Ανάσταση με τους ποιητές

Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης, ΕΠΙΦΑΝΙΑ, 1937.
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Αντώνης Καλογιάννης

Τ' ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού
η μεγάλη πέτρα κοντά στις αραποσυκιές και τ' ασφοδίλια
το σταμνί πού δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας
και το κλειστό κρεββάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου
χρυσά• τ' άστρα του Κύκνου κι εκείνο τ' άστρο ο Αλδεβαράν.

Κράτησα τη ζωή μου,
κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας
ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξυάς,
καμμιά φωτιά στην κορυφή τους• βραδυάζει.

Κράτησα τη ζωή μου• στ' αριστερό σου χέρι μια γραμμή
μια χαρακιά στο γόνατό σου, τάχα να υπάρχουν
στην άμμο τού περασμένου καλοκαιριού τάχα
να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω
γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή.

Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν, μήτε η γυναίκα
περπατώντας σκυφτή, βυζαίνοντας το παιδί της.

Ανεβαίνω τα βουνά· μελανιασμένες λαγκαδιές• o χιονισμένος
κάμπος, ώς πέρα ο χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν,
μήτε o καιρός κλειστός σε βουβά ερμοκκλήσια, μήτε
τα χέρια που απλώνονται για να γυρέψουν, κι οι δρόμοι.

Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή,
δεν ξέρω πια να μιλήσω, μήτε να συλλογιστώ• ψίθυροι
σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη
σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια
σαν την ανάμνηση της φωνής σου λέγοντας «ευτυχία».

Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών
κάτω απ τον πάγο το χαμογέλιο τής θάλασσας τα κλειστά πηγάδια
ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες τις φλέβες εκείνες πού μου ξεφεύγουν
εκεί πού τελειώνουν τα νερολούλουδα κι αυτός ό άνθρωπος
πού βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι τής σιωπής.

(ΚΡΑΤΗΣΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ -Β΄)

Κράτησα τη ζωή μου, μαζί του, γυρεύοντας το νερό πού σ' αγγίζει
στάλες βαρειές πάνω στα πράσινα φύλλα, στο πρόσωπό σου,
μέσα στον άδειο κήπο, στάλες στην ακίνητη δεξαμενή,
βρίσκοντας έναν κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτερά του,
δέντρα ζωντανά και τα μάτια σου προσηλωμένα.

Ο δρόμος αυτός δεν τελειώνει, δεν έχει αλλαγή, όσο γυρεύεις
να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια, εκείνους πού έφυγαν, εκείνους
πού χάθηκαν μέσα στον ύπνο• τους πελαγίσιους τάφους,
όσο ζητάς τα σώματα πού αγάπησες να σκύψουν
κάτω από τα σκληρά κλωνάρια τών πλατάνων εκεί
πού στάθηκε μια αχτίδα τού ήλιου γυμνωμένη
και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε ή καρδιά σου,
ο δρόμος δεν έχει αλλαγή· κράτησα τη ζωή μου.

Το χιόνι και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων.




Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις,
τα χείλια σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες -μα ούτε βήμα πίσω.

Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται
την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στην νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη κάτω απ΄ τις οβίδες.

Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν' αφήσεις τη μάνα σου,
την αγαπημένη ή το παιδί σου.

Δε θα διστάσεις.
Θ' απαρνηθείς την λάμπα σου και το ψωμί σου
θ' απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.

Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις και ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν' ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς εν' άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμμένος πάνω απ΄ το κόκκινο στόμα
της αγάπης σου
να την ακούς να λέει τα όνειρα της για το μέλλον.

Μα εσύ πρέπει να τ' αποχαιρετήσεις όλ' αυτά
και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ' άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί
να σε κλείσουν φυλακή
για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.

Εσύ και μες απ' το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου
θα συνεχίζεις το δρόμο σου πάνω στη γη.
Κι όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου
με το δάχτυλο απ' τ' άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν' ασπρίζουν τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.

Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
αφού όλο και νέοι αγώνες θ' αρχίζουμε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο
τρυφερό γράμμα στη μάνα σου
θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία,
τ' αρχικά του ονόματός σου και μια λέξη: Ειρήνη
σα να γραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.

Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό να μπορείς να σταθείς
μπροστά στα έξη ντουφέκια σα να στεκόσουνα μπροστά σ' ολάκερο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ' την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν' ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων
που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.



Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του,
σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Μονάχα φως.
O δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος τής μάντρας είναι σίδερο.

Μαρμάρωσαν τα δέντρα, τα ποτάμια κ' οι φωνές μες στον ασβέστη τού ήλιου.
H ρίζα σκοντάφτει στο μάρμαρο. Τα σκονισμένα σκοίνα.
Το μουλάρι κι ο βράχος. Λαχανιάζουν. Δεν υπάρχει νερό.
Όλοι διψάνε. Χρόνια τώρα. Όλοι μασάνε μια μπουκιά ουρανό πάνου απ' την πίκρα τους.

Τα μάτια τους είναι κόκκινα απ' την αγρύπνια,
μια βαθειά χαρακιά σφηνωμένη ανάμεσα στα φρύδια τους
σαν ένα κυπαρίσσι ανάμεσα σε δυο βουνά το λιόγερμα.

Το χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκι
το ντουφέκι είναι συνέχεια του χεριού τους
το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους -
έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό
κ' έχουνε τον καημό βαθιά-βαθιά στα μάτια τους
σαν ένα αστέρι σε μια γούβα αλάτι.

Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο
όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ' τ' άγρια γένια τους
όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ' τις άδειες τσέπες τους
όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα.

Τόσα χρόνια όλοι πεινάνε, όλοι διψάνε, όλοι σκοτώνονται
πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα,
έφαγε η κάψα τα χωράφια τους κ' η αρμύρα πότισε τα σπίτια τους
ο αγέρας έριξε τις πόρτες τους και τις λίγες πασχαλιές τ'ξς πλατείας
από τις τρύπες τού πανωφοριού τους μπαινοβγαίνει ο θάνατος
η γλώσσα τους είναι στυφή σαν το κυπαρισσόμηλο
πέθαναν τα σκυλιά τους τυλιγμένα στον ίσκιο τους
η βροχή χτυπάει στα κόκαλά τους.

Πάνου στα καραούλια πετρωμένοι καπνίζουν τη σβουνιά και τη νύχτα
βιγλίζοντας το μανιασμένο πέλαγο όπου βούλιαξε
το σπασμένο κατάρτι του φεγγαριού.

Το ψωμί σώθηκε, τα βόλια σώθηκαν,
γεμίζουν τώρα τα κανόνια τους μόνο με την καρδιά τους.
Τόσα χρόνια πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα
όλοι πεινάνε, όλοι σκοτώνονται και κανένας δεν πέθανε -
πάνου στα καραούλια λάμπουνε τα μάτια τους,
μια μεγάλη σημαία, μια μεγάλη φωτιά κατακόκκινη
και κάθε αυγή χιλιάδες περιστέρια φεύγουν απ' τα χέρια τους
για τις τέσσερις πόρτες τού ορίζοντα.

ΚΑΛΉ ΑΝΆΣΤΑΣΗ !!!

Έρωτας νυν και αεί

Τα στιχάκια είναι από την ποιητική συλλογή
του Γιάννη Καλπούζου
Έρωτας νυν και αεί εκδόσεις Ίκαρος 2007


Έρωτας νυν και αεί

Έρωτας η μεταλαβιά της ζωής.

Έρωτας το πρώτο κορμί που γρυλίζοντας έσκαψε το χώμα,
κι έρωτας του νου τα μπόλια, όσα καθείς δανείστηκε
κι όσα μονάχος του κεντρώθηκε.



Έρωτας

η Αμοργός
όπου κρυφά γυρίζει και γητεύει.
«Αμόρ» τον βάφτισε η Κάρμεν
στην «άμμο» της κοιμάται
κι είναι ο «Άργος», φύλακας.



Έρωτας

Ο αστρολάβος του ενστίκτου
Το αλύχτισμα, το κελάηδισμα κι ο βόμβος.
Το αχ των τραγουδιών



Έρωτας

Η φουντουκιά στο γυναικωνίτη του Άθω
Το φόρεμα του ηλιοβασιλέματος
Ο καπνός στις χιονισμένες καμινάδες
Οι σπαθιές των γλάρων
Ο λογάριθμος των βολβών
Η Κρήτη, περισπωμένη της Ελλάδας.



Έρωτας

το νομισματοκοπείο των ποταμών
που κόβει βότσαλα
να ΄χει το κύμα να χαϊδεύει
ή να ξεσπά τον πόνο του.

Αρχιπέλαγος κι αν είσαι
τ΄ αλάτι σου κι αν δεν λείψει
τι δίψα πώς να σβήσω.



Η ανάρτηση αυτή έγινε για να γιορτάσει το μπλοκάκι
τα δυο χρόνια ζωής.
Είναι αφιερωμένη σε όλους τους φίλους που ανταλλάξαμε
απόψεις και ενώσαμε τις ανησυχίες και τα μεράκια μας
δίνοντας λίγο από τον χρόνο που δυστυχώς δεν περισσεύει.
Εύχομαι αυτή η ερασιτεχνική προσπάθεια να κρατήσει
αναμμένη την φωτιά που σιγοκαίει σε όλους μας.
Πολλά χαιρετίσματα και σε όλους τους φίλους από το
παγκόσμιο χωριό που με επισκέφτηκαν,
να είστε όλοι καλά.


Δημήτρης Θ.

Εδώ σε θέλω…

Όσο πετροβολώ τον χρόνο
με ευχολόγια που άσφαιρα ανεμίζουν

η μέρα παίρνει το μαχαίρι
και κόβει τη γαλήνη
σε μερίδες θλίψης.

Κάθε απόπειρα να μιλήσει
εκείνο που ποτέ δεν είχε στόμα
σβήνει πάνω στην αγοραία αγάπη
και φεύγει
δίχως να ρίξει πίσω ένα βλέμμα.

Όσο ο αντίκτυπος του χρόνου
το άχαρο σμιλεύει προσωπείο,

ένα τραγούδι λυγμικό προαναγγέλλει
πως το παράθυρο στον κόσμο κλείνει.

(Όταν η αρχή ειν’ τόσο ωραία
τι σημασία έχει το τέλος;)

Κώστας Λάνταβος
απο την ποιητική συλλογη Εγκώμιο εκδόσεις Μεταίχμιο 2009

Σιγή ασυρμάτου

Δημήτρης Σοφιανόπουλος - βροχή

Ενώπιων του νέου αιώνος

Είναι το νάιλον πολύ. Που με κυκλώνει
Τα φράγκα πάντα λίγα, κομμένα τα φτερά
Κι ο,τι αγάπησα τρελά, στον πάτο με κρατά.
Ζωή. Σκληρός ανήφορος, που δεν τελειώνει.

Αδάμαστη ήταν η ψυχή, μια κίνηση με πάθος
Όλες τις πόρτες μου άφηνα σκοπίμως ανοιχτές
να ‘βρουν οι άλλοι υλικό να κλείσουνε πληγές.
Κι αφού όλα τ’ αρπάξανε κατάλαβα το λάθος,

αφοπλισμένος πέρασα απ’ την πλευρά την άλλη
που βρίσκει ελαφρυντικά στις πράξεις και στα λόγια
και καρτερεί με υπομονή μπροστά απ’ τα ρολόγια
με εκλογές και βήματα αργά, το άχτι της να βγάλει.

Μα η ευκαιρία, μια φορά, άοπλη γουστάρει
κι άμα τη χάσεις μια φορά, για πάντα είσαι χαμένος
άβουλος μέσα στη σιωπή, στην άκρη ξεχασμένος
προσμένοντας το θάνατο να ‘ρθει και να σε πάρει.

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Σιγή ασυρμάτου 2005 εκδόσεις Κολωνός


Βιογραφικό

Ο Δημήτρης Κανελλόπουλος γεννήθηκε στη Νεμούτα Ηλείας,
το 1954 από την οποία εκπατρίστηκε το 1958, ακολουθώντας
την οικογένειά του, στην Αθήνα, ως εσωτερικός μετανάστης.
Σπούδασε Ιστορία-Αρχαιολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό
Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ιστορία-Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο
Babes–Bolyai του Cluj Napoca της Ρουμανίας.
Εργάστηκε ως υπάλληλος διάφορων εκδοτικών οίκων και ως
Φιλόλογος στην ιδιωτική εκπαίδευση. Δημοσίευσε τις συλλογές
ποιημάτων Ομίχλη πέτρινη (Ηριδανός, 1986) Σκυθικές Ερημίες
(Κολωνός, 1996), Σιγή Ασυρμάτου (Κολωνός, 2005) και Κλίνη
Σπόρου, Καλή (Οροπέδιο 2010) . Επιμελήθηκε το αφιέρωμα
στη Ρουμανική Λογοτεχνία του περιοδικού Πολιορκία, αρ. 16,
Απρίλιος 1982. Το 1984, οργάνωσε και παρουσίασε στο ρουμανικό
αναγνωστικό κοινό, την ανθολογία νεοελληνικής ποίησης με το
τίτλο «42 Poeti grecii contemporani», (42 σύγχρονοι έλληνες ποιητές).
Το 1996, επιμελήθηκε το θέμα του Πλανόδιου αρ. 24, το αφιερωμένο
στο ρουμάνο ποιητή Anatol Baconsky. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί
σε διάφορα περιοδικά.
Από το 2006 εκδίδει το περιοδικό Οροπέδιο.

πληροφορίες ekebi.gr

Ἀντισταθεῖτε

Σπέρνουν ανέμους - θα θερίζουν θύελλες




Ἡ διαθήκη μου

Ἀντισταθεῖτε
σ᾿ αὐτὸν ποὺ χτίζει ἕνα μικρὸ σπιτάκι
καὶ λέει: καλὰ εἶμαι ἐδῶ.
Ἀντισταθεῖτε σ᾿ αὐτὸν ποὺ γύρισε πάλι στὸ σπίτι
καὶ λέει: Δόξα σοι ὁ Θεός.
Ἀντισταθεῖτε
στὸν περσικὸ τάπητα τῶν πoλυκατοικιῶν
στὸν κοντὸ ἄνθρωπο τοῦ γραφείου
στὴν ἑταιρεία εἰσαγωγαὶ- ἐξαγωγαί
στὴν κρατικὴ ἐκπαίδευση
στὸ φόρο
σὲ μένα ἀκόμα ποὺ σᾶς ἱστορῶ.
Ἀντισταθεῖτε
σ᾿ αὐτὸν ποὺ χαιρετάει ἀπ᾿ τὴν ἐξέδρα ὦρες
ἀτέλειωτες τὶς παρελάσεις
σ᾿ αὐτὴ τὴν ἄγονη κυρία ποὺ μοιράζει
ἔντυπα ἁγίων λίβανον καὶ σμύρναν
σὲ μένα ἀκόμα ποὺ σᾶς ἱστορῶ.
Ἀντισταθεῖτε πάλι σ᾿ ὅλους αὐτοὺς ποὺ λέγονται
μεγάλοι
στὸν πρόεδρο τοῦ Ἐφετείου ἀντισταθεῖτε
στὶς μουσικὲς τὰ τούμπανα καὶ τὶς παράτες
σ᾿ ὅλα τ᾿ ἀνώτερα συνέδρια ποὺ φλυαροῦνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ᾿ ὅλους ποὺ γράφουν λόγους γιὰ τὴν ἐποχὴ
δίπλα στὴ χειμωνιάτικη θερμάστρα
στὶς κολακεῖες τὶς εὐχὲς τὶς τόσες ὑποκλίσεις
ἀπὸ γραφιάδες καὶ δειλοὺς γιὰ τὸ σοφὸ
ἀρχηγό τους.
Ἀντισταθεῖτε στὶς ὑπηρεσίες τῶν ἀλλοδαπῶν
καὶ διαβατηρίων
στὶς φοβερὲς σημαῖες τῶν κρατῶν καὶ τὴ
διπλωματία
στὰ ἐργοστάσια πολεμικῶν ὑλῶν
σ᾿ αὐτοὺς ποὺ λένε λυρισμὸ τὰ ὡραῖα λόγια
στὰ θούρια
στὰ γλυκερὰ τραγούδια μὲ τοὺς θρήνους
στοὺς θεατὲς
στὸν ἄνεμο
σ᾿ ὅλους τους ἀδιάφορους καὶ τοὺς σοφοὺς
στοὺς ἄλλους ποὺ κάνουνε τὸ φίλο σας
ὡς καὶ σὲ μένα, σὲ μένα ἀκόμα ποὺ σᾶς ἱστορῶ
ἀντισταθεῖτε.
Τότε μπορεῖ βέβαιοι νὰ περάσουμε πρὸς τὴν
Ἐλευθερία.


Μιχάλης Κατσαρὸς (1919-1998)

Για τον Τάσο Λειβαδίτη

Γιος του Λύσανδρου και της Βασιλικής, γεννήθηκε στην Αθήνα το βράδυ της Αναστάσεως του 1922. Σπούδασε νομικά, όμως τον κέρδισε η λογοτεχνία και συγκεκριμένα η ποίηση. Ανέπτυξε έντονη πολιτική δραστηριότητα στο χώρο της αριστεράς με συνέπεια να εξοριστεί από το 1947 έως το 1951. Στο Μούδρο, στη Μακρόνησο και μετά στον Αϊ Στράτη κι από κει στις φυλακές Χατζηκώστα στην Αθήνα, απ' όπου αφέθηκε ελεύθερος το 1951. Το «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου» θεωρήθηκε «κήρυγμα ανατρεπτικό» και κατασχέθηκε. Τελικά το δικαστήριο τον απάλλαξε λόγω αμφιβολιών.

«Γι’ αυτό σου λέω.
Μην κοιμάσαι: είναι επικίνδυνο.
Μην ξυπνάς: Θα μετανιώσεις.»

Στο ελληνικό κοινό ο Τάσος Λειβαδίτης εμφανίστηκε το 1946, μέσα από τις στήλες του περιοδικού Ελεύθερα Γράμματα (τεύχ. 55,15-11-46) με το ποίημα «Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη». Το 1952 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική σύνθεση με τίτλο «Μάχη στην άκρη της νύχτας» και εργάστηκε επίσης σαν κριτικός ποίησης στην εφημερίδα Αυγή, από το 1954. Αδερφός του ήταν ο ηθοποιός Αλέκος Λειβαδίτης και ανηψιός του ο ηθοποιός Θάνος Λειβαδίτης.



Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μίκης Θεοδωράκης
Άλλες ερμηνείες: Γρηγόρης Μπιθικώτσης || Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Μοιρολόι της βροχής
βράδυ Κυριακής,
πού πηγαίνεις μοναχός
ούτε πόρτα να μπεις,
πέτρα να σταθείς
κι όπου πας, χλωμό παιδί,
ο καημός σου στη γωνιά
σε καρτερεί.

Παλικάρι χλωμό
μες στο καπηλειό
απομείναμε οι δυο μας,
ο καημός σου βραχνάς
πάψε να πονάς
η ζωή γοργά περνά
δυο κρασιά, δυο στεναγμοί
κι έχε γεια.

Παλικάρι χλωμό
σ' ηύρανε νεκρό
στο παλιό σταυροδρόμι,
μοιρολόι η βροχή
μαύρα π' αντηχεί
στο καλό, χλωμό παιδί,
σαν τη μάγισσα
σε πήρε η Κυριακή.

Στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη μελοποιήθηκαν από το Μίκη Θεοδωράκη (Δραπετσώνα, Τα Λυρικά) και τα ποιήματά του μεταφράστηκαν στα Ρωσικά, Σερβικά, Ουγγρικά, Σουηδικά, Ιταλικά, Γαλλικά, Αλβανικά, Βουλγαρικά, Κινέζικα και Αγγλικά. Έγραψε ακόμη με τον Κώστα Κοτζιά τα σενάρια των ελληνικών ταινιών «Ο θρίαμβος» και «Η συνοικία το όνειρο».



Η «Συνοικία το όνειρο» υπήρξε η πρώτη και πιο αξιόλογη σκηνοθετική δουλειά του ηθοποιού Αλέκου Αλεξανδράκη στον κινηματογράφο. Χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς «αριστούργημα» ενώ τα τραγούδια της ταινίας ερμηνεύονται από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση με το αξεπέραστο «Βρέχει στην φτωχογειτονιά». Η προβολή της ταινίας είχε απαγορευτεί προσωρινά αλλά επετράπη κατόπιν παρέμβασης της Ελένης Βλάχου.

Ο Τάσος Λειβαδίτης τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο ποίησης στο παγκόσμιο φεστιβάλ νεολαίας της Βαρσοβίας για τη συλλογή «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου». Πήρε ακόμη το πρώτο βραβείο ποίησης του Δήμου Αθηναίων για τη «Συμφωνία αρ. 1», το δεύτερο κρατικό βραβείο ποίησης για το «Βιολί για μονόχειρα» και το πρώτο κρατικό βραβείο ποίησης για τη συλλογή «Εγχειρίδιο ευθανασίας».

Έγραψε επίσης κι ένα μικρό τόμο με τίτλο: «Έλληνες ποιητές», ο οποίος αναφέρεται στις συλλογές που εκδόθηκαν την περίοδο 1978-1981, και αποτελεί μια απογραφή 74 ποιητικών συλλογών.

Όπως σημειώνει ο Τίτος Πατρίκιος, φίλος και συνεργάτης του Λειβαδίτη, ήταν τόσο αφοσιωμένος στην ποίηση ώστε όσα ποιήματα του έστελναν «τα διάβαζε όλα ως το κόκαλο και όσο μεγαλύτερη αξία τους έβρισκε, τόσο την αναγνώριζε και τη διακήρυσσε». Και παρακάτω: «άσκησε την κριτική με διεισδυτική ευαισθησία, με στοχασμό που δεν κατέληγε σε κάποια κανονιστικότητα, με άνοιγμα σε όλους τους τρόπους της ποίησης και αγάπη για όλους τους ποιητές, χωρίς εύνοιες και πατερναλισμούς».



Τα Έργα του
• Μάχη στην άκρη της νύχτας, 1952.
• Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας, 1952.
• Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου, 1953.
• Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο, 1956.
• Συμφωνία αρ. 1, 1957.
• Οι γυναίκες με τ' αλογίσια μάτια, 1958.
• Καντάτα, 1960.
• 25η ραψωδία της Οδύσσειας, 1963.
• Οι τελευταίοι, 1966.
• Νυχτερινός επισκέπτης, 1972.
• Σκοτεινή πράξη, 1974.
• Οι τρεις, 1975.
• Ο διάβολος με το κηροπήγιο, 1975.
• Βιολί για μονόχειρα, 1977.
• Ανακάλυψη, 1978.
• Ποιήματα (1958-1963), 1978.
• Εγχειρίδιο ευθανασίας, 1979.
• Ο τυφλός με το λύχνο, 1983.
• Βιολέτες για μια εποχή, 1985.
• Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα, 1987.
• Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου, 1990 (Εκδόθηκε μετά το θάνατο του ποιητή).

Ολόκληρο το έργο του Τάσου Λειβαδίτη κυκλοφορεί σε τρεις τόμους από τις εκδόσεις Κέδρος.

Οι συγγενείς

Το blues του Στέλιου Βαμβακάρη
(Το ποιο γρήγορο ταξίδι στη Ν. Ορλεάνη)




John Lee Hooker - Hobo Blues


Δύση και ανατολή

Στη δύση κελαηδούν τζουράδες
σαντουράκια και ζουρνάδες
με χαρμάνι ανατολής
και ρεμπέτικα από το Greece

Παίξε Στέλιο να χαρείς
ένα blues Αμερικής
οι λαοί να παντρευτούνε
το χορό να μοιραστούνε

Σαν τα βάσανα του κόσμου
που έχουν ίδια πληρωμή
τον νταλκά της Lucille δως μου
το χειλάκι να χαρεί

Ταξιδεύει η ζωή
δύση και ανατολή
με ακόρντα του John Lee
κανονάκι και βιολί
και με τ’ άγιο μπουζουκάκι
απ’ τα χέρια του Στελάκη

Δημήτρης Θ.


ΥΓ Στο φίλο μου το Γρηγόρη που μας κοιτά απ’ τους ουρανούς

Ένα χρόνο μετά…..

Τελικά ο Θανάσης είχε δίκιο, ήταν το καλοκαίρι του 08 τέτοιες μέρες
που με παρότρυνε να φτιάξω το μπλοκάκι μου.
Εξελίχτηκε σε ωραία περιπέτεια, βρέθηκα βέβαια σε ωραία γειτονιά.
Ναι στο χάος του διαδικτύου υπάρχει η γειτονιά με όλους τους χαρακτήρες της
Ίσως πρέπει να φτιάξουμε ένα ‘’καφενείο’’ για να μπορούμε
να μιλάμε με ολόκληρη την παρέα ταυτόχρονα.
Ευχαριστώ όσους με επισκέφτηκαν για να ανταλλάξουμε απόψεις,
γνωριστήκαμε στην πορεία, τον λίγο χρόνο που έχουμε τον δώσαμε
με ανιδιοτέλεια για να βγάλουμε τον νταλκά της ψυχής μας.
Τελικά επικοινώνησα με πολύ λιγότερους από ότι θα ήθελα
υπάρχουν όμορφες προσπάθειες αλλά όπως λέει και το άσμα
δεν έχω χρόνο μάτια μου.
Θέλω να πω ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ στους συγγενής της γειτονιάς
που είναι Ο Θανάσης με τη μουσική κιβωτό, η Αλέκα με τους γεφυρισμούς,
ο Ηρακλής καιτα μουσικά προάστια, ο Μάκης με τα αρώματα του τραγουδιού,
στην κυρά του φεγγαριού,στον αστυάνακτα,στην μικροκλασματική απεικόνιση,
στον bosko με τα άσματα και μιάσματα και φυσικά σε όοολοι την
μπλοκοπαρέα από την Κρήτη.
Θέλω να γιορτάσω τον ένα χρόνο με την πρώτη πειραματική
ανάρτηση που έκανα πέρυσι τον Ιούλιο,είναι από τα πρώτα στιχάκια
που σκάρωσα πριν πολλά χρόνια βασισμένα πάνω στο ποίημα
του Κώστα Καρυωτάκη νοσταλγία γραμμένο το 1918.

Να είμαστε καλά και να ανταμώνουμε παίδες!!!

Δημήτρης Θ.

Νόστος

Μέσα από το βάθος των καλών καιρών
οι αγάπες μας γλυκά μας χαιρετάνε
έχουν την προσμονή του νόστου στη φωνή
την νοτιά του φθινοπώρου στα μάτια
που φωτίζει έντονα τα χρώματα της επιθυμίας

δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι , λες
ήπιε κρασί της λησμονιάς το θυμικό σου
μα ότι αγάπησες κυλάει θες δεν θες
μέσα στο αίμα σου και μέσα στο μυαλό σου

τα στήθη φούσκωσαν δακρύζει η ψυχή
που δεν μπορείς να αγαπήσεις σαν και πρώτα
δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι , λες

ξάφνου θα δεις δυο μάτια καστανά
πόσος καιρός !! τα χάιδεψες μια νύχτα
το θρόισμα τους έφερε μια αύρα απ το χτες
και τότε άρχισε να κλαίει η αλήθεια

έστησαν χορό οι θύμησες γύρω απ’ τα περασμένα
και συ ανήμπορος ν’ αντισταθείς
θα ακολουθήσεις το χορό βήμα βήμα ως το τέλος

Μάρξ με ακούς !!!

Μάρξ με ακούς

Σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς
η σκέψη περπατά σε δρόμους παλιούς
ακούω σκοπούς αλλοτινούς
και ψάχνω απαντήσεις στους χρησμούς

Μάρξ με ακούς !!

Ποια μάχη άραγε θα γεννήσει τη λύση
για να μας πάρει από τα στήθια τον καημό
ποιο πνεύμα με όραμα τη γη θα ποτίσει
για να θερίσει ο κόσμος καρπό

Το βλέπω χλωμό !!

Το σύστημα πάσχει οριζοντίως
η τέχνη μας το λέει ενδοφλεβίως
το απλοϊκό να δώσει θέση στο απλό
το εμείς να δώσει νόημα στο εγώ

Αλλιώς αλίμονο !!

Αν δεν αλλάξει ρότα η ζωή
καρφί θα μεγαλώνει την πληγή
και αυτό που μας χάρισε η φύση
εμείς θα το έχουμε γαμήσει

Δημήτρης Θ.

Οι δρόμοι του αρχάγγελου

Οι δρόμοι του αρχάγγελου

Χρυσά φτερά, βυζαντινό μου βλέμμα,
αρχάγγελοι χορεύανε στο αίμα,
κι ένα τραγούδι μέσα στη φωνή μου,
μού γύρευε μιαν έξοδο κινδύνου.

Γιάννενα και Τρίπολη και Σύρα,
όμορφη σκονισμένη μου πορφύρα,
Χίος, Κεφαλλονιά και Μυτιλήνη,
μοίρα μου πελαγίσια Ρωμιοσύνη.

Χάλκινο το τραγούδι μας στο στόμα,
τίποτε δεν το φίμωσε ακόμα.

Τρελή φυλή που κλαίει και γελάει,
μ'έναν καημό κοιμάται και ξυπνάει,
να σπείρει τα πελάγη με σιτάρι,
για να θερίσει το μαργαριτάρι.

Γιάννενα και Τρίπολη και Κρήτη,
ρίζα μου περηφάνεια Ψηλορείτη,
Ζάτουνα και νησιά της αγωνίας,
φλέβα μου μυστική της Ιωνίας.

Μιχάλης Γκανάς

καλή ανάσταση......

Το βάλς..... των νοημάτων

Στρατός νοημάτων

Πως γεννιούνται οι λέξεις στο μυαλό

Πια δύναμη της βάζει στη σειρά

τους δίνει αρμονία και δημιουργεί νοήματα.

Είναι οι διάσπαρτες εικόνες

που οδηγούν οι μνήμες και οι εποχές

κλεισμένες στα δωμάτια του μυαλού

έχοντας τη σκόνη μιας γλυκιάς μελαγχολίας

περιμένουν καρτερικά την εξέγερση του νου

για να σπάσουν σε λέξεις στρατός νοημάτων να γίνουν.

Δημήτρης Θ.

Μαύρο βελούδο

η νύχτα

Στο bar το blues

πίνω προαίσθημα

η νύχτα θηλυκό

γεννά συναίσθημα

όπως η μάνα το παιδί

το ευλόγησε η μουσική

μαύρο βελούδο η φωνή

λυγμός και πάθος στη ζωή

είναι της Billie η ψυχή

που αιμορραγεί μες τη σκηνή

χορεύουν blues οι αγκαλιές

και στροβιλίζονται οι καρδιές

στα deck της Νina' s η φωνή

ξυπνάει την άγρια ηδονή

νύχτα με τα όμορφα ταξίδια

οι μουσικές σου μου μιλούν

σαν σαιτια τρυπάν τα στήθια

τον θείο έρωτα ξυπνούν

Δημήτρης Θ.

Υ.Γ. Στον φίλο μου τον Αποστόλη που ξεκινησαμε

το απογευμα να μιλαμε για δουλειες

και μας βρήκε η νυχτα με το feeling good

και το summertime

Η αγάπη μου για το ραδιόφωνο και η έκπληξη των συμπτώσεων

Βασίλης Τσιτσάνης- Στέλλα Χασκίλ ακρογιαλιές δειλινά


Δανάη Στρατηγοπούλου-ζητάτε να σας πω

Βάλ’ το ραδιόφωνο μπροστά

Στου ραδιόφωνου τον κόσμο με ένα κλικ
στο δεύτερο τραγούδια του Αττίκ
της μάντρας τα λαμπιόνια αναμμένα
φωτίζουν όσα σου έχω φυλαγμένα

θα σου τα πω τραγουδιστά
βάλ’ το ραδιόφωνο μπροστά
η Δανάη με την φωνή σε προσκαλεί
ας ερχόσουν για λίγο καλή

στο Μελωδία το μπουζούκι του Βασίλη
μιλάει για έρωτες που ζέσταναν τα χείλη
με καμιλιέρικα τραγούδια μας καλεί
σε ένα ταξίδι στην γλυκιά ανατολή

Δημήτρης Θ.

Πολλές φορές η μοίρα παίζει περίεργα παιχνίδια που σε βάζουν σε σκέψεις. Τα στιχάκια αυτά γράφτηκαν στο Βόλο 15&16 Ιανουαρίου, ήθελα να γράψω
κάτι για την μεγάλη μου αγάπη το ραδιόφωνο όλα τα άλλα προέκυψαν τυχαία.
Γυρίζοντας την Κυριακή 18 του μηνός στην Αθήνα δυο ειδήσεις σημάδεψαν εμένα και τα στιχάκια μου.

Την πρώτη είδηση την διάβασα στο βιβλιοδρόμιο των Νέων Σάββατο 17 Ιανουαρίου σε ένα δισέλιδο αφιέρωμα για τα 25 χρόνια από τον θάνατο του Βασίλη Τσιτσάνη.
Η δεύτερη ήρθε από της μεσημεριανές ειδήσεις στην τηλεόραση, η Δανάη Στρατηγοπούλου το αηδόνι του Αττίκ έφυγε σήμερα 18 Ιανουαρίου στα 96 της χρόνια.

Την έκπληξη των συμπτώσεων από τα γεγονότα διαδέχτηκε η χαρά
που άθελα μου είχα βάλει στο ραδιοφωνάκι μου αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους που με τα τραγούδια τους κόσμησαν το αισθητικό τοπίο της χώρας.

Έτσι ξετυλίγει η ζωή το κουβάρι των συμπτώσεων, άλλωστε και η ζωή από συμπτώσεις δεν υπάρχει.

Συχνότητα βραχέα οι καημοί

Η σχέση μου με το ραδιόφωνο ήταν πάντα ιδιαίτερη
μικρός όταν ήθελα να ταξιδέψω γύριζα το κουμπί
στα βραχέα κύματα (οι μεγαλύτεροι θα τα θυμούνται)
και άκουγα φωνές και ήχους από κόσμους μακρινούς.
Αισθανόμουν σαν ένας μικρός ροβινσώνας που ανακάλυπτε
μέσα στη νύχτα την ανατολή και τον μουσικό της πλούτο.
Φωνές άγνωστες γεμάτες μυστήριο που τραγουδούσαν
τα ντέρτια και τους καημούς του κόσμου.

Μια τέτοια στιγμή κατέγραψε στο μαγνητοφωνάκι του
ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και στόλισε με αυτή
ένα σπουδαίο τραγούδι την ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Αγρύπνια για την Γάζα που μετράει τις πληγές της

Αγρύπνια
της πόλης τα φαντάσματα
φωτιές και χαλάσματα
Αγρύπνια
της νύχτας πληγή
τα θραύσματα χτυπάνε στη ψυχή
Αγρύπνια
για τον πρώτο έρωτα στη μάχη
για την μητέρα που γέννησε μονάχη
Αγρύπνια
για ζωή !!!

Δημήτρης Θ.

Αχ ζωή μάγισσα να σε μάθω άργησα

Δεκέμβρης του οκτώ (γενέθλιο)

Με μέτρο παιδί μου φώναζε η μαμά
μα εγώ που είχα χτίσει στα τραγούδια μια φωλιά
το μέτρο έβαλα στων στίχων των σεβντά

έτσι εκτίθεται η καρδιά
και ο μέσα κόσμος υποκλίνεται ξανά
στην γενιά της ήττας που νικά
των ιδεών την μοναξιά
με όνειρα πληθυντικά

άμετρες ζωές
αμέτρητες συμφορές
άμετρες κοινωνίες
αμέτρητες νοθείες
και αυτό το στερητικό α
με βασανίζει με πονά
με βλέπει και σαρδόνια γελά
θυμίζει τη ζωή του νεοέλληνα

τα όνειρα ξεμείναν στο στομάχι
εκεί τελείωσε η μάχη
τα άλλα του προκαλέσαν δυσπεψία
δεν μπόρεσε να χωνέψει την ουσία
βουλιάζει στο εγώ του η ιστορία

Δεκέμβρης και η φωτιά καίει ζωή
η γενιά του μηδέν στο δρόμο αιμορραγεί
γεμάτη θυμό γεμάτη οργή
που της σκοτώσαν τη ζωή
ανόητοι γυάλινοι ψάχνουν το γιατί

Δεκέμβρης του οκτώ
και εγώ στην πλάτη κουβαλώ
μισού αιώνα βάρη
μπάρμπα παιδί πια
με ένα παιδί στην αγκαλιά
και άλλο ένα στην καρδιά
που κλείνει στο μέλλων
το μάτι πονηρά…
Μανόλη Τάσο γεια χαρά

Δημήτρης Θ. 12/08

Στον Μανόλη Αναγνωστάκη και τον Τάσο Λειβαδίτη

για τη φωνή της Ελευθερίας

Η ιστορία των στίχων
Το 1993 ο Δημήτρης Παπαδημητρίου γράφει μουσική για την τηλεοπτική σειρά Αναστασία,τα λόγια στα τραγούδια έβαλε η Λίνα Νικολακοπούλου την φωνή η Ελευθερία Αρβανιτάκη εκεί ακούστηκαν τρία τραγούδια η Αναστασία, να ΄χε η νύχτα άκρη και το θέλω να σε δω. Εκείνη την εποχή έκανα ραδιόφωνο και θυμάμαι στην πρώτη ακρόαση του δίσκου έμεινα κάγκελο, ανατρίχιασα με την ερμηνεία της Ελευθερίας ειδικά στο θέλω να σε δω .
Αυτή η ερμηνεία γέννησε τα παρακάτω στιχάκια.


ΤΟ ΧΡΏΜΑ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΣΟΥ

οι ήχοι με πλανέψανε / κλέψανε την καρδιά μου
τρικάταρτο καράβι η χαρά μου / με παίρνει και με πάει…
γύρισα χώρες μακρινές / είδα τον κόσμο με πληγές
μα τραγουδούσε.
είδα και σε να τραγουδάς, μορφή
που άγιο θυμίζεις / λιβάνι, τάμα, και κερί
τραγούδι από την Σμύρνη.
εικόνες του Βυζάντιου / το χρώμα της φωνή σου
καμπάνα της άγια Σοφιάς / η δύναμη σου
ψυχή μου προσκυνώ.
οι άγγελοι σ` ακούσανε / και κατεβήκανε στη γη
με κομπανία ζωηρή / να παίξουνε μαζί σου
τα όργανα αρχίσανε / να παίζουνε το Μάρκο
για τα σεκλέτια τ` ουρανού
Καλδάρα τραγουδήσανε / και όλοι τους μεθύσανε
τραγούδια ερωτιάρικα / είπανε του Τσιτσάνη
Ζαμπέτα θυμηθήκανε / ααλα!! για το αλάνι
ήρθε η αυγή ξημέρωσε / συνάντησε τον ήλιο
και τα μπουζούκια παίζανε για σε, μορφή
για σε που τους ζωγράφισες / όλα τους τα τραγούδια.
εικόνες του Βυζάντιου / το χρώμα της φωνή σου
καμπάνα της άγια Σοφιάς / η δύναμη σου
ψυχή μου προσκυνώ.

14 / 12/ 1993

H σκόνη του χρόνου

Ούτε πουλί ούτε φωλιά
και το δεντρό ξερό ‘ναι
ότι και αν κτίσεις το χαλάς
ανάθεμα σε χρόνε.

Με αφορμή μια συγκινητική ιστορία με θέμα τον χρόνο
που διαδραματίστηκε τουλάχιστον εξήντα χρόνια πριν
και την δημοσίευσε ο φίλος ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ
(συνοδευμένη από την παραπάνω μαντινάδα )
μου έφερε στο νου κάποια στιχάκια που γράφτηκαν
εξήντα χρόνια μετά μέσα στο metro με το ίδιο θέμα
Θέλησα λοιπόν να κάνω ένα άλμα στο χρόνο (saltatempo)
και να συνδέσω τις δυο εποχές με τα λόγια που μένουν
καταγράφοντας το χρόνο.
Η εποχές αλλάζουν τα γεγονότα διαφέρουν, ο χρόνος
αμείλικτος δεν αφήνει τίποτα αλώβητο, κουβαλάει την αύρα
των έργων μας και μας κρίνει αυστηρά.
Ας προσέξουμε την σκόνη μας και ας ποιούμε στην υγειά του.
Η ζωή είναι ωραία!!!

Η σκόνη του χρόνου

Στο μετρό μετρώ το χρόνο
για να φτάσω πιο κοντά
στην ζωή μου που έχω χάσει
και δεν βρίσκω πουθενά

Μες τούνελ ψάχνει δρόμους
στο σκοτάδι η τροχιά
η ευθεία τεθλασμένη
δεν μας βγάζει πουθενά

Μόνο κέρματα ο χρόνος
μας τα πήραν τα χοντρά
χρόνος χρήμα χρεωμένα
μια ζωή στα δανικά

Άδεια βλέμματα στο δρόμο
που μιλούν στα κινητά
σε αγάπες χρεωμένες
απ τις κάρτες ηττημένες

Μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει
σε μια visa τυλιγμένη
και το όνειρο προσμένει
μια καλύτερη ζωή

Αχ ανόητε εαυτέ μου
και συ χρόνε ακριβέ μου
προσμονή μόνο δεν φτάνει
το όνειρο για να πιαστεί

θέλει αγάπη για τροφή
και φωτιά να ζεσταθεί
τα τραγούδια τα βιβλία
για να σκάψουν την ψυχή

Και εκεί που την σκαλίζω
παραφράζω ποιητή
σπείρανε λάθος την ζωή μας
και αλλάξαμε ζωή

Δημήτρης Θ.

Εκ των υστέρων

Εκ των υστέρων

Δεν κάναμε τίποτα σπουδαίο

απλά ήμασταν αποφασισμένοι

αυτό ήταν όλο !!!

Δημήτρης Θ.

Μολυβένια χρόνια

Μολυβένια χρόνια

μολυβένια χρόνια
στης ζωής τα αλώνια
τα θερίσανε στρατιώτες
ακέφαλα πιόνια
δεν βλέπουν δεν σκέπτονται
οι επόμενοι έπονται

μολυβιές αναμνήσεις
στα επίκαιρα ‘’ειδήσεις ‘’
στην ταινία η πάσα
κωμωδία και φάρσα
στη ζωή χαλινάρι
μα η ψυχή στο φεγγάρι

αγοραία αισθητική
γειτονιές αντιπαροχή
και οι αυλές εξορία στα υπόγεια
επενδύσεις, γιώτα χι
μας κατούρησε πουλί
και η ζωή μας αρρώστησε χρόνια

τα χρόνια περνάνε
ακέφαλοι έρχονται πάνε
στα σκυλάδικα τα σπάνε
ακριβό λογαριασμό η μαυρομύτα
το πνεύμα παραδέχτηκε την ήττα

οι ποιητές σωπάσανε
τα όνειρα το σκάσανε
προς το παρών…..

Δημήτρης Θ.

reality show

εξαιρετικά αφιερωμένο στα εγχώρια golden boys

Reality show

Ένα reality η ζωή μας μες τη πόλη
αδίστακτοι στις κάμερες πατήσανε το on
στο έργο τους άγγελοι και διαβόλοι
οι γυάλινοι θα έχουν το control

μέσα στις γυάλινες ειδήσεις κάναν πίστες
και το σουξέ τους είναι οι κάμερες κρυφές
κάνουν παζάρια με ανθρώπινες στιγμές
για να σιτίζουν εργολάβους δικαστές

χάρτινα αστέρια τη ζωής μας υποβάλουν
απ το γυαλί μας κάνουν πλύση εγκεφάλου
θεοί του ασήμαντου του τίποτα εραστές
μες την ζωή μας λειτουργούνε σαν ληστές

με αυτά που λες όμως μας πήραν τα βρακιά
και η ζωή από ντροπή κλεισμένη σπίτι
οι ενοχές μας πηδήξαν στο φεγγίτη
και εμείς στη ζήτα για μια στάλα σιγουριά


Δημήτρης Θ.