Το θέμα είναι τώρα τι λες

Κι ήθελε ακόμη 1977
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη
Άλλες εκτελέσεις: Κώστας Θωμαίδης


«Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε. Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ώς εδώ.
Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. Το θέμα είναι τώρα τι λες»
(Μαν. Αναγνωστάκης, Στόχος 1970).


Τώρα τι λες... Τι λες εσύ, μαστροπέ λαέ, πιερότε αφηγητή,
θύμα και θύτη. Ο κρότος της βόμβας έφτασε, δες τα ερείπια,
κι ετοιμάσου να σηκωθείς μέσα στον κουρνιαχτό. Σήκω, άκου
τον Νικία τι λέει στους αποκαρδιωμένους, ηττημένους Αθηναίους
στη Σικελία: «Ανδρες γαρ πόλις, και ου τείχη ουδέ νήες ανδρών κεναί».
Οι άνθρωποι είναι η χώρα, η πόλις, η δημοκρατία, η κοινότητα.
Οι άνδρες ελεύθεροι, όχι ανδράποδα, παρίες και δούλοι.
Έχει τέτοιους άνδρες και γυναίκες η Ελλάδα σήμερα,
η Ελλάδα μετά την αποπληξία και την πτώση;

Εχει. Οι καλύτεροι Ελληνες δεν έχουν μιλήσει ακόμη.
Εμειναν σιωπηλοί για πολύ καιρό, παραμερίστηκαν από τους
ανάξιους, τσαλαπατήθηκαν από τους αριβίστες και τους
χαμερπείς, πικράθηκαν κι αποσύρθηκαν. Τώρα αλληλοαναγνωρίζονται
από κοινά σημάδια: ποιος αγωνιά, ποιος νοιάζεται, ποιος είναι
έτοιμος να δράσει κι όχι να σιχτιρίσει, ποιος είναι ετοιμοπόλεμος.
Νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, νέες και αναβαπτισμένες συλλογικότητες,
ρήξεις με τους αγύρτες και τους ριψάσπιδες. Είμαστε υπερμοντέρνοι,
στο έδαφός μας δοκιμάζονται σχήματα του μέλλοντος, δυστοπίες
και ουτοπίες, η αυτονομία και η ετερονομία.

Η Ελλάδα τούτη τη στιγμή ζει την έκρηξη της υπερνεωτερικότητας,
την τήξη του παλιού κόσμου. Η μοίρα το ’φερε, δύο φορές σε δύο
χρόνια, η Ελλάδα να εικονίζει το μέλλον: τον χειμώνα του ’08
και την άνοιξη του ’10. Για καλό και για κακό, είμαστε υπόδειγμα
μετασχηματισμών. Είμαστε εικόνα από το μέλλον.

Tου Nικου Γ. Ξυδακη από την Καθημερινή της Κυριακής

Παίδες τέρμα το καλαμπούρι – Προσεχώς….

Προσεχώς


Επειδή σε κάθε φυσιολογικό πολίτη, ακόμα κι αν ήταν ψηφοφόρος της Ν.Δ., θα προκαλούσε εξεγερτική οργή το χυδαίο πολιτικά προϊόν που παράγεται από τη διαδικασία εκλογής του νέου αρχηγού τής -προς το παρόν- αξιωματικής αντιπολίτευσης. Επειδή τέτοια εξεγερτική οργή δεν υφίσταται σε καμία εκδοχή της κοινωνίας των πολιτών, αλλά αντιθέτως σοβαρό ποσοστό χειροκροτεί. Επειδή τα ίδια (και κατά περίπτωση χειρότερα) ισχύουν και στο πολιτικό προϊόν το οποίο προέκυψε από τη διαδικασία εκλογής του προέδρου του ΠΑΣΟΚ (ας αφήσουμε κατά μέρος τη γελοία και γι' αυτό πολιτικά επικίνδυνη εκλογή του, σχεδόν υπό μορφή βοούσας παράκλησης).

Επειδή τα πράγματα όλο και περισσότερο δημιουργούν ασφυξία χωρίς κανείς επί της ουσίας να ενδιαφέρεται. Επειδή αυτοί που αισχροκερδούσαν εξακολουθούν να το κάνουν. Επειδή πολιτισμός δεν είναι ο προσωπικός "πολιτισμός" του κ. Γερουλάνου, ο οποίος, όπως ψοφοδεώς γράφτηκε, "ξεχωρίζει". Επειδή αντιεξουσία δεν είναι η αμφίεση της κ. Μπιρμπίλη. Επειδή πολιτική δεν είναι η εξωπολιτική παράκαμψη των θεσμών και η αντικατάστασή τους από "ειδικούς", "αφοσιωμένους", "φίλους", "καλά σπουδασμένους", "αγγλομαθείς", "πλατυρρήμονες", "εβριθείς νοήμονες", "σπουδαιοφανείς", "παλιές καραβάνες" και άλλα είδη του ζωικού βασιλείου.

Επειδή προσωπική τιμή και υπόληψη δεν είναι το να αποφασίζεις κάθε φορά σε ποιον θα προσκολληθείς με γνώμονα την προσωπική σου επιβίωση υποβιβάζοντας την πολιτική υπόσταση σε ποιότητα Θερναδιέρου (της οικογένειας των επαιτών από τους "Αθλίους"). Επειδή αυτό γίνεται σήμερα στη Ν.Δ. και χτες στο ΠΑΣΟΚ. Επειδή προκύπτουν στη ζωή μας άνθρωποι κάποιου αόρατου "αλλού" και ασκούν εξουσία. Επειδή η λέξη δημοκρατία είναι μπαίγνιο στο στόμα του κάθε Πρετεντέρη και του κάθε Μίχαλου. Επειδή κάθε μέρα βλέπουμε καμένα πρόσωπα και τα πιστεύουμε, κάθε μέρα διαβάζουμε καμένα λόγια και τα πιστεύουμε. Επειδή δεν τολμάς να μιλήσεις για ποίηση επειδή θα λοιδορηθείς και να γράψεις για φασισμό επειδή θα λογοκριθείς. Επειδή όλο και περισσότερο οι φίλοι σου πεθαίνουν μετά θάνατον και δεν προλαβαίνεις να τους σώσεις.

Επειδή η Μακρόνησος σήμερα είναι μέσα στην πόλη. Επειδή η οικονομία γίνεται όλο και περισσότερο το εξωθεσμικό ιερό όπου μόνο οι ιεροφάντες των διεθνών οργανισμών μπορούν να συμμετάσχουν. Επειδή πια οι άνθρωποι δεν ακούν, αλλά απλώς υπακούν. Επειδή είναι κοινώς αποδεκτή η επιβολή αντί της πειθούς. Επειδή γιορτάζοντας τα είκοσι χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ταυτοχρόνως γιορτάζουμε την καθημερινή εγκληματική ανύψωση του Τείχους στην Παλαιστίνη. Επειδή εκεί στην Παλαιστίνη δεν υπάρχουν πυροτεχνήματα πλην των ανατιναγμένων από απελπισία και δεν υπάρχουν ορδές εορταζόντων πλην της ορδής των κηδευμένων απροστάτευτων. Επειδή στο Ιράκ, στο Πακιστάν, στο Αφγανιστάν δεν έχουν επειτείους όπως η 11η Σεπτεμβρίου για να κουνάνε σημαιάκια, αλλά έχουν διαμελισμένα πτώματα, όλο και περισσότερα πτώματα, τα οποία πεισμόνως αρνούνται να κυματίσουν με άνεμο πατριωτικό.

Επειδή πολιτική δεν είναι να αποφασίζει η πολιτική για την κατάργησή της. Επειδή αυτό λέγεται μετάλλαξη. Επειδή η κάθε μετάλλαξη είναι ανεξέλεγκτη. Επειδή δεν υπάρχουν πολίτες, αλλά πληθύνονται τα στελέχη των επιχειρηματιών της δημοκρατίας, όπως λ.χ. ο κ. Παμπούκης. Και των επιχειρήσεων της δημοκρατίας επίσης. Επειδή τα think tank είναι η σύγχρονη μορφή του Γκαίμπελς. Επειδή οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις είναι η χαίνουσα πληγή της άπρακτης πολιτικά πολιτείας (πολιτείας, όχι απλώς κράτους). Επειδή η Εκκλησία εξακολουθεί να θρησκειοποιείται και να ασχημονεί επί της κοινής λογικής, προσποριζόμενη αμύθητα πλούτη. Επειδή η Εκκλησία (όχι η θρησκεία) αρνείται να ενταχθεί στην πραγματικότητα, επειδή την απομυζά. Επειδή αυτό που λέγεται ναοδομία είναι απλώς μια φρίκη, που μαζί με τη φρίκη του ακοπίαστου πλουτισμού επιβάλλει την εξόφθαλμη βρογχοκοίλη της οπτικής στα πράγματα.

Επειδή δεν υπάρχει βούληση για λίγη σιωπή, για ένα θραύσμα της ανάσας "επί πτίλων ανέμων". Επειδή ακούμε τα παιδιά μας να ουρλιάζουν βλέποντας τηλεόραση και δεν την κλείνουμε. Επειδή δεν περιλαμβάνεται ολόκληρη η ζωή στη χαρά κι εμείς ξεχνούμε ή απεμπολούμε τις λύπες. Για τις πίκρες ας μη μιλήσουμε καλύτερα. Επειδή έντονη ζωή δεν θα πει ζωή γύρω από τον σταθμό του Κεραμεικού τα Σαββατόβραδα. Επειδή απ' όλη τη χαρούμενη κοινότητα των ρηξικέλευθων, των αναρχικών, των gay, των μυστήριων, των εναλλακτικών λύσεων, των καταλήψεων, των φοβερών και τρομερών στρατών των ποδοσφαιρικών ομάδων, όλων των κατοίκων της Lifo και άλλων free press εντύπων (να χέσω την ελευθερία σας), ουδείς βρέθηκε να ρίξει την ιδέα ενός πάρτι στην προβλήτα της Cosco. Έτσι, για ξεκάρφωμα, βρε αδερφέ.

Επειδή, λοιπόν, διασκεδάζουμε. Επειδή δεν έχουμε καιρό για πολιτική. Επειδή γεράσαμε. Επειδή είμαστε νέοι στα γηρατειά και δεν ξέρουμε πώς να συμπεριφερθούμε. Επειδή πάψαμε να είμαστε αριστεροί, ναι, πάψαμε να είμαστε αριστεροί μην τυχόν και ενοχλήσουμε την κοινωνία (γενικώς και αορίστως). Επειδή νομίζουμε πως είμαστε αριστεροί (σε όλες τις εκδοχές της αριστεράς, της intra και της extra parlamentare).

Επειδή όλα αυτά συμβαίνουν τώρα. Εδώ. Διαρκώς. Επειδή εμείς είμαστε το τώρα και το εδώ και το διαρκώς, νομίζω ότι όλοι μας, ό,τι και να κάνουμε, έτσι όπως το κάνουμε, είμαστε Ν.Δ. Και είμαστε ΠΑΣΟΚ. Και ολίγον ΛΑΟΣ. Και είμαστε ΚΚΕ άνευ σχολίων. Καλή διασκέδαση. Προσεχώς, φασισμός.

Καναβούρης Κ.
ΑΥΓΗ της Κυριακής 15/11/2009

Του ήλιου σβήστηκε το φως

Στο θανατικό τον ημερών προστέθηκε η απώλεια της Μαρίας Δημητριάδη.
Μεγάλωσα με τα πολιτικά τραγούδια την καντάτα για την Μακρόνησο
τα τροπάρια για φονιάδες, η φωνή της με τον τρόπο που ερμήνευε με έκανε πάντα να ανατριχιάζω.
Θέλω να σκεφτώ λίγο θετικά στην ξεφτίλα των ημερών και ο καλύτερος τρόπος είναι το έργο και η ζωή της Μαρίας.
Το βρήκα στο forum kithara.gr και σας το παρουσιάζω με την πεποίθηση
ότι θα βρείτε πολλά διαμάντια της ελληνικής δισκογραφίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ Θ.

Γεννήθηκε στον Ταύρο και έκανε τα πρώτα βήματά της στο τραγούδι τη δεκαετία του '60 με το άλμπουμ του Γιάννη Μαρκόπουλου «Ηλιος ο πρώτος». Η ιδιαίτερη, σπάνια και ζεστή της φωνή αναδείχτηκε την περίοδο της μεταπολίτευσης, μέσα από τη σύνδεσή της με το «πολιτικό» τραγούδι. Κατά τη διάρκεια της επταετίας, ερμήνευσε τα πιο γνωστά τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και, αργότερα, του Θάνου Μικρούτσικου και συμμετείχε σε πολλές συναυλίες διαμαρτυρίας.

Στις περιοδείες του Μίκη Θεοδωράκη εκτός Ελλάδας, όπως και στις συναυλίες - διαμαρτυρίες του στα πάτρια εδάφη -μετά τη μεταπολίτευση-, η τραγουδίστρια με την «επική» φωνή, όπως την έχουν αποκαλέσει, έγραψε χρυσές σελίδες. Στις δεκαετίες του '80 και του '90, το ενδιαφέρον της εστιάστηκε στην ανατροφή του μονάκριβου γιου της. Την περίοδο αυτή, η καλλιτεχνική της δράση στράφηκε σε περισσότερο λυρικούς δρόμους, καθώς τραγούδησε από Μάνο Χατζιδάκι -«Για την Ελένη», σε στίχους Μιχάλη Μπουρμπούλη- μέχρι και Στέφανο Κορκολή -«Το μαγικό κλειδί».

Το 1996, έκανε μια προσπάθεια επιστροφής με το ροκ δίσκο «Αύριο», παραγωγής του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, για τον οποίο η ίδια δεν αναφερόταν με θετικό τρόπο. Ωστόσο, η δουλειά της αυτή σηματοδότησε την επάνοδό της στο τραγούδι. Μετά το 1996, συμμετείχε σε αρκετές συναυλίες του Γιάννη Μαρκόπουλου, του Ηλία Ανδριόπουλου και άλλων, όμως δεν ηχογράφησε νέα δουλειά.

Στη μνήμη μας θα μείνει και για το ιστορικό ερωτικό τραγούδι, σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου, που ερμήνευσε για την ταινία «Κορίτσια στον ήλιο», με πρωταγωνιστές τον Γιάννη Βόγλη και την Αν Λόμπεργκ. Ο μικρός δίσκος που κυκλοφόρησε με αυτό το τραγούδι, γράφει μόνο το όνομά της, «Μαρία».
Επιθυμία της ήταν να μην ταφεί και να αποτεφρωθεί.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ : Albums
1974 Αντόνιο Τόρρες Χερέδια (Lyra)
1975 Πολιτικά τραγούδια (Lyra)
1976 Καντάτα για την Μακρόνησο/Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόβσκη (Lyra)
1978 Τραγούδια της λευτεριάς (Lyra)
1980 Δελτίο καιρού (CBS)
1981 Τα αντάρτικα (Lyra)
1982 Έρημη πόλη (CBS)
1985 Για την Ελένη (Σείριος)
1985 Η μυθολογία του Σαββάτου (Σείριος)
1987 Το μαγικό κλειδί (ΜΙΝΟS)
1989 Οριστικά (Lyra)
1990 Βιολιστή κατέβα απ' τη στέγη (Lyra)
1991 Μήπως ζούμε σ' άλλη χώρα (Σείριος)
1995 Τραγουδά μεγάλους συνθέτες (Polydor)
1996 Αύριο (ΜΙΝΟS)
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ : Συμμετοχές
1968 Κορίτσια στον ήλιο (Columbia)
1969 Ήλιος ο πρώτος (Philips)
1970 Χρονικό (Philips)
1971 Ιερά οδός (Olympic)
1971 Ο Θεοδωράκης διευθύνει Θεοδωράκη (Polydor)
1972 Theodorakis in concert (Polydor)
1974 18 Λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας (Lyra)
1974 Σκλάβοι πολιορκημένοι (Lyra)
1974 Ήλιος και χρόνος (Columbia)
1974 Τα τραγούδια του αγώνα (ΜΙΝΟS)
1977 Τροπάρια για φονιάδες (Lyra)
1977 Φουέντε Οβεχούνα (Lyra)
1981 Λεοντής-Μικρούτσικος: Συναυλίες 81 (CBS)
1982 Εμπάργκο (CBS)
1983 Αραπιά για λίγο πάψε να χτυπάς με το σπαθί (CBS)
1985 Νάμαστε πάλι εδώ Αντρέα (Columbia)
1986 Οι φόβοι του μεσημεριού (ΜΙΝΟS-FM Records)
1989 Κυριακάτικη εκδρομή (Lyra)
1992 Αχ! Πατρίδα μου γλυκειά (ΜΙΝΟS)
1992 Αναζήτησις (MBI)
1992 Τραγούδια του Σπήλιου Μεντή (Lyra)
1994 Στο καλντερίμι (Ανατολή)
1996 Παράρτημα Α' (Polydor)

Καλό ταξίδι Μαρία

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΡΊΑ

Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών
είμαστε μες στο δικό μας κόσμο

Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ' όλα,
δε στο 'χω πει ακόμα.

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ