Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει...

Η αποχή

Η ΠΟΛΥΧΑΪΔΕΜΕΝΗ απ' όλους αποχή αναδείχτηκε
χθες πάλι όχι απλώς νικήτρια των εκλογών, αλλά
θριαμβεύτρια.
Πολυχαϊδεμένη, γιατί σαν νοοτροπία γίνεται ανεκτή
από όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, άσχετο που τα δύο
μεγάλα την ξορκίζουν φραστικά και καλούν το λαό να
την απορρίψει σαν στάση πολιτικής.

ΣΤΗΝ πραγματικότητα, αυτά τα δύο μεγάλα κόμματα,
που με τη νοοτροποία διεφθαρμένης διακυβέρνησης
και το στενό κομματισμό τους εμφύσησαν τη διάθεση
αποχής στο λαό, τον καλούν να την απορρίψει
σαν στάση κομματικής τοποθέτησης.

ΤΟ ανησυχητικό φαινόμενο, όμως, δεν είναι η νοοτροπία των
κομμάτων. Είναι, που οι πολίτες, οι οποίοι απέχουν, μάλλον
δεν ξέρουν ότι ακόμα και αν απόσχουν όλοι εκτός από 100,
θα τους κυβερνήσει αυτός που θα πάρει 51 ψήφους.

ΘΑ τους κυβερνήσει, σημαίνει ότι αυτός θα αποφασίζει,
μαζί με τους εκλεγμένους συμβούλους και την εκάστοτε
κυβέρνηση για τη ζωή τους. Για τη ζωή αυτών που απείχαν.
Αυτό είναι το κέρδος όσων γυρίζουν την πλάτη στην εκλογή!

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ μια μόνιμη επωδός στο λαό, και κυρίως στις
νεότερες γενιές: «Ολοι είναι ίδιοι», «όλοι είναι ψεύτες»,
«κανείς δεν κάνει τίποτε», «γιατί να τους ψηφίσω;»

ΔΕΝ κυκλοφορεί μια επωδός στο λαό που να απαντά:
«Φτιάχνω κάτι δικό μου, κάτι καινούργιο, για ν'
αλλάξω τα πράγματα. Να γίνουν όπως νομίζω εγώ».
Κι αυτή η στάση δεν απουσιάζει μόνο στην πολιτική.
Απουσιάζει από την κοινωνική στάση της τελευταίας
20ετίας τουλάχιστον, με αποκορύφωμα την τελευταία
δεκαετία.

ΠΟΥ παράγεται η στάση της απουσίας συμμετοχής; Στα
σπίτια κατά κύριο λόγο. Η δυσκολία επιβίωσης στις
δεκαετίες του '40 και του '50 έδωσε τη θέση της,
αργά αλλά σταθερά, σε μία όλο και μεγαλύτερη ευκολία,
που κορυφώθηκε από το 1990 μέχρι το 2008 σε μια
ευμάρεια.

ΤΟ φαινόμενο θα έπρεπε να ενθουσιάζει, αν δεν στηριζόταν πάνω
σε ένα ψέμα: Η ευμάρεια δεν χτίστηκε πάνω σε μια συμμετοχική
οικονομική δημοκρατία. Δεν χτίστηκε, δηλαδή, επάνω στη νοοτροπία
της συμμετοχής του λαού στα κοινά. Και κυρίως στον κοινό κορβανά.

ΧΤΙΣΤΗΚΕ πάνω στον απόλυτο ατομισμό και την κλοπή. Στο αδήλωτο
χρήμα και τη φοροκλοπή. Χτίστηκε πάνω στη μαύρη οικονομία.

ΕΤΣΙ, ενώ ένα κομμάτι του λαού συμμετείχε στο χτίσιμο της χώρας
ένα άλλο συμμετείχε μόνο στην είσπραξη.

ΟΛΟ αυτό το φαινόμενο, που ευνοήθηκε από τις ίδιες τις κυβερνήσεις,
δημιούργησε μια ηθική. Μια νοοτροπία μέσα στις ίδιες τις οικογένειες.
Οι οποίες, όλο και πιο πολύ βολεύτηκαν με την ανώδυνη και χωρίς
επιπτώσεις κριτική του καναπέ, που προτιμήθηκε από την επώδυνη
και με επιπτώσεις συμμετοχή στην ανατροπή μιας κακοδιοίκησης -
δικής τους, όχι κάποιου τρίτου- ή ακόμα και τη συμμετοχή στη
δημιουργία μιας καλύτερης διοίκησης.

Η ΑΠΟΧΗ, λοιπόν, από το δικαίωμα -και όχι υποχρέωση- της
ψηφοφορίας δεν είναι απλώς ένα πολιτικό συγκυριακό φαινόμενο,
που θα περάσει. Είναι ένα βαθιά κοινωνικό φαινόμενο που δημιουργεί
υποτελείς και όχι διαμαρτυρόμενους.

ΟΙ διαμαρτυρόμενοι βρίσκονται στους δρόμους, σε κοινωνικούς
σχηματισμούς στις γειτονιές, σε πολιτικούς σχηματισμούς, που
πιστεύουν και ρισκάρουν. Διακινδυνεύουν την ησυχιούλα τους
και μερικές φορές την ελευθερία τους. Αν ενδιαφέρονται για
τα κοινά. Αλλιώς, είναι απλώς αδιάφοροι και αμέτοχοι.
Δηλαδή υποτελείς.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΊΑ 15/11/10




ΥΓ Οι 26.740 ψήφοι με τις οποίες εξελέγη ο κ. Μιχαλολιάκος στον
δημαρχιακό θώκο «μεταφράζονται» σε ένα ποσοστό 16,48% επί των
εγγεγραμμένων στον δήμο. Το αντίστοιχο ποσοστό του κ. Μίχα φτάνει
το 15,36%.

Στην ίδια λογική, οι 77.165 ψήφοι του Γ. Καμίνη, με τις οποίες
αναδείχθηκε δήμαρχος Αθηναίων, του δίνουν ένα ποσοστό 15,80%,
ενώ ο Ν. Κακλαμάνης πήρε 14,61%.

Χαμηλά καταγράφονται τα ποσοστά για τους νικητές και σε άλλες
μεγάλες πόλεις.
Στη Θεσσαλονίκη, ο Γ. Μπουτάρης πήρε τον δήμο με ποσοστό 21,06%
επί των εγγεγραμμένων έναντι του Κ. Γκιουλέκα (20,93%).
Ο Γ. Δημαράς βγήκε νικητής στην Πάτρα με ποσοστό 20,93% έναντι
του Δ. Κατσικόπουλου (18,09%). Στο Περιστέρι, το ποσοστό του
επανεκλεγέντος κ. Παχατουρίδη, 65,62% επί των εγκύρων ψηφοδελτίων,
πέφτει στο 22,90% όταν ο υπολογισμός γίνει επί των εγγεγραμμένων,
ενώ στη Λάρισα ο νικητής κ. Τζανακούλης κέρδισε τον δημαρχιακό
θώκο με τις ψήφους του 22,76% του εκλογικού πληθυσμού του δήμου.

Ανάλογη η εικόνα και στις περιφέρειες.
Οι 522.838 ψήφοι που πήρε ο νέος περιφερειάρχης Αττικής Γ. Σγουρός
αντιστοιχούν σε ποσοστό 18,77% επί των εγγεγραμμένων, ενώ οι
466.134 του Β. Κικίλια σε 16,73%.
Ο κ. Ψωμιάδης στην Κεντρική Μακεδονία βγαίνει περιφερειάρχης
παίρνοντας ένα ποσοστό 24,74% επί των εγγεγραμμένων και ο
κ. Αγοραστός στη Θεσσαλία με το 24,24%. *

Ελευθεροτυπία - 16/11/2010

Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει...

Δικός μου και ο Αύγουστος με τις μεγάλες μνήμες

Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Ανδρέου

Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό
το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου
με τον πανσέληνο πόνο του χειμώνα.
Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου;

Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας,
ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας.

Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Πάνω από την θάλασσα, στη μεριά του ανέμου
στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι
σηκώνεις τα άστρα σε χορό
και το κορμί μου σ' άγριο ποτάμι.

Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.





Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου
Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου || Γιώργος Νταλάρας

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό