόμα και τον εαυτό μου για λογαριασμό τους».
Συγκλονίζουν ο πόνος και το κλάμα της για ένα πληγωμένο βουβάλι, που έσερνε ένα βαρυφορτωμένο κάρο στην αυλή της φυλακής και το χτύπησε άγρια με το μαστίγιο ο στρατιώτης που το συνόδευε: «Ενώ ξεφόρτωναν το κάρο, τα ζώα στέκονταν απαθή κι εξαντλημένα, και το ένα τους, εκείνο που είχε ματώσει, κοίταζε μελαγχολικά μπροστά του. Η μορφή του ολόκληρη και τα μεγάλα μαύρα και τόσο γλυκά μάτια του είχαν την έκφραση ενός παιδιού που είχε κλάψει πολύ, ενός παιδιού που θα το είχαν αυστηρά τιμωρήσει, δίχως να ξέρει κι αυτό γιατί, και που δεν ήξερε τι να κάνει για να γλιτώσει τα βάσανα της άγριας βίας.
»Στεκόμουν μπροστά τους και το λαβωμένο ζώο με κοίταζε. Δάκρυα ξεπήδησαν από τα μάτια μου - ήταν τα "δικά του" δάκρυα. Δεν θα μπορούσε κανείς να ανατριχιάσει πιο πονεμένα μπρος στον πόνο του πιο αγαπημένου αδελφού απ' όσο ανατρίχιασα εγώ μπρος σ' εκείνη τη θλίψη... Ω, φτωχό μου βουβάλι, φτωχό αγαπημένο μου αδέλφι, είμαστε και οι δυο αδύναμοι και βουβοί, ενωμένοι και οι δυο μέσα στον πόνο, την αδυναμία και τη νοσταλγία».
Από το περιοδικό Επτά της κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας 30/8/09 και το πολύ καλό σημειωματάριο ιδεών του Θανάση Γιαλκέτση
Ότι πονάει αλήθειες ζητάει και μια μυριοκαλή να σε φιλάει σαν παναγιά τα λάθη σου να συγχωράει… ως πότε όμως
Είναι το τρίτο άρθρο που ασχολείται με τα τεκταινόμενα στην αριστερά, δεν ξέρω προσωπικά τον Αριστείδη Μπαλτά και τον Δημήτρη Χρίστου ούτε και το σύνολο των απόψεων τους δεν με αφορά αν ανήκουν σε κάποια τάση. Τους γνώρισα μέσα από την αρθρογραφία τους στην Αυγή και τα λόγια τους στα συγκεκριμένα άρθρα δεν έχουν μιζέρια και κλάψα και το σημαντικότερο από όλα δεν προσπαθούν να πείσουν πως κάποιοι έχουν δίκιο έναντι κάποιων που έχουν άδικο. Χρειαζόμαστε αναλύσεις που να βλέπουν την αριστερά στο σύνολο και όχι χωρισμένη σε βιλαέτια. Η πληθυντική αριστερά αν θέλει να εμπνεύσει την κοινωνία πρέπει να κάνει τη ζωή της ελκυστική και ενδιαφέρουσα μακριά από μάχες χαρακωμάτων και διαδρόμους γραφείων που έχουν ‘’ρεύμα.’’ Το όραμα για τη μεγάλη αριστερά για να αφορά την κοινωνία απαιτεί συνθέσεις μέσα από ένα υγιή ανταγωνισμό ιδεών, απαιτεί ψυχική ενότητα (νισάφι πια !!! μετά από τόσα χρόνια ) και συστράτευση σε ένα πρόγραμμα που θα δώσει ελπίδα αλλιώς…..
Τα διλλήματα που θέτει ο φίλος ΑΣΤΥΑΝΑΚΤΑΣ astyanaktas.blogspot.com στην ανάρτηση 29/6/09 με βρίσκουν σύμφωνο η απάντηση βρίσκεται στην κοινωνία και της ανάγκες της.
Δημήτρης Θ.
Η απάντηση είναι στην κοινωνία
Αν η ίδια η κοινωνία απαιτεί από εσένα, μεταρρυθμίσεις τις οποίες κατανοεί για το πώς και πόσο μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή της, για να αρχίσει να σε εμπιστεύεται, ποιος σου απαγορεύει να να κάνεις αντίστοιχα ανοίγματα;
Υπάρχουν δύο καθοριστικής σημασίας ερωτήματα για την αριστερά, ειδικά στις ευρωπαϊκές συνθήκες που τις γνωρίζουμε καλύτερα. Δύο ερωτήματα που αν δεν τα ξεκαθαρίσεις, κινδυνεύεις από πολιτική δύναμη να μετατραπείς σε κάτι που να παραπέμπει σε σκοτεινούς και υπόγειους μηχανισμούς και τελικά σε θρησκευτικού χαρακτήρα οργάνωση. Ποιος ο ρόλος της κοινωνίας στον καθορισμό των θέσεων και σε τελική ανάλυση στον χαρακτήρα ενός αριστερού κόμματος, ποιος και πώς τις αλλάζει και το δεύτερο, αν υπάρχουν εκλογικά όρια τα οποία με τίποτα δεν μπορείς να υπερβείς.
ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ το πρώτο ερώτημα. Έχεις τις θέσεις σου, το πρόγραμμά σου και τη στρατηγική σου. Όλα αυτά όμως, δεν συγκινούν την κοινωνία και σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις εισπράττεις μονοψήφια εκλογικά ποσοστά, που με τίποτα δεν λένε να πλησιάσουν το διψήφιο νούμερο. Αν έχεις αποδεχτεί τον ρόλο της δύναμης διαμαρτυρίας, κανένα πρόβλημα. Αναλόγως των περιστάσεων θα παίρνεις το μικρό σου μερίδιο και θα είσαι συνεπής με τις αρχές που έχεις καθορίσει, τις οποίες μάλιστα θεωρείς αδιαπραγμάτευτες. Κανένας -εξάλλου- δεν λέει πως τέτοιου χαρακτήρα δυνάμεις δεν είναι χρήσιμες.
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ είναι, πως εσύ, καλείς την κοινωνία να υποστηρίξει ένα μοντέλο σοσιαλισμού το οποίο ούτε αυτή το ξέρει, ούτε εσύ είσαι σίγουρος ότι είναι ρεαλιστικό και μάλιστα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, χώρια πως οι παλαιότερες εφαρμογές του, αποδείχτηκαν τραγικές και αποκρουστικές. Αν η ίδια η κοινωνία απαιτεί από εσένα, μεταρρυθμίσεις τις οποίες κατανοεί για το πώς και πόσο μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή της, για να αρχίσει να σε εμπιστεύεται, ποια αριστερή πολιτική αρχή σου απαγορεύει να να κάνεις αντίστοιχα ανοίγματα; Καμία απ' όσο ξέρω. Άλλωστε στην πολιτική αυτός ο δρόμος, ποτέ δεν έχει τέλος.
ΣΕ ΑΥΤΑ τα πλαίσια που βρίσκονται σήμερα οι αριστερές δυνάμεις στην Ελλάδα, έχει διαμορφωθεί ένα εκλογικό όριο που φτάνει το 15%. Πολλοί στην αριστερά, έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα, πως αυτό είναι το ταβάνι και δεν πάει παραπάνω. Έτσι είναι; Εξαρτάται. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ για πολλούς και διαφόρους λόγους καθηλωθεί στα σημερινά του επίπεδα, το 15% για το σύνολο της αριστεράς είναι θρίαμβος. Άλλωστε το ΚΚΕ που διατηρεί υψηλά ποσοστά υποσχόμενο ένα σοσιαλισμό, που ούτε τα μέλη του κόμματος δεν επιθυμούν, ουσιαστικά έχει βγει από το πολιτικό παιχνίδι. Έχει ενσωματωθεί στο σύστημα και ενίοτε, μεταξύ άλλων, απολαμβάνει και κοπλιμέντα από αυτό. ΕΠΙ ΑΛΕΚΑΣ Παπαρήγα, υπάρχει ένα αδιαπραγμάτευτο δόγμα. Τίποτα δεν μπορεί να λυθεί στον καπιταλισμό και όλα θα λυθούν στον σοσιαλισμό. Κατά συνέπεια δεν χρειάζεται να κάνουμε προτάσεις που να εξωραΐζουν το σύστημα. Έχουμε το μικρό μας Βατικανό, έχουμε τους μηχανισμούς μας και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μονοπωλούμε τη διαμαρτυρία της κοινωνίας από τα αριστερά. Και πώς θα γίνει ο σοσιαλισμός; Κάποτε θα γίνει! Είναι -λέει- νομοτέλεια.
Με λίγα λόγια, η υπέρβαση του ορίου της αριστεράς και πολύ περισσότερο η μετατροπή της από κλαμπ διαμαρτυρίας, σε δύναμη ανατροπών και αλλαγών με προοπτικές ευθυνών διακυβέρνησης, μπορεί να γίνει μόνον από τον ΣΥΡΙΖΑ.
ΚΑΙ ΕΔΩ αρχίζουν τα δύσκολα. Έχει η παράταξη ηγετικά στελέχη με ικανότητες, φιλοδοξίες και όραμα; Και αν έχει, η σημερινή βάση αυτής της αριστεράς, είναι έτοιμη να στηρίξει και ακόμα περισσότερο να επιταχύνει τις διαδικασίες; Θέλει να πάει σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ με μερίδιο ένα 5% ή με δύναμη ικανή επηρεάσει και σε μεγάλο βαθμό να καθορίσει τις αλλαγές σε ένα τόσο καθυστερημένο και διεφθαρμένο κράτος; Από τη θέση του βοηθητικού εταίρου με χρησιμότητα στην ουσία, του αριστερού άλλοθι, κινδυνεύεις να χρεωθείς πολύ περισσότερες ευθύνες από ό,τι σου αναλογούν. Και ο σημερινός συσχετισμός δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια με κάτι τύπους που σε βλέπουν σαν ρετάλι. Αν θες λοιπόν να αλλάξεις τα πράγματα, αν μόνος σου δεν μπορείς να δημιουργήσεις μεγάλο πλειοψηφικό ρεύμα, τότε πρέπει να αυξήσεις σημαντικά την εκλογική σου επιρροή, για να γίνεις ισχυρός, αποτελεσματικός και χρήσιμος.
ΠΡΙΝ από όλα αυτά, η αριστερά για την οποία μιλάμε πρέπει να αλλάξει το πολιτικό της μοντέλο. Είναι άλλο πράγμα να έχει ιδεολογικές και πολιτικές τάσεις και άλλο πράγμα οι τάσεις αυτές να έχουν μετατραπεί σε μηχανισμούς προώθησης και κατάληψης θέσεων. Κάντε μια έρευνα στη νεολαία για να μάθετε αν θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ ελκυστική πολιτική δύναμη, διαφορετική από τις άλλες.
ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ σου λέει εσένα, πως τέτοια αριστερά θέλουμε εμείς, μπορεί να με ρωτήσετε. Κανείς απαντώ. Απλά θέλω να ξέρω τι πρέπει να κάνω, επειδή θέλω να παραμείνω αριστερός, και κυρίως γιατί πρέπει να κάνω αυτό που λέτε εσείς. Η αριστερά εξάλλου δεν είναι θρησκεία, για να παίρνω μέρος σε λειτουργίες και κηρύγματα από τα νιάτα μου ως τα γεράματά μου, άλλο αν κάποιοι την κατάντησαν σε κάτι τέτοιο. Η απάντηση και σε μένα και σε όσους διαφωνούν με αυτά που λέω, είναι στην κοινωνία. Και αν δεν ρωτήσεις, αν δεν δοκιμάσεις, δεν θα την λάβεις ποτέ.
Στην παρουσίαση του δίτομου βιβλίου του Τάσου Τρίκα για την ιστορία της ΕΔΑ ειπώθηκε, νομίζω από τον Αλέκο Αλαβάνο, πως τηρουμένων των αναλογιών η ΕΔΑ θυμίζει την υπόθεση του ΣΥΡΙΖΑ στη δίψα για κοινή δράση της αριστεράς. Δεν ξέρω αν στη δίψα σε κάποιους μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να θυμίζει ΕΔΑ, αλλά σε όλα τα άλλα οι διαφορές είναι πολύ - πολύ μεγάλες. Όσο θυμάμαι, ως μαθητής του Δημοτικού και του Γυμνασίου, την ΕΔΑ και όσα κατάφερα να καταλάβω περνώντας εκατοντάδες ώρες στα αρχεία της "Αυγής", η ΕΔΑ ήταν καινοτόμα, ριζοσπαστική, μα κυρίως μια λαϊκή πολιτική δύναμη.
ΟΙ ΡΙΖΕΣ της ήταν βαθιές, όχι μόνο στη νεολαία, όπου με τους “Λαμπράκηδες” έγραψε ιστορία, όχι μόνο στους καλλιτέχνες και τους διανοούμενους, όπου η επιρροή της ήταν τεράστια, με συνέπεια οι πολιτιστικές παρεμβάσεις να γίνονται κυρίαρχες, αλλά δέσποζε και στην εργατική τάξη και στους καταρτισμένους και κοινωνικά μορφωμένους μαστόρους της εποχής.
Η ΕΔΑ υπήρχε στις γειτονιές όλων των πόλεων. Έδινε το στίγμα της σε όλες τις μορφές δράσης ελέγχοντας και κυβερνώντας πολλές δεκάδες σημαντικούς δήμους της χώρας. Η ΕΔΑ ήταν μια σπουδαία πολιτική πρωτοπορία που ένωνε τον ευρύτερο προοδευτικό κόσμο σε πολύ δύσκολες και σκληρές εποχές. Το βάθος του πολιτικού προβληματισμού στην ΕΔΑ, τηρουμένων των αναλογιών, ήταν εφάμιλλο με των μεγάλων ευρωπαϊκών κομμουνιστικών κομμάτων της Ιταλίας και της Γαλλίας.
ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εξελιχθεί σε πολιτική δύναμη του χαρακτήρα της ΕΔΑ. Ξέρω πως, τουλάχιστον σήμερα, απέχει πολύ από το να μπορεί, με όποια αναλογία και αν χρησιμοποιήσει κανείς, να θυμίσει αυτό που πραγματικά ήταν η ΕΔΑ και που από τη μεταπολίτευση και δώθε κανείς δεν μπόρεσε να πλησιάσει. Τα επτά χρόνια της δικτατορίας δεν αφαίρεσαν επτά χρόνια από τη δράση της αριστεράς.
Μετά την πτώση της χούντας με την επιστροφή των στελεχών του ΚΚΕ από το εξωτερικό, μια άλλη αριστερά ήρθε στο προσκήνιο. Μια αριστερά καλά οργανωμένη, αλλά ελάχιστα ανοιχτή σε ιδέες και αναζητήσεις. Πολλοί έλεγαν και εξακολουθούν να λένε πως η χούντα πήγε πίσω την ελληνική αριστερά όχι επτά, αλλά τουλάχιστον 47 χρόνια.
ΣΕ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ συμφωνώ με όσα είπε ή εννοεί ο Αλέκος Αλαβάνος. Πως, αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταφέρει να δημιουργήσει μια Ενωμένη Δημοκρατική Αριστερά, κανείς άλλος δεν θα μπορέσει να τα καταφέρει. Όχι πως είναι εύκολο, αλλά με την περιορισμένη ατζέντα που μπήκε στην προεκλογική αναμέτρηση ο ΣΥΡΙΖΑ, το 4,7% που έλαβε, τηρουμένων των αναλογιών και κυρίως των συνθηκών, ήταν μεγάλη επιτυχία.
Με το άρθρο 16 (άλλα προβλήματα δεν υπάρχουν στα ΑΕΙ;) τη γενιά των 700 ευρώ (η γενιά των 1.200 ευρώ έχει μεταπηδήσει στους προνομιούχους;), τους μετανάστες και την ακτιβιστική δράση για το περιβάλλον, χωρίς οργανωτικές υποδομές στην περιφέρεια, δεν μπορείς να δημιουργήσεις ρεύμα συσπείρωσης και υποστήριξης ώστε να σε κάνει δύναμη ικανή να πρωταγωνιστήσει στις ζητούμενες από την κοινωνία μεταρρυθμίσεις.
Είναι τρομερό, αλλά στις πρόσφατες ευρωεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίστηκε από έναν στους 100 (!) ψηφοφόρους με ηλικία πάνω από τα 60 χρόνια. Δηλαδή σε μια ηλικιακή κατηγορία που ξεπερνά το 40% του εκλογικού σώματος η επιρροή του είναι σχεδόν μηδενική! Μα ολόκληρο κόμμα με δεκάδες συνιστώσες κανείς δεν είδε πως χρειάζονται παρεμβάσεις και προτάσεις που να προκαλέσουν το ενδιαφέρον αυτού του κόσμου;
ΟΜΩΣ, σε όσες αδυναμίες και αν αναφερθούμε, θα κρύψουμε την αλήθεια αν επικαλεστούμε μόνον ή κυρίως τις πολιτικές επιλογές που έγιναν και για τις οποίες δεν είναι άμοιρος ευθυνών ο Αλέκος Αλαβάνος. Πάρα πολλές περιπτώσεις άρνησης υπερψήφισης του ΣΥΡΙΖΑ που συναντούσα πριν από τις ευρωεκλογές αφορούσαν το εμφανές έλλειμμα ενότητας μεταξύ των ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΝ.
Δικαίως η κοινωνία έχει άλλες απαιτήσεις από την αριστερά, απ' ό,τι για παράδειγμα από τα αρχηγικά κόμματα εξουσίας. Την παρασκευή το πρωί νεαρός γείτονας με ρώτησε αν η ηγεσία που τσακώνεται τον λαμβάνει υπόψη της ως ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ. Του έδωσα το τηλέφωνο στην Κουμουνδούρου να πάρει και να ρωτήσει ο ίδιος. Με λίγα λόγια, χωρίς κουλτούρα και αίσθημα ευθύνης για την ενότητα, όλα τα άλλα χάνουν τη σημασία τους στη φάση αυτή. Μετά από αυτό, όλα τα άλλα έπονται.
Του Δημήτρη Χρήστου από την κυριακάτικη Αυγή 21/6/09
Η αριστερά μας χρειάζεται όλους, εμείς το ξέρουμε?
Από την κυριακάτικη Αυγή 9/6/09
Η Τζίνα Πολίτη, στον πρόλογο πρόσφατου βιβλίου της (Λόγοι, Αντίλογοι, Σατιρικά, Άγρα, 2009) παρουσιάζει το πώς η ίδια «συντάχθηκε ανεπιστρεπτί με τις αξίες και τα οράματα του αριστερού συλλογικού υποκείμενου». Το αδιάλλακτο αυτό «ανεπιστρεπτί» προσδιορίζει, θα υποστήριζα, ένα καίριο χαρακτηριστικό των ιδεολογικών ευαισθησιών και των πολιτικών στάσεων που συγκροτούν ό,τι ο Άγγελος Ελεφάντης, σε μια, ίσως ακόμη δυσκολότερη, εκλογική συγκυρία, είχε ονομάσει «δημόσιο χώρο της αριστεράς».
Το μικρό ποσοστό συσπείρωσης των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ πιστοποιεί ότι ο «δημόσιος χώρος της αριστεράς» και το αντίστοιχο «ανεπιστρεπτί» τραυματίστηκαν σε τούτες τις εκλογές. Σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αλλά ίσως είναι η πρώτη φορά που ο τραυματισμός προϊδεάστηκε βουβά και υπόκωφα, χωρίς να έχουν προηγηθεί δημόσιες τοποθετήσεις που θα διαφοροποιούνταν με πολιτική ευκρίνεια. Μόνη ίσως εξαίρεση είναι ένα κείμενο του Βασίλη Πεσμαζόγλου που δημοσιεύθηκε προεκλογικά στα Νέα. Μολονότι διαφωνώ πλήρως με το κείμενο αυτό, δεν μπορώ να μην του αναγνωρίσω παρρησία, δηλαδή την εντιμότητα, με την οποία διατυπώνει την -πολλαπλώς καταστροφική κατ’ εμέ- πολιτική του διαφοροποίηση.
Ο «δημόσιος χώρος της αριστεράς» τραυματίστηκε βουβά και υπόκωφα από δύο αντίθετες πλευρές. Και οι δύο συναρτώνται με την απαξίωση του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του. Έτσι, για κάποιους δυνάμει ψηφοφόρους του, ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρήθηκε αναπόσπαστο μέρος του συστήματος αυτού και εταίρος της απαξίωσής του, δηλαδή τελικά ίδιος με όλους τους άλλους και άρα ανάξιος να ψηφιστεί.
Από την άλλη μεριά και για κάποιους άλλους δυνάμει ψηφοφόρους του ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρήθηκε υπερβολικά «κινηματικός», υπερβολικά εκτός του πολιτικού συστήματος, οσοδήποτε απαξιωμένου, δηλαδή υπερβολικά διαφορετικός από τους άλλους και άρα, και πάλι, ανάξιος να ψηφιστεί.
Αν ισχύει αυτή η πρόχειρη διάγνωση, τότε τα πράγματα είναι σοβαρά γιατί παραπέμπουν σε ένα έλλειμμα πολιτικοποίησης. Όχι τόσο του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, που προσπάθησε να συνδυάσει --σίγουρα με αστάθεια, σίγουρα ετεροχρονισμένα κάποιες φορές ή ελλιπώς-- την κινηματική του δράση, τον προγραμματικό του λόγο και τη δημοκρατική λειτουργία του, αλλά έλλειμμα πολιτικοποίησης της εικόνας του. Με άλλα λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατόρθωσε να δείξει πλατιά και ότι επιδιώκει να είναι πολιτική δύναμη και ότι επιδιώκει να είναι αριστερή πολιτική δύναμη, δηλαδή πολιτική δύναμη επαρκώς διαφορετική, «ανεπιστρεπτί» επαρκώς διαφορετική, από τις υπόλοιπες.
Η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να πολιτικοποιήσει την εικόνα του δεν είναι αποτέλεσμα μόνο των επιθέσεων εναντίον του ή μόνο των δικών του αδυναμιών. Θα υποστήριζα ότι η αδυναμία αυτή συνιστά κατά κύριο λόγο μια ακόμη έκφραση της βαθύτατης κρίσης που περνάει ο τόπος. Κρίση όχι μόνον οικονομική, κοινωνική, οικολογική. Αλλά και κρίση αξιών και κρίση προοπτικής, κρίση με άδηλη διέξοδο ακόμη και βραχυπρόθεσμα, κρίση που θίγει όλους τους θεσμούς, όλα τα βάθρα εμπιστοσύνης, όλες τις βεβαιότητες, όλα τα δημόσια πρόσωπα. Πρόκειται για κρίση που δεν απασχολεί στα σοβαρά σχεδόν κανέναν ενώ ταυτόχρονα όλοι δηλώνουν με περισσή ευκολία πως την αναγνωρίζουν. Και αυτό, όπως είναι προφανές, επιτείνει μέχρις εκρήξεως τα αδιέξοδα και καθιστά την κρίση βαθύτερη.
Υπ' αυτές τις συνθήκες ο «δημόσιος χώρος της αριστεράς» δεν μπορεί παρά να υφίσταται ισχυρές φυγόκεντρες πιέσεις, πιέσεις που θίγουν ακόμη και το «ανεπιστρεπτί» που τον προσδιορίζει, τείνοντας να εκτινάξουν τα θραύσματά του προς όλες τις κατευθύνσεις, από την άνευ όρων ένταξη στο κατεστημένο πλαίσιο μέχρι την τυφλή ή ακραία βία. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να αντισταθεί, να αντικρίσει την κρίση κατάματα και να ασκήσει μια αντίρροπη κεντρομόλα δύναμη. Με τα λόγια του Νίκου Ξυδάκη σε ένα εξαιρετικό άρθρο του στην Καθημερινή, προσπάθησε να αποτελέσει την «πύλη του πολιτικά έλλογου», εκείνου του πολιτικά έλλογου, βέβαια, που θα τιμούσε το «ανεπιστρεπτί» της αριστεράς.
Ωστόσο τα εκλογικά αποτελέσματα πιστοποιούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατόρθωσε να πολιτικοποιήσει την εικόνα του ώστε να ασκήσει επαρκώς μια τέτοια δύναμη. Από την άλλη μεριά, οι ενστάσεις εναντίον του αγνόησαν τον εξαιρετικά σύνθετο χαρακτήρα της κρίσης και τον αντίστοιχα δύσκολο ρόλο του «συλλογικού υποκειμένου της αριστεράς». Απλώς έτειναν να σπρώξουν μονόπλευρα τα πράγματα προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Με αυτά δεδομένα, έπεται πως δεν είναι σήμερα ο καιρός της απόδοσης ευθυνών και των αντίστοιχων πυροβολισμών. Σήμερα οφείλουμε να ανασυστήσουμε τον «δημόσιο χώρο της αριστεράς». Εν μέσω κρίσης και εν όψει της αριστερής διεξόδου από εκείνη.
Του ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΜΠΑΛΤΑ
Ο Αριστείδης Μπαλτάς διδάσκει φιλοσοφία των επιστημών στο ΕΜΠ.
