Όταν τα ψέμματα πεθαίνουν, γεννιούνται ωραίοι στίχοι

Active Member -Φυσάει κόντρα

Φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη,
τ' αγρια πετούμενα δε βρίσκουν πηγή,
δεν αντέχω της βολής τη σιγή.
Και δω απ' τον τόπο που έζησα τη φυγή,
ρίχνω αλάτι στη βαθιά τους πληγή,
τάζομαι πρόσφυγας και σε καλό να μου βγει.

Γυρνάω στον κόσμο, πουθενά δε βλέπω ξένο όπου μένω.
Γυρνάω πίσω και από όποιον συναντήσω, μαθαίνω.
Δίνω, παίρνω, ανασαίνω από τα χρώματα, πληθαίνω,
από τ' αρώματα μαγεύομαι και ταξιδεύω.
Γυρεύω για όλους μας το ίδιο όμορφο στέγαστρο,
φτιάχνω φωτιά για όποιον θέλει κόσμο αταίριαστο.

Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς,
λυτρώνω μάνες και γιους.
Κάνω τη γλώσσα μου την πορφυρένια, ατόφιο μολύβι·
και τη ψυχή μου ένα απέραντο από στίχους καλύβι.
Ρίχνω το κάστρο σας, φτύνω του άστρου σας την κόχη.
Γίνομαι αύρα αλμυρή και στερνοβρόχι.

Πάρε τα όχι και ξεκούρνιασε από αυτή τη γωνία
που στο κουφάρι σου πετάξαν τα κλεμμένα μ'αφθονία,
άρνησή μου στομωμένη (πυρωμένη), λύσου καημένη,
γίνε κλωστή στην ανέμη τυλιγμένη
να σου δώσω μια, να γυρίζεις για πάντα και πάντα
να σου φυσάω πρίμα, κράτα μου αγάντα
μέχρι να βρούνε απάγκιο όσοι ζουν σε φυγή.
Καινούρια αρχή και σε καλό να τους βγει.

Σε καλό θα μου βγει κι ας τρίξουν οι σκαρμοί μου.
Έχω μαζί μου, σ' αυτό το σάλεμα που κάνεις ψυχή μου,
την αυταπάρνησή μου, το μαγικό ραβδί μου,
κάνω τ' αδύνατα να ξεπερνάνε τη φωνή μου.
Τιμή μου, λίγα μου βήματα σκίζουν τη λάσπη.
Πάρε τα χνάρια μου αντί για χάρτη
και στα μπαγκάζια σου μη στριμώξεις ντροπή,
ούτε σιωπή.

Υστερόγραφο: δε πιστεύω στη τύχη.
Όταν τα ψέμματα πεθαίνουν, γεννιούνται ωραίοι στίχοι
και γλυκαίνουν το μίσος στους ιχνανθρώπους
ή τους πετάνε για πάντα μες στους πανέρημους τόπους.
Λόγια κρυμμένα μου, θρυμματισμένα μου
κάνατε απόσβεση σε όσα είχα μέσα μου.
Σύξυλη η μπέσα μου μπροστά στη βρώμικη ιστορία,
μύθος απέθαντος και ωμή αλληγορία.
Περιγελάστε με, δειλοί, ξεχάστε με,
πλέξτε με φιτίλι και ανάψτε με·
μέσα στην πλάνη σας ένα όνειρο ατόφιο θα εκραγεί

Στην αγκαλιά της ντροπής

Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΑΣΤΕΓΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΓΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Ζωές στα σκουπίδια

Ενα διαµελισµένο σώµα µέσα σε ένα απορριµµατοφόρο. Ενας άνθρωπος που
είχε την τύχη σκουπιδιού. Η είδηση γιατο ανατριχιαστικό δυστύχηµα
έκανε τον γύρο της στα δελτία των ειδήσεων και µετά χάθηκε
(ως συνήθως) µέσα στη ροή µιας καθηµερινότητας που είχε πιο
«ενδιαφέροντες» τίτλους: το θρίλερ της ελληνικής οικονοµίας,
το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, την πεσµένη κίνηση στην αγορά...
Ολα κοµµάτια µιας επικαιρότητας που (όπως φαίνεται) δεν έχει
χρόνο για αλτρουισµούς.

Το στοµάχι του«ανθρώπου του καναπέ» έχει αναπτύξει δυνατά
αντισώµατα. Και µια τάση να ενδιαφέρεται περισσότερο για όσα
έχουν άµεση σχέση µε το πορτοφόλιτου. Αλλωστε, το διαµελισµένο
σώµα δεν είχε καν όνοµα. ∆εν τοαναζήτησε κανείς...

Το θέατρο «Σηµείο» και ο Νίκος ∆ιαµαντής, αντιδρώντας στην
είδηση της φρίκης, απηύθυνε ανοιχτή πρόσκληση σε καλλιτέχνες,
ανθρώπους του λόγου και της διανόησης, ζητώντας το «σχόλιό» τους
σαν µια δήλωση αλληλεγγύης, σαν ένα µικρό κοµµάτι αντίστασης
στην πολτοποίηση της ανθρωπιάς µας.

Ετσι γεννήθηκε µια ιδιότυπη παράσταση υπό τον τίτλο «Κανένας».
Μέσα στα κείµενα που παρουσιάζονται απόψε στο θέατρο
περιλαµβάνονται θεατρικοί µονόλογοι, ποιήµατα, δοκίµια, πεζά.
«Η δουλειά µας είναι να ανταποκρινόµαστε εν θερµώ», λέει ο Νίκος
∆ιαµαντής. «∆εν θέλουµε να καταγγείλουµε ούτε να αποκαταστήσουµε
τη δουλειά που πρέπει να κάνουν οι φορείς της Πολιτείας.
Απλά θέλουµε να υπενθυµίσουµε ότι είµαστε παρόντες. Οτι σ’ αυτή
την άγρια κοινωνική κρίση όπου ζούµε υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας:
η ανθρωπιά».

«Εχουν αρχίσει να φαίνονται µακριά κάτι φώτα. Τιευτυχία, αν ήταν
κανείς µέσα στα φώτα, θα κινδύνευενα τον πάρουν είδηση οι άλλοι
και να τον διώξουν. Ενώ εδώ µέσα είναι σκοτεινά, κανείς δεν
πρόκειται να σε καταλάβει. Θα ήταν το χέρι του Θεού που µε πήρε
από τον κάδο των σκουπιδιώνκαι µε τοποθέτησε απαλά εδώ µέσα για
να µην καταλάβω τίποτα...». Ο ποιητής Θανάσης Νιάρχος ήταν από
τους πρωτεργάτες της εν λόγωσυνάντησης. Το κείµενο που έγραψε
ειδικά για τη βραδιά (όπως και όλοι οι συµµετέχοντες) εισχωρεί
στο µυαλό και την ψυχή του άτυχου ανθρώπου και του δίνει
φωνή – µια φωνή που αλλιώς δεν θα ακουγόταν ποτέ.

«Ειναι εξωφρενικόαυτό που συνέβη. Επειτα από µια τέτοια φρίκη,
οι εκλογές έπρεπε να γίνουν µυστικά», µας λέει ο Θανάσης Νιάρχος.

Και οι 23 συµµετέχοντες, συγγραφείς, ποιητές, δηµοσιογράφοι,
δοκιµιογράφοι, ανταποκρίθηκαν στην ιδέα του Νίκου ∆ιαµαντή,
σαν να περίµεναν µια ευκαιρία για αυτή την εκδήλωση.

«Η φιλανθρωπία είναι πιο δύσκολος τρόπος να δηλώσει κανείς τη
συντριβή του», λέει ο δηµοσιογράφος Ηλίας Κανέλλης, ένας από
τους συµµετέχοντες. «Χρειάζεται λεφτά και δηµοσιότητα κι έχει
το µειονέκτηµα ότι οι φιλάνθρωποι νοιάζονται περισσότερο για
τον εαυτό τους (τη φήµη τους, τουςλογαριασµούς τους, την
ισοσκέλιση των φορολογικών τους εξόδων, τον µύθο τους) παρά
για εκείνους που ελεούν. Πάντως, από ολότελα, καλή κι η
φιλανθρωπία. Αλλά δεν φτάνει. Από τη λύπη έως την υστερόβουλη
καλοσύνη δεν µεσολαβεί παρά η πολιτική. Μόνο στηνεπικράτεια της
πολιτικής και, κυρίως,της διά της πολιτικής κατάφασης στην
κοινωνική δικαιοσύνη υπάρχει ελπίδα να µειωθούν τόσο φρικτά
συµβάντα».

Οσοι βρεθούν απόψε στο θέατρο «Σηµείο» θα ακούσουν κείµενα των
Βασίλη Βασιλικού, Nίκου Βατόπουλου, Νίκου Βλαντή, ∆ιονύση Βυθούλκα,
Ρέας Γαλανάκη, Κωστή Γκιµοσούλη, Βασίλη Kατσικονούρη, Λίλας Κονοµάρα,
Γιάννη Κοντού, Ενης Κούκουλα, ΓιώργουΛαζόγκα, Μαρίας Λαϊνά, Γιώργου
Μανιώτη, Γιώργου Μαρκόπουλου, Παναγιώτη Μέντη, Κώστα Μουρσελά,
Νίκου Παναγιωτόπουλου, Λευτέρη Παπαδόπουλου, Κατερίνας Σχινά,
Στέλιου Χατζηαδαµίδη, Γιάννη Χρυσούλη.


Στο Θέατρο «Σηµείο» (Χαριλάου Τρικούπη 10, Καλλιθέα, πίσω από το
Πάντειο, τηλ. 210-9229.579) στις 21.00. Είσοδος ελεύθερη


Της Χάρης Ποντίδα Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010

ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ ONLINE

Πίσω δεν γυρνάω......

Στίχοι: Active Member
Μουσική: Active Member
Πρώτη εκτέλεση: Active Member


Κρύος ιδρώτας κυλάει ξανά στο μέτωπό μου
κι εσύ, χαμόγελό μου
με ομορφαίνεις ξανά εκεί πάνω στον καθρέφτη,

με βγάζεις ψεύτη
Προσπαθώ να σου ξεφύγω κι είναι λάθος

μα νοιώθω πιο μονάχος
και πάω εκεί μπορεί για το καλό μου,
από κοντά χαμόγελό μου.

Μην αφήνεις τα μάτια σου από μένα και άνοιξε το φως
απ' την ανάσα σου ώρα στέκομαι θαμπός
σκούπισέ με ρε βλάκα ο καθρέφτης σου μιλάει
κοιτάχτε ένα μαλάκα σα χαμένος με κοιτάει.
Εγώ φταιω ρε που τόσα χρόνια σε ομορφαίνω
και να στολίζω τη μιζέρια σου επιμένω
για να μη δείχνεις λυπημένος ο καημένος
να μοιάζεις σώνει και καλά ευτυχισμένος.
Και εσύ να ψάχνεις τώρα αν κάνεις το σωστό
και να φοβάσαι ρε αυτό είναι το ευχαριστώ
για κάθε φορά που σ' έστηνα καλά μπροστά μου
μήπως και πάρεις λεει κάτι απ' τη χαρά μου.
Ή για εκείνες τις φορές που άνοιγες ρε την καρδιά σου
και μου άφηνες όλα τα μυστικά σου
για να σου φτιάξω μια εικόνα λεει πιο ψεύτικη ακόμα
με εκείνο το χαμόγελο στο στόμα.
Που σου χάρισε ό,τι πήρες, που σου έφτιαξε καριέρα
που σε ετοίμαζε καλά για αυτή τη μέρα
μα αφού έχεις πάψει σε εμένα να κοιτάζεις
μπορεί το τέλος σου ρε βλάκα να γιορτάζεις.

Πες μου χρόνια πολλά σήμερα θλίψη μου γιορτάζω
το πικρό μου το χαμόγελο καθρέφτη τώρα αλλάζω
σκύλα ζωή σε έμαθα πια γι' αυτό γουστάρω που γερνάω
και πίσω δεν γυρνάω.

Λοιπόν καθρέφτη δε πα' να δείχνεις ό,τι θες
πάνω σου αφήνω εγώ το χθες κι όλες εκείνες τις στιγμές
που έκλεβα από άλλους για να χτίζω το όνειρό μου
τέρμα λοιπόν χαμόγελό μου.
Πάρε μαζί και τις σπουδές, και των γονιών τις συμβουλές
και την καριέρα που μου τάζαν αν τη θες
πάρε διπλώματα πολλά πάρε και χρόνια υπομονής
πάρε το κύρος που θα είχα να χαρείς.
Αυτή τη μέρα αν μ' ακούς, λοιπόν, γιορτάζω
και την εικόνα που μου έφτιαχνες αλλάζω

δε κοιτάω δε ζητάω ό,τι πίσω έχω αφήσει εκεί
μοιάζει με βρώμικο ξεκλείδωτο κελί.
που δεν έσπρωξα την πόρτα τόσα χρόνια για να βγω
φοβόμουν ν' αντικρίσω το χαμένο μου καιρό
τώρα έχω μάθει, θα κάνω λάθη
θα σου χαρίσω τα σωστά και όσα είχα πάθη
Κι από όσα ακούσανε τα αυτιά μου κι όσα θάφτηκαν στο χρόνο
την τελευταία εικόνα εγώ κρατάω μόνο
περίσσια τώρα η αντοχή μπορώ και την κερνάω
Και πίσω δε γυρνάω.

Πες μου χρόνια πολλά σήμερα θλίψη μου γιορτάζω
το πικρό μου το χαμόγελο καθρέφτη τώρα αλλάζω
σκύλα ζωή σε έμαθα πια γι' αυτό γουστάρω που γερνάω
και πίσω δεν γυρνάω.

Ας μιλήσουν τα τραγούδια

Τη νύχτα αυτή την λέμε εμείς φωτιά, εσύ την είπες δέντρο
Οι μέρες που λαχτάρησες θα ‘'ρθουν, εσύ την είπες δέντρο




Η πλατεία ήταν γεμάτη , με το νόημα που 'χει κάτι απ' τις φωτιές.
Στις γωνίες και τους δρόμους από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές
και συ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου,
κι ήσουν φως μου , κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή
σε γιορτή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη σκυφτή.



Τα πιο ωραία παραμύθια
απ' όσα μου 'χεις διηγηθεί
αχ είν' εκείνα που μιλούσαν
για τα παιδιά που 'χουν χαθεί...



Πάμε κι εμείς στην αυλή του φθινοπώρου
πίσω απ' τα πετρωμένα στάχυα του καλοκαιριού
πάμε κι εμείς στα παιδιά που κοιμήθηκαν
κάτω απ' τα ματωμένα νύχια του περιστεριού
πάμε να δεις στην αυλή που μεγάλωσαν
Δυο παιδιά ερωτευμένα
δυο παιδιά του χαμού...



Κρατάω το στόμα μου κλειστό
τα χείλη μου ματώσανε
κι αυτοί που μας προδώσανε
ανέραστοι να μείνουν

Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε
αυτό έχω μόνο να τους πω
τα όνειρα των εραστών δε σβήνουν

γραφειοκράτες

Ο αδιάφορος Γιάννης βγάζει τη γλώσσα στους τυφλοπόντικες των γραφείων

Γραφειοκράτες
Οι γραφειοκράτες κάθε πρωί
αφού κάνουν τον καφέ στην εξουσία
στοιχίζουν τα γραφεία τους
κρεμάνε σε κάδρο τα οράματα
στέλνουν εξορία το μυαλό τους
και μετά κάνουν αντίσταση ….