Παίδες τέρμα το καλαμπούρι – Προσεχώς….

Προσεχώς


Επειδή σε κάθε φυσιολογικό πολίτη, ακόμα κι αν ήταν ψηφοφόρος της Ν.Δ., θα προκαλούσε εξεγερτική οργή το χυδαίο πολιτικά προϊόν που παράγεται από τη διαδικασία εκλογής του νέου αρχηγού τής -προς το παρόν- αξιωματικής αντιπολίτευσης. Επειδή τέτοια εξεγερτική οργή δεν υφίσταται σε καμία εκδοχή της κοινωνίας των πολιτών, αλλά αντιθέτως σοβαρό ποσοστό χειροκροτεί. Επειδή τα ίδια (και κατά περίπτωση χειρότερα) ισχύουν και στο πολιτικό προϊόν το οποίο προέκυψε από τη διαδικασία εκλογής του προέδρου του ΠΑΣΟΚ (ας αφήσουμε κατά μέρος τη γελοία και γι' αυτό πολιτικά επικίνδυνη εκλογή του, σχεδόν υπό μορφή βοούσας παράκλησης).

Επειδή τα πράγματα όλο και περισσότερο δημιουργούν ασφυξία χωρίς κανείς επί της ουσίας να ενδιαφέρεται. Επειδή αυτοί που αισχροκερδούσαν εξακολουθούν να το κάνουν. Επειδή πολιτισμός δεν είναι ο προσωπικός "πολιτισμός" του κ. Γερουλάνου, ο οποίος, όπως ψοφοδεώς γράφτηκε, "ξεχωρίζει". Επειδή αντιεξουσία δεν είναι η αμφίεση της κ. Μπιρμπίλη. Επειδή πολιτική δεν είναι η εξωπολιτική παράκαμψη των θεσμών και η αντικατάστασή τους από "ειδικούς", "αφοσιωμένους", "φίλους", "καλά σπουδασμένους", "αγγλομαθείς", "πλατυρρήμονες", "εβριθείς νοήμονες", "σπουδαιοφανείς", "παλιές καραβάνες" και άλλα είδη του ζωικού βασιλείου.

Επειδή προσωπική τιμή και υπόληψη δεν είναι το να αποφασίζεις κάθε φορά σε ποιον θα προσκολληθείς με γνώμονα την προσωπική σου επιβίωση υποβιβάζοντας την πολιτική υπόσταση σε ποιότητα Θερναδιέρου (της οικογένειας των επαιτών από τους "Αθλίους"). Επειδή αυτό γίνεται σήμερα στη Ν.Δ. και χτες στο ΠΑΣΟΚ. Επειδή προκύπτουν στη ζωή μας άνθρωποι κάποιου αόρατου "αλλού" και ασκούν εξουσία. Επειδή η λέξη δημοκρατία είναι μπαίγνιο στο στόμα του κάθε Πρετεντέρη και του κάθε Μίχαλου. Επειδή κάθε μέρα βλέπουμε καμένα πρόσωπα και τα πιστεύουμε, κάθε μέρα διαβάζουμε καμένα λόγια και τα πιστεύουμε. Επειδή δεν τολμάς να μιλήσεις για ποίηση επειδή θα λοιδορηθείς και να γράψεις για φασισμό επειδή θα λογοκριθείς. Επειδή όλο και περισσότερο οι φίλοι σου πεθαίνουν μετά θάνατον και δεν προλαβαίνεις να τους σώσεις.

Επειδή η Μακρόνησος σήμερα είναι μέσα στην πόλη. Επειδή η οικονομία γίνεται όλο και περισσότερο το εξωθεσμικό ιερό όπου μόνο οι ιεροφάντες των διεθνών οργανισμών μπορούν να συμμετάσχουν. Επειδή πια οι άνθρωποι δεν ακούν, αλλά απλώς υπακούν. Επειδή είναι κοινώς αποδεκτή η επιβολή αντί της πειθούς. Επειδή γιορτάζοντας τα είκοσι χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ταυτοχρόνως γιορτάζουμε την καθημερινή εγκληματική ανύψωση του Τείχους στην Παλαιστίνη. Επειδή εκεί στην Παλαιστίνη δεν υπάρχουν πυροτεχνήματα πλην των ανατιναγμένων από απελπισία και δεν υπάρχουν ορδές εορταζόντων πλην της ορδής των κηδευμένων απροστάτευτων. Επειδή στο Ιράκ, στο Πακιστάν, στο Αφγανιστάν δεν έχουν επειτείους όπως η 11η Σεπτεμβρίου για να κουνάνε σημαιάκια, αλλά έχουν διαμελισμένα πτώματα, όλο και περισσότερα πτώματα, τα οποία πεισμόνως αρνούνται να κυματίσουν με άνεμο πατριωτικό.

Επειδή πολιτική δεν είναι να αποφασίζει η πολιτική για την κατάργησή της. Επειδή αυτό λέγεται μετάλλαξη. Επειδή η κάθε μετάλλαξη είναι ανεξέλεγκτη. Επειδή δεν υπάρχουν πολίτες, αλλά πληθύνονται τα στελέχη των επιχειρηματιών της δημοκρατίας, όπως λ.χ. ο κ. Παμπούκης. Και των επιχειρήσεων της δημοκρατίας επίσης. Επειδή τα think tank είναι η σύγχρονη μορφή του Γκαίμπελς. Επειδή οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις είναι η χαίνουσα πληγή της άπρακτης πολιτικά πολιτείας (πολιτείας, όχι απλώς κράτους). Επειδή η Εκκλησία εξακολουθεί να θρησκειοποιείται και να ασχημονεί επί της κοινής λογικής, προσποριζόμενη αμύθητα πλούτη. Επειδή η Εκκλησία (όχι η θρησκεία) αρνείται να ενταχθεί στην πραγματικότητα, επειδή την απομυζά. Επειδή αυτό που λέγεται ναοδομία είναι απλώς μια φρίκη, που μαζί με τη φρίκη του ακοπίαστου πλουτισμού επιβάλλει την εξόφθαλμη βρογχοκοίλη της οπτικής στα πράγματα.

Επειδή δεν υπάρχει βούληση για λίγη σιωπή, για ένα θραύσμα της ανάσας "επί πτίλων ανέμων". Επειδή ακούμε τα παιδιά μας να ουρλιάζουν βλέποντας τηλεόραση και δεν την κλείνουμε. Επειδή δεν περιλαμβάνεται ολόκληρη η ζωή στη χαρά κι εμείς ξεχνούμε ή απεμπολούμε τις λύπες. Για τις πίκρες ας μη μιλήσουμε καλύτερα. Επειδή έντονη ζωή δεν θα πει ζωή γύρω από τον σταθμό του Κεραμεικού τα Σαββατόβραδα. Επειδή απ' όλη τη χαρούμενη κοινότητα των ρηξικέλευθων, των αναρχικών, των gay, των μυστήριων, των εναλλακτικών λύσεων, των καταλήψεων, των φοβερών και τρομερών στρατών των ποδοσφαιρικών ομάδων, όλων των κατοίκων της Lifo και άλλων free press εντύπων (να χέσω την ελευθερία σας), ουδείς βρέθηκε να ρίξει την ιδέα ενός πάρτι στην προβλήτα της Cosco. Έτσι, για ξεκάρφωμα, βρε αδερφέ.

Επειδή, λοιπόν, διασκεδάζουμε. Επειδή δεν έχουμε καιρό για πολιτική. Επειδή γεράσαμε. Επειδή είμαστε νέοι στα γηρατειά και δεν ξέρουμε πώς να συμπεριφερθούμε. Επειδή πάψαμε να είμαστε αριστεροί, ναι, πάψαμε να είμαστε αριστεροί μην τυχόν και ενοχλήσουμε την κοινωνία (γενικώς και αορίστως). Επειδή νομίζουμε πως είμαστε αριστεροί (σε όλες τις εκδοχές της αριστεράς, της intra και της extra parlamentare).

Επειδή όλα αυτά συμβαίνουν τώρα. Εδώ. Διαρκώς. Επειδή εμείς είμαστε το τώρα και το εδώ και το διαρκώς, νομίζω ότι όλοι μας, ό,τι και να κάνουμε, έτσι όπως το κάνουμε, είμαστε Ν.Δ. Και είμαστε ΠΑΣΟΚ. Και ολίγον ΛΑΟΣ. Και είμαστε ΚΚΕ άνευ σχολίων. Καλή διασκέδαση. Προσεχώς, φασισμός.

Καναβούρης Κ.
ΑΥΓΗ της Κυριακής 15/11/2009

Ας μιλήσουν τα τραγούδια

Τη νύχτα αυτή την λέμε εμείς φωτιά, εσύ την είπες δέντρο
Οι μέρες που λαχτάρησες θα ‘'ρθουν, εσύ την είπες δέντρο




Η πλατεία ήταν γεμάτη , με το νόημα που 'χει κάτι απ' τις φωτιές.
Στις γωνίες και τους δρόμους από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές
και συ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου,
κι ήσουν φως μου , κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή
σε γιορτή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη σκυφτή.



Τα πιο ωραία παραμύθια
απ' όσα μου 'χεις διηγηθεί
αχ είν' εκείνα που μιλούσαν
για τα παιδιά που 'χουν χαθεί...



Πάμε κι εμείς στην αυλή του φθινοπώρου
πίσω απ' τα πετρωμένα στάχυα του καλοκαιριού
πάμε κι εμείς στα παιδιά που κοιμήθηκαν
κάτω απ' τα ματωμένα νύχια του περιστεριού
πάμε να δεις στην αυλή που μεγάλωσαν
Δυο παιδιά ερωτευμένα
δυο παιδιά του χαμού...



Κρατάω το στόμα μου κλειστό
τα χείλη μου ματώσανε
κι αυτοί που μας προδώσανε
ανέραστοι να μείνουν

Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε
αυτό έχω μόνο να τους πω
τα όνειρα των εραστών δε σβήνουν

Για τον Τάσο Λειβαδίτη

Γιος του Λύσανδρου και της Βασιλικής, γεννήθηκε στην Αθήνα το βράδυ της Αναστάσεως του 1922. Σπούδασε νομικά, όμως τον κέρδισε η λογοτεχνία και συγκεκριμένα η ποίηση. Ανέπτυξε έντονη πολιτική δραστηριότητα στο χώρο της αριστεράς με συνέπεια να εξοριστεί από το 1947 έως το 1951. Στο Μούδρο, στη Μακρόνησο και μετά στον Αϊ Στράτη κι από κει στις φυλακές Χατζηκώστα στην Αθήνα, απ' όπου αφέθηκε ελεύθερος το 1951. Το «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου» θεωρήθηκε «κήρυγμα ανατρεπτικό» και κατασχέθηκε. Τελικά το δικαστήριο τον απάλλαξε λόγω αμφιβολιών.

«Γι’ αυτό σου λέω.
Μην κοιμάσαι: είναι επικίνδυνο.
Μην ξυπνάς: Θα μετανιώσεις.»

Στο ελληνικό κοινό ο Τάσος Λειβαδίτης εμφανίστηκε το 1946, μέσα από τις στήλες του περιοδικού Ελεύθερα Γράμματα (τεύχ. 55,15-11-46) με το ποίημα «Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη». Το 1952 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική σύνθεση με τίτλο «Μάχη στην άκρη της νύχτας» και εργάστηκε επίσης σαν κριτικός ποίησης στην εφημερίδα Αυγή, από το 1954. Αδερφός του ήταν ο ηθοποιός Αλέκος Λειβαδίτης και ανηψιός του ο ηθοποιός Θάνος Λειβαδίτης.



Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μίκης Θεοδωράκης
Άλλες ερμηνείες: Γρηγόρης Μπιθικώτσης || Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Μοιρολόι της βροχής
βράδυ Κυριακής,
πού πηγαίνεις μοναχός
ούτε πόρτα να μπεις,
πέτρα να σταθείς
κι όπου πας, χλωμό παιδί,
ο καημός σου στη γωνιά
σε καρτερεί.

Παλικάρι χλωμό
μες στο καπηλειό
απομείναμε οι δυο μας,
ο καημός σου βραχνάς
πάψε να πονάς
η ζωή γοργά περνά
δυο κρασιά, δυο στεναγμοί
κι έχε γεια.

Παλικάρι χλωμό
σ' ηύρανε νεκρό
στο παλιό σταυροδρόμι,
μοιρολόι η βροχή
μαύρα π' αντηχεί
στο καλό, χλωμό παιδί,
σαν τη μάγισσα
σε πήρε η Κυριακή.

Στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη μελοποιήθηκαν από το Μίκη Θεοδωράκη (Δραπετσώνα, Τα Λυρικά) και τα ποιήματά του μεταφράστηκαν στα Ρωσικά, Σερβικά, Ουγγρικά, Σουηδικά, Ιταλικά, Γαλλικά, Αλβανικά, Βουλγαρικά, Κινέζικα και Αγγλικά. Έγραψε ακόμη με τον Κώστα Κοτζιά τα σενάρια των ελληνικών ταινιών «Ο θρίαμβος» και «Η συνοικία το όνειρο».



Η «Συνοικία το όνειρο» υπήρξε η πρώτη και πιο αξιόλογη σκηνοθετική δουλειά του ηθοποιού Αλέκου Αλεξανδράκη στον κινηματογράφο. Χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς «αριστούργημα» ενώ τα τραγούδια της ταινίας ερμηνεύονται από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση με το αξεπέραστο «Βρέχει στην φτωχογειτονιά». Η προβολή της ταινίας είχε απαγορευτεί προσωρινά αλλά επετράπη κατόπιν παρέμβασης της Ελένης Βλάχου.

Ο Τάσος Λειβαδίτης τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο ποίησης στο παγκόσμιο φεστιβάλ νεολαίας της Βαρσοβίας για τη συλλογή «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου». Πήρε ακόμη το πρώτο βραβείο ποίησης του Δήμου Αθηναίων για τη «Συμφωνία αρ. 1», το δεύτερο κρατικό βραβείο ποίησης για το «Βιολί για μονόχειρα» και το πρώτο κρατικό βραβείο ποίησης για τη συλλογή «Εγχειρίδιο ευθανασίας».

Έγραψε επίσης κι ένα μικρό τόμο με τίτλο: «Έλληνες ποιητές», ο οποίος αναφέρεται στις συλλογές που εκδόθηκαν την περίοδο 1978-1981, και αποτελεί μια απογραφή 74 ποιητικών συλλογών.

Όπως σημειώνει ο Τίτος Πατρίκιος, φίλος και συνεργάτης του Λειβαδίτη, ήταν τόσο αφοσιωμένος στην ποίηση ώστε όσα ποιήματα του έστελναν «τα διάβαζε όλα ως το κόκαλο και όσο μεγαλύτερη αξία τους έβρισκε, τόσο την αναγνώριζε και τη διακήρυσσε». Και παρακάτω: «άσκησε την κριτική με διεισδυτική ευαισθησία, με στοχασμό που δεν κατέληγε σε κάποια κανονιστικότητα, με άνοιγμα σε όλους τους τρόπους της ποίησης και αγάπη για όλους τους ποιητές, χωρίς εύνοιες και πατερναλισμούς».



Τα Έργα του
• Μάχη στην άκρη της νύχτας, 1952.
• Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας, 1952.
• Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου, 1953.
• Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο, 1956.
• Συμφωνία αρ. 1, 1957.
• Οι γυναίκες με τ' αλογίσια μάτια, 1958.
• Καντάτα, 1960.
• 25η ραψωδία της Οδύσσειας, 1963.
• Οι τελευταίοι, 1966.
• Νυχτερινός επισκέπτης, 1972.
• Σκοτεινή πράξη, 1974.
• Οι τρεις, 1975.
• Ο διάβολος με το κηροπήγιο, 1975.
• Βιολί για μονόχειρα, 1977.
• Ανακάλυψη, 1978.
• Ποιήματα (1958-1963), 1978.
• Εγχειρίδιο ευθανασίας, 1979.
• Ο τυφλός με το λύχνο, 1983.
• Βιολέτες για μια εποχή, 1985.
• Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα, 1987.
• Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου, 1990 (Εκδόθηκε μετά το θάνατο του ποιητή).

Ολόκληρο το έργο του Τάσου Λειβαδίτη κυκλοφορεί σε τρεις τόμους από τις εκδόσεις Κέδρος.

Η κ. Έλλη δεν είναι πια εδώ….