Βγάλτε τον σκασμό κοράκια

Είναι που ο κόσμος όλος πήγε πάσο κι η φαντασία σου 'γινε μπελάς

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Κώστας Καλδάρας
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας



Απόσπασμα από το άρθρο του Κώστα Κανναβούρη
Ούτε τίποτα από την Αυγή της Κυριακής 6/2/11


.....Ένα κράτος που πολύ γρήγορα εξέπεσε από την επανάσταση στην
υποταγή, παράγοντας ποικιλόβουλα αποτελέσματα. Παρήγαγε μια
οικονομία που το προϊόν της ήταν η υποταγή και όχι η παραγωγή
ελεύθερων ανθρώπων. Παρήγαγε μια δημοκρατική αίσθηση επιρρεπούς
βασιλείας που κατανοούσε τον κόσμο της εποχής της εντελώς
εξωπραγματικά. Παρήγαγε περισσότερους προσκυνημένους απ' ό,τι
εξεγερμένους. Και ήταν φυσικό να γίνει έτσι. Γιατί δεν υπήρχε
έδαφος αλήθειας, δεν πρόλαβε να δημιουργηθεί τέτοιο έδαφος,
γι' αυτό και οι εξεγερμένοι όλες, μα όλες τις φορές δεν είναι
που ηττήθηκαν, είναι που προσχώρησαν στις τάξεις των προσκυνημένων.
Και από πάνω ο λόγος της μεγαλαυχίας. Ο Λόγος μιας θρησκείας.
Και ακολούθησαν πολλές θρησκείες. Ασύντακτα, ασύμπτωτα, ανακατεμένα.

Και τώρα είμαστε εδώ. Και δεχόμαστε ότι εμείς σπαταλήσαμε την Ελλάδα.
Εμείς περάσαμε γενιές ολόκληρες γλεντώντας το έχει μας και τη σερμαγιά
του τόπου, πουλώντας στα χαρτοπαίγνια του χρόνου ό,τι πολύτιμο μας
κληροδοτήθηκε. Και δεχόμαστε ότι μαζί τα φάγαμε. Και αποδεχόμαστε
εν έτει 2011 το "δίκαιο του αίματος" που λέει και το Δ' Τμήμα του
Συμβουλίου της Επικρατείας. Και αποδεχόμαστε ότι είμαστε έκφυλοι,
ανιστόρητοι, απατεώνες, σπάταλοι σε βαθμό οικονομικού εγκλήματος
ισάξιου με το ατιμώρητο έγκλημα χρηματοληψίας από τη Siemens του
ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., εκμαυλισμένοι συλλήβδην από τις χαρές και
τις χάρες του λαϊκού καπιταλισμού. Δεχόμαστε ότι είμαστε οι
επίμονοι κηπουροί κάθε είδους ανθέων του κακού σ' αυτόν τον
τόπο. Δεχόμαστε ότι εμείς φταίμε.

Και πράγματι, έτσι είναι. Εμείς φταίμε. Γιατί εμείς είμαστε
οι άλλοι. Για την ακρίβεια: Εμείς δεχόμαστε να είμαστε οι άλλοι.
Εμείς, δηλαδή, είμαστε το δίκαιό τους και ο περιώνυμος νομικός
πολιτισμός τους. Πολύ περισσότερο: ο πολιτικός πολιτισμός τους.
Που αφήνει ελεύθερους δύο πρωθυπουργούς, τον Κώστα Καραμανλή
και τον Γιώργο Παπανδρέου, οι οποίοι έχουν υποπέσει στο έγκλημα
της συνταγματικής εκτροπής. Και στέλνει στη φυλακή έναν ολόκληρο
λαό για λόγους αδιευκρίνιστης συνενοχής.

Πιθανώς θα το καταλάβουμε κάποτε.
Αλλά τότε θα είναι αργά.
Ούτε αριστερά δεν θα μπορούμε να
είμαστε τότε, ούτε τίποτα.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΛΗΡΩΤΟΥΣ-ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ "ΔΙΦΩΝΟ"

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ


Τη Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011, η εταιρεία Best End ιδιοκτησίας του Ομίλου Γιαννίκου, ανακοίνωσε το κλείσιμο του ιστορικού μουσικού περιοδικού Δίφωνο. Το Δίφωνο κυκλοφορεί αδιαλείπτως από τον Οκτώβριο του 1995 και αποτελεί θεσμό στα εγχώρια πολιτιστικά δρώμενα. Στις σελίδες του φιλοξενήθηκε το σύνολο των σημαντικότερων προσώπων και τάσεων της ελληνικής μουσικής σκηνής. Αυτή η απόφαση έρχεται σε συνέχεια του κλεισίματος των εντύπων «Ποπ & Ροκ» και «Όασις» που ανήκουν στην ίδια εταιρεία.

Για αυτήν την εξέλιξη, οι εργαζόμενοι του Διφώνου, θεωρούμε ως μοναδικό υπεύθυνο, τις κομβικές επιλογές της ιδιοκτησίας του περιοδικού, επιλογές οι οποίες αλλοίωσαν τη φυσιογνωμία του. Ένας ιστορικός τίτλος , λοιπόν, κλείνει, σε αντίθεση με τις διαθέσεις και τη στήριξη που τόσο η συντακτική ομάδα όσο και το πολυπληθές αναγνωστικό κοινό εξέφραζαν προς το περιοδικό.

Οι συντάκτες του Διφώνου παραμένουμε απλήρωτοι εδώ και μήνες, ωστόσο συνεχίσαμε μέχρι και την τελευταία ημέρα λειτουργίας του, να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας με συνέπεια. Για όλους εμάς, το Δίφωνο δεν ήταν μόνο ένα μέσο βιοπορισμού, αλλά ένα πεδίο έκφρασης και δημιουργίας που πήγαζε από την αγάπη μας για τη μουσική και το ελληνικό τραγούδι, μια όαση ποιότητας στην έρημο του ευτελούς «πολιτισμού».

Εμείς οι συντάκτες και εργαζόμενοι στο Δίφωνο:
- Διαμαρτυρόμαστε για το κλείσιμο του περιοδικού και διεκδικούμε τη συνέχιση της έκδοσής του.
- Απαιτούμε την άμεση και πλήρη καταβολή των δεδουλευμένων μας, καθώς και την απορρόφηση των μισθωτών συναδέλφων μας σε άλλες θέσεις του ομίλου, σε περίπτωση που δεν συνεχίσει η έκδοση του Διφώνου.
- Εάν η έκδοση του περιοδικού δεν είναι εφικτή υπό το τωρινό ιδιοκτησιακό καθεστώς, δηλώνουμε την πρόθεση μας να αγωνιστούμε εμείς οι ίδιοι, με κάθε πρόσφορο μέσο για τη συνέχεια ύπαρξης του Διφώνου.

Καλούμε την ΕΣΠΗΤ και τα υπόλοιπα σωματεία στο χώρο του τύπου να καταδικάσουν το γεγονός.
Καλούμε τους αναγνώστες, τους ανθρώπους του πολιτισμού και της διανόησης να γνωστοποιήσουν την αντίθεση τους στο κλείσιμο του Δίφωνου.

Ευχαριστούμε τους αναγνώστες και τους ανθρώπους του πολιτισμού που στάθηκαν πλάι στο περιοδικό για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, συνοδοιπόροι μιας συναρπαστικής διαδρομής. Ελπίζουμε αυτή η διαδρομή να έχει συνέχεια και να συναντηθούμε ξανά σύντομα.

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΔΙΦΩΝΟ

Υπογραφές:

Μαριάνθη Πελεβάνη (διευθύντρια σύνταξης)
Κώστας Αγοραστός
Σπύρος Αραβανής
Αλέξης Βάκης
Παναγιώτης Γιαννέλης
Αδάμ Γιαννίκος
Άντυ Δημοπούλου
Γιώργος Ιωάννου
Μαρία Κασίτα
Κέλλυ Κυλίτου
Μαρία Λαμπράκη
Φωτεινή Λαμπρίδη
Λιάνα Μαλανδρενιώτη
Χρήστος Α. Μιχαήλ
Σωτήρης Μπέκας
Αντώνης Μποσκοϊτης
Ηρακλής Οικονόμου
Νίκη Ορφανού
Ελένη Παγκαλιά
Μιχάλης Παπαμακάριος
Αντώνης Περιβολάκης
Γιάννης Θ. Πετρίδης
Μιχάλης Πολυχρόνης
Σάββας Σερέτης
Βάσια Τζανακάρη
Γιώργος Φλωράκης
Μενίνα Φουρτούνη
Αντώνης Ν. Φράγκος
Δήμητρα Φωτοπούλου

Από το blog των εργαζομένων στο περιοδικό ΔΙΦΩΝΟhttp://e-difono.blogspot.com

Είμαι κοντά σας για την αξιοπρέπεια στην εργασία
και για την τιμή του τραγουδιού.
Καλή δύναμη!!! Δημήτρης Θ.

Στην αγκαλιά της ντροπής

Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΑΣΤΕΓΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΓΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Ζωές στα σκουπίδια

Ενα διαµελισµένο σώµα µέσα σε ένα απορριµµατοφόρο. Ενας άνθρωπος που
είχε την τύχη σκουπιδιού. Η είδηση γιατο ανατριχιαστικό δυστύχηµα
έκανε τον γύρο της στα δελτία των ειδήσεων και µετά χάθηκε
(ως συνήθως) µέσα στη ροή µιας καθηµερινότητας που είχε πιο
«ενδιαφέροντες» τίτλους: το θρίλερ της ελληνικής οικονοµίας,
το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, την πεσµένη κίνηση στην αγορά...
Ολα κοµµάτια µιας επικαιρότητας που (όπως φαίνεται) δεν έχει
χρόνο για αλτρουισµούς.

Το στοµάχι του«ανθρώπου του καναπέ» έχει αναπτύξει δυνατά
αντισώµατα. Και µια τάση να ενδιαφέρεται περισσότερο για όσα
έχουν άµεση σχέση µε το πορτοφόλιτου. Αλλωστε, το διαµελισµένο
σώµα δεν είχε καν όνοµα. ∆εν τοαναζήτησε κανείς...

Το θέατρο «Σηµείο» και ο Νίκος ∆ιαµαντής, αντιδρώντας στην
είδηση της φρίκης, απηύθυνε ανοιχτή πρόσκληση σε καλλιτέχνες,
ανθρώπους του λόγου και της διανόησης, ζητώντας το «σχόλιό» τους
σαν µια δήλωση αλληλεγγύης, σαν ένα µικρό κοµµάτι αντίστασης
στην πολτοποίηση της ανθρωπιάς µας.

Ετσι γεννήθηκε µια ιδιότυπη παράσταση υπό τον τίτλο «Κανένας».
Μέσα στα κείµενα που παρουσιάζονται απόψε στο θέατρο
περιλαµβάνονται θεατρικοί µονόλογοι, ποιήµατα, δοκίµια, πεζά.
«Η δουλειά µας είναι να ανταποκρινόµαστε εν θερµώ», λέει ο Νίκος
∆ιαµαντής. «∆εν θέλουµε να καταγγείλουµε ούτε να αποκαταστήσουµε
τη δουλειά που πρέπει να κάνουν οι φορείς της Πολιτείας.
Απλά θέλουµε να υπενθυµίσουµε ότι είµαστε παρόντες. Οτι σ’ αυτή
την άγρια κοινωνική κρίση όπου ζούµε υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας:
η ανθρωπιά».

«Εχουν αρχίσει να φαίνονται µακριά κάτι φώτα. Τιευτυχία, αν ήταν
κανείς µέσα στα φώτα, θα κινδύνευενα τον πάρουν είδηση οι άλλοι
και να τον διώξουν. Ενώ εδώ µέσα είναι σκοτεινά, κανείς δεν
πρόκειται να σε καταλάβει. Θα ήταν το χέρι του Θεού που µε πήρε
από τον κάδο των σκουπιδιώνκαι µε τοποθέτησε απαλά εδώ µέσα για
να µην καταλάβω τίποτα...». Ο ποιητής Θανάσης Νιάρχος ήταν από
τους πρωτεργάτες της εν λόγωσυνάντησης. Το κείµενο που έγραψε
ειδικά για τη βραδιά (όπως και όλοι οι συµµετέχοντες) εισχωρεί
στο µυαλό και την ψυχή του άτυχου ανθρώπου και του δίνει
φωνή – µια φωνή που αλλιώς δεν θα ακουγόταν ποτέ.

«Ειναι εξωφρενικόαυτό που συνέβη. Επειτα από µια τέτοια φρίκη,
οι εκλογές έπρεπε να γίνουν µυστικά», µας λέει ο Θανάσης Νιάρχος.

Και οι 23 συµµετέχοντες, συγγραφείς, ποιητές, δηµοσιογράφοι,
δοκιµιογράφοι, ανταποκρίθηκαν στην ιδέα του Νίκου ∆ιαµαντή,
σαν να περίµεναν µια ευκαιρία για αυτή την εκδήλωση.

«Η φιλανθρωπία είναι πιο δύσκολος τρόπος να δηλώσει κανείς τη
συντριβή του», λέει ο δηµοσιογράφος Ηλίας Κανέλλης, ένας από
τους συµµετέχοντες. «Χρειάζεται λεφτά και δηµοσιότητα κι έχει
το µειονέκτηµα ότι οι φιλάνθρωποι νοιάζονται περισσότερο για
τον εαυτό τους (τη φήµη τους, τουςλογαριασµούς τους, την
ισοσκέλιση των φορολογικών τους εξόδων, τον µύθο τους) παρά
για εκείνους που ελεούν. Πάντως, από ολότελα, καλή κι η
φιλανθρωπία. Αλλά δεν φτάνει. Από τη λύπη έως την υστερόβουλη
καλοσύνη δεν µεσολαβεί παρά η πολιτική. Μόνο στηνεπικράτεια της
πολιτικής και, κυρίως,της διά της πολιτικής κατάφασης στην
κοινωνική δικαιοσύνη υπάρχει ελπίδα να µειωθούν τόσο φρικτά
συµβάντα».

Οσοι βρεθούν απόψε στο θέατρο «Σηµείο» θα ακούσουν κείµενα των
Βασίλη Βασιλικού, Nίκου Βατόπουλου, Νίκου Βλαντή, ∆ιονύση Βυθούλκα,
Ρέας Γαλανάκη, Κωστή Γκιµοσούλη, Βασίλη Kατσικονούρη, Λίλας Κονοµάρα,
Γιάννη Κοντού, Ενης Κούκουλα, ΓιώργουΛαζόγκα, Μαρίας Λαϊνά, Γιώργου
Μανιώτη, Γιώργου Μαρκόπουλου, Παναγιώτη Μέντη, Κώστα Μουρσελά,
Νίκου Παναγιωτόπουλου, Λευτέρη Παπαδόπουλου, Κατερίνας Σχινά,
Στέλιου Χατζηαδαµίδη, Γιάννη Χρυσούλη.


Στο Θέατρο «Σηµείο» (Χαριλάου Τρικούπη 10, Καλλιθέα, πίσω από το
Πάντειο, τηλ. 210-9229.579) στις 21.00. Είσοδος ελεύθερη


Της Χάρης Ποντίδα Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010

ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ ONLINE

Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει...

Η αποχή

Η ΠΟΛΥΧΑΪΔΕΜΕΝΗ απ' όλους αποχή αναδείχτηκε
χθες πάλι όχι απλώς νικήτρια των εκλογών, αλλά
θριαμβεύτρια.
Πολυχαϊδεμένη, γιατί σαν νοοτροπία γίνεται ανεκτή
από όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, άσχετο που τα δύο
μεγάλα την ξορκίζουν φραστικά και καλούν το λαό να
την απορρίψει σαν στάση πολιτικής.

ΣΤΗΝ πραγματικότητα, αυτά τα δύο μεγάλα κόμματα,
που με τη νοοτροποία διεφθαρμένης διακυβέρνησης
και το στενό κομματισμό τους εμφύσησαν τη διάθεση
αποχής στο λαό, τον καλούν να την απορρίψει
σαν στάση κομματικής τοποθέτησης.

ΤΟ ανησυχητικό φαινόμενο, όμως, δεν είναι η νοοτροπία των
κομμάτων. Είναι, που οι πολίτες, οι οποίοι απέχουν, μάλλον
δεν ξέρουν ότι ακόμα και αν απόσχουν όλοι εκτός από 100,
θα τους κυβερνήσει αυτός που θα πάρει 51 ψήφους.

ΘΑ τους κυβερνήσει, σημαίνει ότι αυτός θα αποφασίζει,
μαζί με τους εκλεγμένους συμβούλους και την εκάστοτε
κυβέρνηση για τη ζωή τους. Για τη ζωή αυτών που απείχαν.
Αυτό είναι το κέρδος όσων γυρίζουν την πλάτη στην εκλογή!

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ μια μόνιμη επωδός στο λαό, και κυρίως στις
νεότερες γενιές: «Ολοι είναι ίδιοι», «όλοι είναι ψεύτες»,
«κανείς δεν κάνει τίποτε», «γιατί να τους ψηφίσω;»

ΔΕΝ κυκλοφορεί μια επωδός στο λαό που να απαντά:
«Φτιάχνω κάτι δικό μου, κάτι καινούργιο, για ν'
αλλάξω τα πράγματα. Να γίνουν όπως νομίζω εγώ».
Κι αυτή η στάση δεν απουσιάζει μόνο στην πολιτική.
Απουσιάζει από την κοινωνική στάση της τελευταίας
20ετίας τουλάχιστον, με αποκορύφωμα την τελευταία
δεκαετία.

ΠΟΥ παράγεται η στάση της απουσίας συμμετοχής; Στα
σπίτια κατά κύριο λόγο. Η δυσκολία επιβίωσης στις
δεκαετίες του '40 και του '50 έδωσε τη θέση της,
αργά αλλά σταθερά, σε μία όλο και μεγαλύτερη ευκολία,
που κορυφώθηκε από το 1990 μέχρι το 2008 σε μια
ευμάρεια.

ΤΟ φαινόμενο θα έπρεπε να ενθουσιάζει, αν δεν στηριζόταν πάνω
σε ένα ψέμα: Η ευμάρεια δεν χτίστηκε πάνω σε μια συμμετοχική
οικονομική δημοκρατία. Δεν χτίστηκε, δηλαδή, επάνω στη νοοτροπία
της συμμετοχής του λαού στα κοινά. Και κυρίως στον κοινό κορβανά.

ΧΤΙΣΤΗΚΕ πάνω στον απόλυτο ατομισμό και την κλοπή. Στο αδήλωτο
χρήμα και τη φοροκλοπή. Χτίστηκε πάνω στη μαύρη οικονομία.

ΕΤΣΙ, ενώ ένα κομμάτι του λαού συμμετείχε στο χτίσιμο της χώρας
ένα άλλο συμμετείχε μόνο στην είσπραξη.

ΟΛΟ αυτό το φαινόμενο, που ευνοήθηκε από τις ίδιες τις κυβερνήσεις,
δημιούργησε μια ηθική. Μια νοοτροπία μέσα στις ίδιες τις οικογένειες.
Οι οποίες, όλο και πιο πολύ βολεύτηκαν με την ανώδυνη και χωρίς
επιπτώσεις κριτική του καναπέ, που προτιμήθηκε από την επώδυνη
και με επιπτώσεις συμμετοχή στην ανατροπή μιας κακοδιοίκησης -
δικής τους, όχι κάποιου τρίτου- ή ακόμα και τη συμμετοχή στη
δημιουργία μιας καλύτερης διοίκησης.

Η ΑΠΟΧΗ, λοιπόν, από το δικαίωμα -και όχι υποχρέωση- της
ψηφοφορίας δεν είναι απλώς ένα πολιτικό συγκυριακό φαινόμενο,
που θα περάσει. Είναι ένα βαθιά κοινωνικό φαινόμενο που δημιουργεί
υποτελείς και όχι διαμαρτυρόμενους.

ΟΙ διαμαρτυρόμενοι βρίσκονται στους δρόμους, σε κοινωνικούς
σχηματισμούς στις γειτονιές, σε πολιτικούς σχηματισμούς, που
πιστεύουν και ρισκάρουν. Διακινδυνεύουν την ησυχιούλα τους
και μερικές φορές την ελευθερία τους. Αν ενδιαφέρονται για
τα κοινά. Αλλιώς, είναι απλώς αδιάφοροι και αμέτοχοι.
Δηλαδή υποτελείς.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΊΑ 15/11/10




ΥΓ Οι 26.740 ψήφοι με τις οποίες εξελέγη ο κ. Μιχαλολιάκος στον
δημαρχιακό θώκο «μεταφράζονται» σε ένα ποσοστό 16,48% επί των
εγγεγραμμένων στον δήμο. Το αντίστοιχο ποσοστό του κ. Μίχα φτάνει
το 15,36%.

Στην ίδια λογική, οι 77.165 ψήφοι του Γ. Καμίνη, με τις οποίες
αναδείχθηκε δήμαρχος Αθηναίων, του δίνουν ένα ποσοστό 15,80%,
ενώ ο Ν. Κακλαμάνης πήρε 14,61%.

Χαμηλά καταγράφονται τα ποσοστά για τους νικητές και σε άλλες
μεγάλες πόλεις.
Στη Θεσσαλονίκη, ο Γ. Μπουτάρης πήρε τον δήμο με ποσοστό 21,06%
επί των εγγεγραμμένων έναντι του Κ. Γκιουλέκα (20,93%).
Ο Γ. Δημαράς βγήκε νικητής στην Πάτρα με ποσοστό 20,93% έναντι
του Δ. Κατσικόπουλου (18,09%). Στο Περιστέρι, το ποσοστό του
επανεκλεγέντος κ. Παχατουρίδη, 65,62% επί των εγκύρων ψηφοδελτίων,
πέφτει στο 22,90% όταν ο υπολογισμός γίνει επί των εγγεγραμμένων,
ενώ στη Λάρισα ο νικητής κ. Τζανακούλης κέρδισε τον δημαρχιακό
θώκο με τις ψήφους του 22,76% του εκλογικού πληθυσμού του δήμου.

Ανάλογη η εικόνα και στις περιφέρειες.
Οι 522.838 ψήφοι που πήρε ο νέος περιφερειάρχης Αττικής Γ. Σγουρός
αντιστοιχούν σε ποσοστό 18,77% επί των εγγεγραμμένων, ενώ οι
466.134 του Β. Κικίλια σε 16,73%.
Ο κ. Ψωμιάδης στην Κεντρική Μακεδονία βγαίνει περιφερειάρχης
παίρνοντας ένα ποσοστό 24,74% επί των εγγεγραμμένων και ο
κ. Αγοραστός στη Θεσσαλία με το 24,24%. *

Ελευθεροτυπία - 16/11/2010

Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει...

Ένας κόμπος η χαρά μου

Ψηλά ή στα ψιλά; ...

Εναν χρόνο μετά τις προηγούμενες εκλογές, θα ήταν πολύ νωρίς
για να συντριβεί το ΠΑΣΟΚ, όχι όμως και για να ηττηθεί.
Ηττήθηκε. Εχασε περίπου 1.200.000 ψήφους, τροφοδότησε κατά
το μερίδιό του την αποχή και μείωσε την απόστασή του από τη
Ν.Δ. στις δύο μονάδες... Σε όλα αυτά δεν βλέπουν ήττα μόνον
οι οπαδοί κι όχι οι σκεπτόμενοι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ. Σαν να
μην είδε όμως την ήττα φέρθηκε και ο Παπανδρέου, αν κρίνουμε
από τη δήλωσή του μετά τις εκλογές. Χωρίς να καταδεχθεί να μας
δώσει ουδεμίαν εξήγηση, γιατί ήρθησαν οι λόγοι για τους οποίους
ο κ. Πρωθυπουργός θα μας έσερνε σε εκλογές, ανέκρουσεν πρύμναν.
Οι εκλογές ανεβλήθησαν, αλλά δεν αποκλείσθηκαν, επικρέμανται.
Τώρα, το περιβάλλον του Παπανδρέου, αλλά και οι επιτελείς του
ΠΑΣΟΚ σχεδόν επαίρονται ότι «το δίλημμα έπιασε, αλλοιώς θα
αντιμετωπίζαμε τη συντριβή». Υπερηφανεύονται δηλαδή για την
επιτυχία ενός εκβιασμού και μιας μπλόφας. Ετσι απλά και άνευ
αισχύνης. Ομως όλα αυτά που είχαν φέρει το ΠΑΣΟΚ στο χείλος
της συντριβής (δηλαδή η πολιτική του) θα επαναληφθούν και
αύριο! Τι θα κάνει τότε ο Παπανδρέου; θα μας απειλήσει πάλι
με εκλογές για να μην πάει σε εκλογές;

Αν αθροίσουμε χάριν παιδιάς (και για να μας πιάσει θλίψη)
τα ποσοστά της Αριστεράς στην περιφέρεια Αττικής
(αφήνοντας για την οικονομία της συζήτησης το σύνολο των
ποσοστών του κ. Δημαρά να προσμετρηθεί -όλο- στο ΠΑΣΟΚ)
έχουμε και λέμε (Δευτέρα, ώρα 3.45):

Παφίλης 14,16%
Μητρόπουλος 6,11%
Αλαβάνος 2,16%
Ψαριανός 3,96%
Διάκος 4,07%
Χάγιος 2,29%
ήτοι σύνολο 32,75%!
Ενα «μπερλινγκουερικό» ποσοστό. Που θα καθιστούσε
την Αριστερά πρώτη πολιτική δύναμη στην κεντρικότερη
περιφέρεια της Επικράτειας.

Αν μάλιστα κατέβαινε σε ένα κοινό μέτωπο με τη δυναμική
της ενότητας κι ένα ακόμα μικρό ποσοστό απ' τα ποσοστά
Δημαρά και της μη-αποχής (λόγω ακριβώς της ενωτικής δυναμικής),
η Αριστερά πιθανόν να ξεπερνούσε στην Αθήνα-Αττική το 35%!

Αν συναθροίσουμε την ίδια στιγμή το ποσοστό της Ν.Δ. με του ΛΑΟΣ,
δηλαδή Κικίλιας 20,69% συν Αδώνιδας 6,63% έχουμε ένα σύνολο 27,32%
(που θα έβαζε τα πράγματα στη θέση τους), ενώ το ΠΑΣΟΚ με Σγουρό
24,0% συν Δημαρά (έστω το όλον) 15,84 θα έφθανε το 39,93%.

Βεβαίως στην ιστορία (και την πραγματικότητα καθώς αποκρυσταλλώνεται
από λεπτό σε λεπτό κι από ώρα σε ώρα) δεν υπάρχει «αν». Οντως.
Η Αριστερά δεν είναι ενωμένη. Για αυτό ακριβώς όμως θα μπορούσε
να 'ναι ενωτική. Ο λαός τής δίνει ένα 35% στην Αττική κι αυτή τού
το επιστρέφει σε κομμάτια του 10% και θρύψαλα του 3%. Διότι,
βεβαίως, αυτά που χωρίζουν την Αριστερά είναι περισσότερα από
εκείνα που την ενώνουν. Κι εμείς πρέπει να μάθουμε να ζούμε με
αυτό, άλλωστε με αυτό το μάθημα εκπαιδευτήκαμε
(οι αριστεροί) να ζούμε από το 1968 το 1991 κι εντεύθεν.

Τι σημασία έχει αν έρχονται μαύρες μέρες; Τι σημασία έχει αν το
ποσοστό που έδωσε πανελλαδικώς στην Αριστερά ο λαός (ακριβώς
επειδή τη χρειάζεται) υπερβαίνει το 25%; Τι σημασία έχει αν ο
δικομματισμός πέτυχε το μικρότερο ποσοστό του από τη μεταπολίτευση;

Σημασία έχει ότι η Αριστερά δεν χρειάζεται τον λαό αν το κάθε
κομμάτι της δεν τον έχει όλον δικόν του. Είναι μια σχέση
μονογαμική. Την κατανοώ, αλλά στο μεταξύ ο δικομματισμός,
το Μνημόνιο και η Διαπλοκοδιαφθορά μάς πηδάνε όλους μαζί.
Κι αυτό το κατανοώ, αλλά δεν τη βρίσκω.

Η Αριστερά δεν χρειάζεται να ενωθεί, θα αρκούσε να 'ναι ενωτική.
Τότε το σύστημα θα την έτρεμε κι ο λαός θα έπαιρνε ανάσα.
Και συνεπώς θα την ενδυνάμωνε ακόμα περισσότερο.

Ονειρα «θερινής νυκτός» θα μου πείτε ορισμένοι και απ' το
ΚΚΕ και απ' τον ΣΥΝ και από τους απέχοντες και απ' όσους μια
τέτοια προοπτική θα τους απελευθέρωνε απ' το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ.
και όλες τις σχετικές εκδοχές του δικομματισμού. Σωστόν!
Ο καθένας μας μπορεί να μείνει με τις παραμαγούλες του
και να μην αντέχει τις παραμαγούλες του άλλου.

Μπορούμε να πίνουμε μαζί το ουζάκι μας ο σ. Παφίλης κι εγώ,
ο σ. Ψαριανός και ο σ. Χάγιος, μπορεί να βλεπόμαστε με τον
σ. Αλέκο, τη σ. Αλέκα και τον σ. Αλέξη, αλλά μπροστά στον λαό
ο σ. Τσίπρας είναι σοσιαλδημοκρατικό ανάχωμα, η σ. Αλέκα
σταλινικό απολίθωμα, ο σ. Διάκος όχι αρκετά αριστερός,
ο σ. Αλέκος αίφνης αριστεριστής, κι εγώ πολύ μαλάκας
(με την καλή έννοια της λέξης, ανοιχτή σε κάθε ερμηνεία)...

Θα μου πείτε ότι υπάρχουν ορισμένοι που αν η Αριστερά
λειτουργήσει ως Μέτωπο θα τους ξυνίσει και θα πάνε στο
ΠΑΣΟΚ. Ποιοι; αυτοί που πήγαν; αυτοί που πάνε τώρα; αυτοί
που θα πάνε στο μέλλον; Βλέπουμε δηλαδή το 1-2% και δεν
βλέπουμε το 35% που δίνει ο λαός στην Αριστερά;

Εννοείται ότι όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά μία ακόμα
«άλλη» ανάγνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων, μία ανάμεσα
σε άλλες 100.000! Σωστόν! Αλλοιώς διαβάζει τα αποτελέσματα
ο Αλέξης, αλλοιώς η Αλέκα αλλά με τον ίδιον τρόπο θα απολύονται
αυτοί που τους ψήφισαν κι όσοι δεν τους ψήφισαν...


Από το Ναυτίλο του ΣΤΑΘΗ στην Ελευθεροτυπία 9.ΧΙ.2010

Μάνα πού ζω

Στίχοι: Βαγγέλης Κορακάκης
Μουσική: Βαγγέλης Κορακάκης

Έτυχε να με γεννήσεις
και ζωή να μου χαρίσεις
στον πιο δύσκολο καιρό
μάνα πού ζω

Το βαρκάκι που με φέρνει
εμπατάρησε και γέρνει
πες μου πού να κρατηθώ
πού να σταθώ

Η ελπίδα μας χαμένη
και η μοίρα μας γραμμένη
στου διαβόλου το κιτάπι
να του βγει το μάτι

Ένα τέτοιο χαρακτήρα
μάνα μου από ποιον τον πήρα
σε ποιον έμοιασα να ξέρω
που υποφέρω

Όλα γύρω με πειράζουν
και γρουσούζη με φωνάζουν
με πληγώνει ό,τι δω
μάνα πού ζω

Η ελπίδα μας χαμένη
και η μοίρα μας γραμμένη
στου διαβόλου το κιτάπι
να του βγει το μάτι.

Θα κυματίζεις
Του Κώστα Καναβούρη

Θα ήθελα πολύ να γράψω για όλη αυτή την καταστροφή που μας
συμβαίνει. Για όλους αυτούς τους χυδαίους (και τις χυδαίες)
που βρίσκονται στα πράγματα, μέρος των οποίων πραγμάτων είναι
και το κυβερνάν.
Θα ήθελα πολύ να γράψω για την κατάντια ενός λαού που ψηφίζει
για να έχει Πρωτόπαπες και Πάγκαλους και Δρούτσες και Γερουλάνους
και Παπανδρέου και όλη αυτή την αλητήρια παρέα της πολυτέλειας
των "καλών σπουδών" από τη μια και τη γουρουνίσια λαϊκότητα
από την άλλη.

Επίσης θα ήθελα να γράψω για τα ανδράρια και τα γύναια που
κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο πριν από τη σημερινή κυβέρνηση...
Κι ακόμα πιο πριν... Κι ακόμα πιο πριν και έκαναν τον τόπο κόπρο.
Θα ήθελα πολύ να γράψω για τη μαγκιά της υποταγής που αποθεώνεται
ως πεμπτουσία της ελληνικής φυλής (διότι, ως γνωστόν, η Ελλάδα
στο επίπεδο της κοινωνικής οργάνωσης παραμένει φυλή πόρρω απέχουσα
από την έννοια του κράτους και της οργανωμένης πολιτείας, που
είναι το κράτος και η κοινωνία μαζί, άσχετα αν τον όρο
"πολιτεία" τον ξεστομίζουνε... αναφανδόν όλα τα υποκείμενα της
δημοσιότητας χωρίς να υποψιάζονται τι βγαίνει από το έρκος των
οδόντων τους. Και -για να συνεχίσω- θα ήθελα πολύ να γράψω για
τα σάλια που τρέχουνε από το στόμα του κυρίαρχου λαού, αρκεί
να μην παραστεί ανάγκη να δουλέψει. Χθες ήταν οι επιδοτήσεις
των αγροτικών προϊόντων, σήμερα είναι τα φωτοβολταϊκά και οι
ανεμογεννήτριες. Χθες ήταν τα προγράμματα της ΕΟΚ
(μετέπειτα Ε.Ε.) και τα χρηματιστήρια, σήμερα είναι η
αυτιστική συνδικαλιστική πεποίθηση.

Θα ήθελα επίσης πολύ να γράψω για τη γελοιότητα της αριστεράς.
Που έγινε χίλια κομμάτια για να μας ξανασώσουν οι ίδιοι άνθρωποι.
Τόσα χρόνια μάς σώζουν κι ακόμα δεν χόρτασαν. Θα ήθελα πολύ να
γράψω για την απέραντη ευθύνη της αριστεράς -σε όλες, μα όλες
τις εκδοχές της, πραγματικές, φανταστικές ή φαντασιακές- στη
χυδαιοποίηση της ταξικότητας και άρα στην κοινωνική χυδαιότητα.
Να 'χαμε να λέγαμε, που λένε.

Ας σταματήσουμε όμως εδώ. Δεν θέλω να γράψω για τίποτε απ' όλα
αυτά. Σήμερα θέλω να είμαι υπερήφανος μ' εκείνο το σαλό είδος
της περηφάνειας ενός ανθρώπου που στέκεται για πρώτη φορά στο
χείλος του γκρεμού και νιώθει ότι πράγματι το χάος υπάρχει.
Σήμερα θέλω να γράψω για τον θάνατο της μητέρας μου, που
πέθανε πριν από λίγες μέρες.

Ελένη Αγγελίδου - Καναβούρη. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη
στις 6.6.1923 και πέθανε στην Καβάλα το μεσημέρι της 5ης-10-2010.
Κλεισμένα τα 87 χρόνια. Πέθανε κι άλλες φορές η μητέρα μου.
Πέθανε το 1948 στην Καβάλα όταν συνελήφθη, βασανίστηκε με άγρια
φάλαγγα με πρωτεργάτη τον βασανιστή Τάσο Κακαβά, που τη
χρησιμοποίησε μάλιστα και ως διδακτικό υλικό στους άλλους
βασανιστές μαθαίνοντάς τους πώς να χτυπούν "με τέμπο", με
ρυθμό. Η μητέρα μου πέθανε στις φυλακές της Δράμας και στον
κυριακάτικο εξευτελιστικό εκκλησιασμό, όπου ανάγκαζαν τους
μελλοθάνατους ν' ακούνε το μνημόσυνο για όσους εκτελέστηκαν
την προηγούμενη εβδομάδα.

Η μητέρα μου επίσης πέθανε όταν -κόρη αυτή καλής οικογενείας
εκ Κωνσταντινουπόλεως- της είπανε οι ασφαλίτες ότι είναι δυο
φορές πουτάνα. Γιατί οι πουτάνες πουλάνε μόνο το κορμί τους.
Ενώ οι κομμουνίστριες και το κορμί τους και την πατρίδα.
Πέθανε η μητέρα μου μέσα σε μια φυλακή τέσσερα χρόνια στη
Θεσσαλονίκη -καταδικασμένη σε είκοσι και με πολλά λεφτά
γλυτώνοντας τον θάνατο (βλέπεις το φακελάκι έχει σκληρά
συμβάλει στην οικονομική ανάπτυξη του αγλαούς αυτού τόπου)
- κι ακόμα περισσότερο πέθανε όταν δεν της επετράπη να πάει
έστω και με χειροπέδες στην κηδεία του πατέρα της.

Κωνσταντίνος Αγγελίδης ο πατέρας της. Εριφύλη Κάλφογλου,
κόρη τσιφλικά από τη Σηλύβρια της Ανατολικής Θράκης, η
γυναίκα του. Η μητέρα της μητέρας μου. Ο παππούς
καταστράφηκε οικονομικά στη βουλγαρική κατοχή της
Καβάλας γιατί αρνήθηκε να κάνει εμπόριο τροφίμων με
τους κατακτητές. Ώς τότε έκανε εισαγωγές τροφίμων και
ποτών μέχρι και από τη Σκοτία (ακόμη έχω διαφημιστική
προπολεμική κανάτα σκοτσέζικου ουίσκι). Είχα ρωτήσει
μια φορά τη μητέρα μου τι είναι το 'μπρικ'. "Ένα χαβιάρι
που το βάζαμε στο σάντουιτς όταν τελείωνε το πατέ ντε φουά
μου απάντησε.

Ο παππούς λοιπόν. Αστός. Έμπορος. Αρνήθηκε. Και πήγε στην
τιμή και την πεποίθησή του. Για μια εντιμότητα. Και πέθανε.
Γιατί δεν άντεξε την ντροπή (ναι, την ντροπή, όχι την
περηφάνεια) από τα τέσσερα παιδιά του η μια του κόρη να
είναι στη φυλακή και ο μοναδικός του γιος, ο θείος Παύλος
Αγγελίδης (στο επιτελείο της 4ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ, που
έδωσε και κέρδισε τη μάχη της "Ηλεκτρικής"), στη Μακρόνησο.
Για μια εντιμότητα.

Το ίδιο μού έλεγε πολλές φορές η μητέρα μου:
"Για μια εντιμότητα, παιδί μου, αγωνιστήκαμε.
Τι ήξερα εγώ για Μαρξ και τα υπόλοιπα. Εγώ Σοπενάουερ είχα
διαβάσει και Μπερξόνι". Και δεν παρέλειπε πάντα να επαναλαμβάνει
μια αξιωματική φράση του Σοπενάουερ: "Ηθική είναι η πράξη που
δεν έχει κανένα συμφέρον". Για μια εντιμότητα. Γι' αυτό θέλω να
γράψω για τη μητέρα μου. Που πέθαινε την ίδια στιγμή που στις
χώρες του "υπαρκτού" πέθαιναν άνθρωποι για λόγους πάλι εντιμότητας,
από την άλλη όψη. Η μητέρα μου πέθανε όταν άκουσε τις κραυγές σε
όλα τα καθεστώτα. Και πέθανε πάλι όταν δεν υποχώρησε.
Στην εντιμότητα. "Εμείς, παιδάκι μου, τουλάχιστον ζήσαμε".
Και διηγιόταν την ιστορία μιας δεκαεξάχρονης που εκτελέστηκε
απλώς επειδή δεν υπέγραψε δήλωση αποκήρυξης.
Όχι του κομμουνισμού. Μάλλον της προσωπικής της εντιμότητας.

Για τη μητέρα μου ήθελα να γράψω. Για να πω στα κτήνη ότι δεν
τα φάγαμε μαζί τα λεφτά. Για να πω στα κτήνη ότι άλλο λεφτά και
άλλο "χρημάτων πάντων μέτρον άνθρωπος".

Από την Αυγή της Κυριακής 24/10/10

Αφιερωμένο στην μνήμη της Μητέρας μου Δημήτρης Θ.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι

Οταν η λογοτεχνία βγαίνει στο γυαλί μπορεί να σπάσει τα ταμεία:
αυτό τουλάχιστον περιμένουν οι παραγωγοί της σειράς «Το νησί»
και το MEGA, που έχουν επενδύσει 4 εκατ. ευρώ στο ομώνυμο
μυθιστόρημα της Βικτόρια Χίσλοπ (Victoria Hislop) και είναι
έτοιμοι να ρχίσουν τη Δευτέρα την προβολή του σε prime time
zone με εξαιρετικά υψηλές προοπτικές.

α

Το βιβλίο αναφέρεται στην κοινότητα των λεπρών στη
Σπιναλόγκα πριν από εβδομήντα χρόνια, στήνοντας έναν
χορό μελλοθανάτων που αγκιστρώνονται με τρομακτική
δύναμη στη ζωή, λατρεύοντας και την τελευταία της λεπτομέρεια.
Το «Νησί» έχει φτάσει τα 2 εκατ. αντίτυπα σε πωλήσεις σε όλο
τον κόσμο και έχει ξεπεράσει τα 150.000 αντίτυπα στην Ελλάδα,
όπου κυκλοφόρησε το 2007 (μτφ. Μιχάλης Δελέγκος,
εκδόσεις «Διόπτρα»).

Τοπίο ζόφου και κατακραυγής επί έναν σχεδόν αιώνα
(λειτούργησε ως χώρος απομόνωσης των χανσενικών από το
1903 μέχρι το 1957), η Σπιναλόγκα (το Μακρύ Αγκάθι, όπως
τη θέλει η ενετική της ονομασία), μπορεί να κάνει τώρα τον
γύρο του πλανήτη μέσα από το μπεστ σέλερ της Χίσλοπ, η οποία
θα εμφανιστεί σε πρωταγωνιστικό ρόλο μαζί με τον άντρα της
στη σειρά του MEGA (στο τραπέζι έχει πέσει και μια πρόταση
από τα στούντιο του Χόλιγουντ), αλλά δεν είναι η πρώτη
φορά που απασχολεί τη λογοτεχνία.



Δύο συγγραφείς της γενιάς του 1930, ο Θέμος Κορνάρος
(1906-1970) και ο Γουλιέλμος Αμποτ (1906-2001), όπως
και μια κάπως παλαιότερή τους, η Γαλάτεια Καζαντζάκη
(1881-1962), έσπευσαν να γράψουν για το νησί όταν ο
απόηχος από τον πόνο και την απόγνωση στις
βορειοανατολικές ακτές της Κρήτης έφταναν μέχρι την Αθήνα.
Οι χρονολογίες μιλούν από μόνες τους: το 1914 δημοσιεύεται
η «Αρρωστη πολιτεία» της Καζαντζάκη, το 1933 η «Σπιναλόγκα»
του Κορνάρου και το 1939 το «Γη και νερό» του Αμποτ.
Η «Αρρωστη πολιτεία» και η «Σπιναλόγκα» κυκλοφόρησαν
πρόσφατα σε κοινό τόμο από τις εκδόσεις Καστανιώτη,
υπό τον κοινό τίτλο«Το νησί των σημαδεμένων», με
επιλογικά σχόλια του Μάνου Λουκάκη,ενώ το «Γη και
νερό» κυκλοφορεί από το 2003 από τις εκδόσεις «Πόλις»,
με προλεγόμενα του Κώστα Γεωργουσόπουλου και της
Ελισάβετ Κοτζιά. Η «Αρρωστη πολιτεία» κυκλοφόρησε
φέτος και σε ξεχωριστό τόμο από τις εκδόσεις
«Ελληνικά Γράμματα», στη σειρά «Πεζογραφικές
Επισημάνσεις» της Αγγέλας Καστρινάκη, με επίμετρο
της Κέλλυς Δασκαλά.

Οργανωμένος κομμουνιστής από τα νιάτα του, ο Κορνάρος
βιάζεται στη «Σπιναλόγκα» να καταγγείλει το σαθρό
κοινωνικό σύστημα που έφτιαξε τον τόπο του μαρτυρίου.

Αγώνας εκ του μηδενός

Οι αδικίες των ταξικών διαχωρισμών και των υγειονομικών
θεσμών έχουν για τον Κορνάρο την πρώτιστη ευθύνη για
το δράμα που ζουν οι χανσενικοί στο απομονωμένο νησί,
όπου τα πάντα (χώροι παραμονής, ιατρικές παροχές, τροφοδοσία)
νοσούν έως θανάτου. Ο συγγραφέας δεν θέλει, παρ' όλα αυτά,
να παραμερίσει το μέγεθος της παράνοιας που προκαλεί η ίδια η
αρρώστια (οι εικόνες του εδώ είναι σπαρακτικές),
όπως και την τεράστια προσπάθεια των ανθρώπων να αντλήσουν
την ελπίδα τους από το πουθενά και να επιζήσουν κόντρα σε
κάθε αντιξοότητα.

Μολονότι επίσης στρατευμένη πολιτικά, η Καζαντζάκη ακολουθεί
στην «Αρρωστη πολιτεία» έναν πιο προσωπικό δρόμο προκειμένου
να παραστήσει την αποικία του χαμού. Οι ήρωές της μοιάζουν
στην αρχή εντελώς απελπισμένοι, ανίκανοι για την απαντοχή
που καταφέρνουν να δείξουν οι ήρωες του Κορνάρου και
πρόθυμοι να παραδοθούν χωρίς την παραμικρή αντίσταση στη
μοίρα τους. Ενας έρωτας, όμως, θα δώσει ξαφνικά στην
απελπισία τους μιαν αδιανόητη νότα χαράς και ανάτασης,
ακόμη και την ώρα που όλα αρχίζουν να κατρακυλούν
στο χάος (η ακροτελεύτια σκηνή με το ερωτευμένο
ζευγάρι έτοιμο να εγκαταλειφθεί στην απεραντοσύνη
της θάλασσας διαθέτει μια σπάνια δύναμη υποβολής,
έχοντας αποκλείσει εκ των προτέρων την οποιαδήποτε
αισθηματολογική ευκολία).

Αν εκείνο το οποίο κυριαρχεί στις νουβέλες του Κορνάρου
και της Καζαντζάκη είναι η ερείπωση και η αθλιότητα των
καταπληγιασμένων και μισοφαγωμένων μορφών των χανσενικών,
σ' ένα περιβάλλον όπου η προσδοκία της λύτρωσης δεν
καταφέρνει να πεθάνει παρά τον λυσσαλέο πόλεμο εναντίον της,
στο «Γη και νερό» του Αμποτ η ίδια προσδοκία θα διοχετευτεί
σ' έναν μανιασμένο αγώνα απόδρασης από το νησί.
Κι όταν η απόδραση θα καταλήξει σε πικρή ουτοπία,
οι άνθρωποι το μόνο που θα κάνουν θα είναι να καταφύγουν
στη μνήμη του υγιούς βίου τους, που θα αποδειχτεί,
αλίμονο, εξίσου δύστροπος και ανάλγητος με το
άρρωστο παρόν.

Η δύναμη των ιδεών

Η διάθεση παραλυτικής εξίσωσης του άρρωστου παρόντος με το
υγιές παρελθόν υπάρχει και στον Κορνάρο ή στην Καζαντζάκη,
αλλά στο μυθιστόρημα του Αμποτ αποκτά ενδημικό χαρακτήρα.
Μοναδική διέξοδος, το πάθος για των «ιδεών» την «πόλιν»
(για τη δικαιοσύνη, την παιδεία και την έλλειψη ισότητας),
που εξακολουθούν να συγκλονίζουν τους πρωταγωνιστές,
δείχνοντας μία ακόμη φορά την άγρια προσκόλλησή τους
στη ζωή.

Μιλώντας για τη Σπιναλόγκα, οι τρεις συγγραφείς δίνουν
στην αφήγησή τους κι έναν συνολικότερο (σαφώς συμβολικό
και αλληγορικό) τόνο, που ηχεί ιδιαιτέρως οικείος στα
δικά μας αυτιά: ο κλειστοφοβικός χώρος του νησιού του
ερέβους μπορεί να είναι ο χώρος του οιουδήποτε πολιτικού,
κοινωνικού ή φυλετικού εγκλεισμού, ο περίγυρος και οι
τοίχοι οιασδήποτε φυλακής για όσους αποκλίνουν και
διαφέρουν από τη συμφωνημένη νόρμα και την κοινής
αποδοχής αξία.

Το υπέρτατο δικαίωμα στο σεξ

Ο έρωτας αποτελεί το άλφα και το ωμέγα τόσο για το «Νησί»
της Χίσλοπ όσο και για τα έργα των Κορνάρου, Καζαντζάκη
και Αμποτ. Σε ό,τι αφορά τους Ελληνες συγγραφείς, δεν
πρόκειται, όπως ίσως θα περίμενε κανείς, για έναν
λυρικοδραματικό και ρομαντικό έρωτα, που κινείται
ανάμεσα σε παρούσες σκιές και μελλοντικούς τάφους,
αλλά, αντίθετα, για μια συνεχή έκρηξη και περιπέτεια
του σώματος.

Αντί να καμφθεί από την επέλαση της αρρώστιας και τον φόβο του
αφανισμού, το σώμα κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να
ανεβάσει στο φουλ τις ερωτικές του επιδόσεις και να τρυγήσει
μέχρι την τελευταία ρώγα τον καρπό της ηδονής. Φτασμένοι στα
όρια του σύμπαντος, δύο βήματα από την Αχερουσία, υποψήφιοι
νεκροί αλλά ακόμη ζωντανοί, οι άνθρωποι που αλωνίζουν πάνω-κάτω
τη Σπιναλόγκα δεν εννοούν να παραιτηθούν από το υπέρτατο
δικαίωμα στο σεξ, το οποίο και θα ασκήσουν ποικιλοτρόπως:
σε μισογκρεμισμένα σπίτια και λερά κρεβάτια, σε θαλασσινές
σπηλιές και σκιερές γωνίες, σε φανερές περιπτύξεις και σε
κρυφές συναντήσεις.

Κάθε καινούργιο βήμα προς την άβυσσο είναι για τους εγκλείστους
του νησιού κι ένα καινούργιο βήμα προς τον έρωτα: μια παθιασμένη
αγκαλιά, ένας ένδοξος γύρος πριν από τον βέβαιο τερματισμό,
μια γενναία ζαριά στο σκοτάδι που δεν έχει πάψει να καταυγάζεται
από το φως. Η ηθική που χάνεται, όταν τα κοινωνικά ταμπού δεν
έχουν πια κανένα νόημα; Οι απαγορεύσεις που καταρρέουν όταν η
τάξη και η πειθαρχία δεν είναι πια σε θέση να προφυλάξουν κανέναν;

Κάτι περισσότερο: η θέληση για ακατάβλητη πάλη με τον θάνατο,
η έξοδος του Διγενή από το μυθικό του τοπίο και η ακριτική του
μάχη ενάντια στην καθημερινή σήψη και φθορά μέχρι τελικής πτώσεως.

Από το enet.gr Του Βαγγέλη Χατζηβασιλείου

Αφιερωμένο στο φίλο και αδελφό Στέλιο Κ. που μου γνώρισε το Νησί
πολύ πριν εκδοθεί στην ελληνική γλώσσα και με έκανε
να αγαπήσω ακόμα περισσότερο αυτόν τον τόπο. Δ. Θ



Υ Γ Σήμερα η πόλη του Α. Νικολάου είναι καλεσμένη να
παρακολουθήσει το πρώτο επεισόδιο, καλή επιτυχία!!!

Οδός Περιμένοντας...

Ο καπιταλισμός είναι κοντά στην αρχετυπική φύση του ανθρώπου,
μάλιστα του ανδρός ανθρώπου -πολεμικός, κυνηγός, εφιαλτικά
εφευρετικός, άπληστος, κτητικός και ιδιοκτητικός.
Για αυτό ο καπιταλισμός είναι «εύκολος», κατανοητός κι
εφαρμόσιμος• ταυτίζονταιμαζί του αυτοί που κυρι-αρχούν
με την πολεμική τους αρετή (εκ του αρ-άρειος), ενώ επίσης
εύκολα προσαρμόζονται σ' αυτόν -μοιρολατρικά- κι εκείνοι
που έπονται και υποτάσσονται. ...........................

Αντιθέτως ο σοσιαλισμός είναι πιο κοντά στο ιδανικό περί
τον άνθρωπο και γι' αυτό πιο δύσκολος. Προϋποθέτει
συλλογική οικονομία, προσωπική καλλιέργεια, ευρυχωρία
για τον άλλον, πρόταξη των αναγκών, πολιτικοποίηση
των μαζών. Κι ως εκ τούτων εύκολα εκπίπτει στο
αντίθετό του -καμμιά επανάσταση έως τώρα δεν παρέμεινε
διαρκής.Ο σοσιαλισμός υποκύπτει πιο εύκολα στην
εντροπία του, ενώ ο καπιταλισμός θρέφεται συνεχώς απ'
την παθογένειά του. Δύσκολο το στοίχημα για τους ανθρώπους...


Πολλοί πολίτες αναρωτιούνται. Πού είναι η Αριστερά;

Οι μόνοι που ξέρουν, για την ώρα, πού είναι η Αριστερά
είναι οι αριστεροί. Αυτοί που ταυτίζονται μαζί της,
ιδεολογικώς, ηθικώς, κομματικώς, καθώς και εκείνοι
που κάθε φορά την επιλέγουν ή την υπερψηφίζουν,
χωρίς να 'ναι απαραιτήτως αριστεροί.Αν λοιπόν το
ερώτημα «πού είναι η Αριστερά» μπορεί να απαντηθεί με
ευκολία απ' αυτούς που ξέρουν τι είναι η Αριστερά κι
από εκείνους που δέχονται αυτό που είναι η Αριστερά,
δηλαδή ένα 10-15% του Εκλογικού Σώματος, απαντιέται
με δυσκολία ή καθόλου από το υπόλοιπο.

Λίγοι απ' το μεγάλο μέρος του Εκλογικού Σώματος ελπίζουν
σε μια δυναμική και ουσιαστική (επαν)εμφάνιση της Αριστεράς,
πολλοί αδιαφορούν και μάλλον ακόμα περισσότεροι -δυστυχώς-
την αντιμετωπίζουν με δυσπιστία ή και απόρριψη. Ενίοτε απόλυτη.

Η αλήθεια είναι ότι η Αριστερά πληρώνει και αμαρτίες που δεν
είναι δικές της. Πολλοί πολίτες τής φορτώνουν κακοδαιμονίες
που χρησιμοποιούν οι ίδιοι ως άλλοθι για τις δικές τους
καταστροφικές επιλογές. Πολλοί τής κάνουν «δίκη προθέσεων»
κι άλλοι τής φορτώνουν όλη μας την παθολογία, λες και η
Αριστερά κυβέρνησε όλα αυτά τα χρόνια.

Αυτό το φορτίο φορτώνεται στην Αριστερά, και από
κακοπροαίρετους πολίτες (πελάτες του κράτους και των
κομμάτων, εκμαυλισμένους και ιδιώτες -με την έννοια του
ιδιωτεύοντος), αλλά και από καλοπροαίρετους. Αλλους επειδή
έχουν πειστεί από τα κλισέ της κυρίαρχης προπαγάνδας για την
Αριστερά κι άλλους, που θα ήθελαν απ' αυτήν περισσότερα και
ουσιαστικά, τα οποία όμως δεν βρίσκουν στον χώρο της.

Ο λόγος που η Αριστερά πληρώνει με τέτοιαν ευκολία ξένες αμαρτίες
είναι διότι δεν έχει εξιλεωθεί ακόμα η ίδια από τις δικές της.
Και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Στη Λατινική Αμερική, όπου
αφέθηκε στη λαϊκή κάθαρση, τα πράγματα πάνε αλλοιώς.

>

Η Αριστερά, ιστορικώς, έχει δίκιο.

Αυτό απεδείχθη από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ η οποία είχε παύσει
να 'ναι αριστερή από χρόνια, και ακριβώς γι' αυτό κατέρρευσε.
Καμμία Αριστερά δεν υπήρχε σε ένα βοναπαρτίστικο, σταλινικό,
αντιδημοκρατικό, γραφειοκρατικό, ανελεύθερο και μιλιταριστικό
(παρα)μόρφωμα έτσι όπως είχε μεταλλαχθεί το ίδιο στα αντίθετα
από όσα η Επανάσταση διεκήρυσσε.

Το ιστορικό δίκιο της Αριστεράς απεδείχθη και αποδεικνύεται
επίσης από την αποθηρίωση του καπιταλισμού μετά τη δική της
ιδεολογική οπισθοχώρηση.

Ουδέποτε άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας, από τη βιομηχανική
επανάσταση κι ύστερα, οι αντιθέσεις μέσα στις κοινωνίες κι ανάμεσα
στα κράτη υπήρξαν πιο έντονες και χαοτικές.

Ιδιώτες που έχουν περιουσίες μεγαλύτερες από προϋπολογισμούς
μεγάλων κρατών, εξαθλίωση της εργασίας στον αναπτυγμένο κόσμο,
ενδημία της φτώχειας και της πείνας στον υπανάπτυκτο,
υποδούλωση των τεχνών στις εξουσίες, υποβάθμιση της καθημερινής
ζωής των ανθρώπων, ολοκληρωτικός έλεγχος του δημόσιου και ιδιωτικού
βίου, καταστολή, εξάπλωση του πολέμου, λεηλασία του πλανήτη.
Οι κρίσεις, η μία μετά την άλλη, χειρότερες κάθε φορά απ' τις
προηγούμενες.

Απόγνωση.

(Οπως και η ίδια η γλώσσα θα ήθελε να μας θυμίσει πως συμβαίνει,
όταν αποσυνδέεται ο άνθρωπος από τους τρόπους που η ίδια
η γνώση προσφέρει).

Σε μια εποχή που η τεχνολογία, όχι μόνον θα επέτρεπε λίγη δουλειά
και καλή ψυχαγωγία, αλλά προσέτι θα μπορούσε να έχει εξαφανίσει
την ανεργία και να εξασφαλίσει την κοινωνική αλληλεγγύη,
συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: οι άνθρωποι δουλεύουν σαν τρελοί
(όσοι δεν είναι άνεργοι), σαν σκλάβοι, χρεωμένοι ώς τον λαιμό,
ανδράποδα των κερδών για τους ελάχιστους, μιας ελίτ των Εταιρειών,
που βυθίζει όλο και πιο πολύ, όλο και πιο βίαια την ανθρωπότητα σε
έναν τοξικό βίο, βλακώδη, απάνθρωπο, γελοίον.

Καλείται λοιπόν η Αριστερά. Πού είναι;

Είναι η προσκυνημένη και προδοτική σοσιαλδημοκρατία;
Είναι οι βολεμένες στο καθεστώς ή στις παρυφές του
δημοσιοσχεσίτικες «παρέες»;
Είναι η Αριστερά που για να θεωρεί εαυτήν εκτός συστήματος,
έχει μεταναστεύσει στον κόσμο της; Οχι.
Καλείται λοιπόν η Αριστερά.

Από τον Ναυτίλο του ΣΤΑΘΗ 29.5.2010 στην Ελευθεροτυπία



ΥΓ Σας προτείνω επίσης ένα εξαιρετικό άρθρο του Γιώργου Μπλάνα
στους αγαπημένους Γεφυρισμούς με τίτλο «Βαρέθηκε και ο κούκος»
στης 29/5/10

Δημήτρης Θ.

Πότε θα βγει να σκούξει κάποιος. Αυτός ο κόσμος είναι σάπιος

Δρομολόγιο - 1979
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Δήμος Μούτσης
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς

Εξαγόρασαν με επιδοτήσεις το μέλλον μας, και κάποιοι σαν μαλάκες
νόμιζαν πως τους πιάσαμε κορόιδα. Ζωή με επιδότηση όμως
σημαίνει εξάρτηση και χάσιμο της αξιοπρέπειας.
Μόνο αν παραδεχτούμε πως αυτή η λογική ηττήθηκε πως έκλεισε
με τον ποιο θλιβερό τρόπο τον κύκλο της μπορούμε
να αναζητήσουμε διέξοδο.

Τα μυαλά και οι ιδέες χρεοκόπησαν πολύ πριν την οικονομία,
δεν φτάνει ο θυμός, πρέπει να απαντήσουμε πειστικά γιατί
ο δικομματισμός που κυβέρνησε μετά την μεταπολίτευση
συγκέντρωσε τόσο μεγάλα ποσοστά.

Για να φτάσουμε εδώ εξαγοράστηκαν συνειδήσεις χαλάρωσαν ήθη,
άνθρωποι(πελάτες) για λίγες σταγόνες ευτυχίας στραπατσάρισαν
την αξιοπρέπεια τους Υπηρετώντας κόμματα αφεντικά … με το
αζημίωτο φυσικά. Το πάρτι με τα χρήματα του ελληνικού λαού
είχε και τα χρυσοφόρα αποφάγια, τους αρκούσαν…..

Οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα φωνάζουν να καεί το μπουρδέλο η
βουλή, αφού έκαψαν το μυαλό τους σε ψεύτικους κόσμους
είναι έτοιμοι να παραδοθούν στα πιο άγρια ένστικτα τους,
σαν απατημένοι σύζυγοι, αυριανοί πελάτες του Καρατζαφέρη.
Να τους θυμίσω απλώς πως για να λειτουργεί αυτό το «μπουρδέλο»
χιλιάδες άνθρωποι δώσανε αγώνες πήγαν εξορία και κάποιοι το
πλήρωσαν με τη ζωή τους.

Οι ευθύνες του δικομματισμού είναι τεράστιες,
για αυτή τη σήψη δεν μπορεί όμως αυτές να
μαγαρίσουν όλο τον πολιτικό κόσμο.
Να τους χρεώσουμε τις ελεεινές πολιτικές που
στέλνουν στη φτώχεια χιλιάδες ανθρώπους, ναι
πως δανειζόμαστε από την Ευρώπη για να
αγοράσουμε αεροπλάνα και φρεγάτες, ναι
πως είναι κατώτερη των περιστάσεων σε
αυτές τις δύσκολες στιγμές , ναι

Ε, ας τους στείλουμε σπίτι τους, το ζητούμενο
βέβαια είναι τι θα έρθει γιατί σε αυτό το αδιέξοδο
της πολιτικής ζωής συνέβαλε και ο κόσμος βάζοντας
διαχειριστές της κρίσης αυτούς που την δημιούργησαν!!
Γιατί άραγε;

...........Οι λέξεις αμήχανες, αδυνατούν να εκφράσουν τις σκέψεις.
Αυτό που μένει είναι η σιωπή της περισυλλογής και τα τραγούδια
που εκφράζουν την οργή και τα συναισθήματα όσον ακόμα αντέχουνε.

Τα υπόλοιπα θα τα πούμε στους δρόμους!!! Δημήτρης Θ.

Το θέμα είναι τώρα τι λες

Κι ήθελε ακόμη 1977
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη
Άλλες εκτελέσεις: Κώστας Θωμαίδης


«Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε. Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ώς εδώ.
Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. Το θέμα είναι τώρα τι λες»
(Μαν. Αναγνωστάκης, Στόχος 1970).


Τώρα τι λες... Τι λες εσύ, μαστροπέ λαέ, πιερότε αφηγητή,
θύμα και θύτη. Ο κρότος της βόμβας έφτασε, δες τα ερείπια,
κι ετοιμάσου να σηκωθείς μέσα στον κουρνιαχτό. Σήκω, άκου
τον Νικία τι λέει στους αποκαρδιωμένους, ηττημένους Αθηναίους
στη Σικελία: «Ανδρες γαρ πόλις, και ου τείχη ουδέ νήες ανδρών κεναί».
Οι άνθρωποι είναι η χώρα, η πόλις, η δημοκρατία, η κοινότητα.
Οι άνδρες ελεύθεροι, όχι ανδράποδα, παρίες και δούλοι.
Έχει τέτοιους άνδρες και γυναίκες η Ελλάδα σήμερα,
η Ελλάδα μετά την αποπληξία και την πτώση;

Εχει. Οι καλύτεροι Ελληνες δεν έχουν μιλήσει ακόμη.
Εμειναν σιωπηλοί για πολύ καιρό, παραμερίστηκαν από τους
ανάξιους, τσαλαπατήθηκαν από τους αριβίστες και τους
χαμερπείς, πικράθηκαν κι αποσύρθηκαν. Τώρα αλληλοαναγνωρίζονται
από κοινά σημάδια: ποιος αγωνιά, ποιος νοιάζεται, ποιος είναι
έτοιμος να δράσει κι όχι να σιχτιρίσει, ποιος είναι ετοιμοπόλεμος.
Νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, νέες και αναβαπτισμένες συλλογικότητες,
ρήξεις με τους αγύρτες και τους ριψάσπιδες. Είμαστε υπερμοντέρνοι,
στο έδαφός μας δοκιμάζονται σχήματα του μέλλοντος, δυστοπίες
και ουτοπίες, η αυτονομία και η ετερονομία.

Η Ελλάδα τούτη τη στιγμή ζει την έκρηξη της υπερνεωτερικότητας,
την τήξη του παλιού κόσμου. Η μοίρα το ’φερε, δύο φορές σε δύο
χρόνια, η Ελλάδα να εικονίζει το μέλλον: τον χειμώνα του ’08
και την άνοιξη του ’10. Για καλό και για κακό, είμαστε υπόδειγμα
μετασχηματισμών. Είμαστε εικόνα από το μέλλον.

Tου Nικου Γ. Ξυδακη από την Καθημερινή της Κυριακής

Βόλτα με την Wendy McNeill

Επιστροφή στη πόλη μετά από
ένα όμορφο ταξίδι στα Βόρεια.
Γνώρισα κόσμο που μιλούσε και χόρευε ωραία.
Είδα στα μάτια και στη σκέψη τους μεγάλη ανησυχία
Είδα ενδιαφέρων να ακούσουν και να πουν
Δεν είδα ειδήσεις άρα γλύτωσα από τους ξερόλες και
τηλέ-εισαγγελείς …..
επιστροφή στη πόλη με μια βόλτα με άμαξα
παρέα με την Wendy McNeill και τους χαλαρούς
ρυθμούς από το ακορντεόν της.

Δημήτρης

Δεν θα μας κλέψετε το χαμόγελο κουφάλες

Το τελευταίο διάστημα έχουμε δεχτεί μια ξεγυρισμένη πλύση
εγκεφάλου.Ας είναι καλά τα παπαγαλάκια (και όχι τα λαχανάκια)
Βρυξελών.Θα μου πείτε πως αυτοί τη δουλειά τους κάνουν, προσπαθούν
να σώσουν το σύστημα που τους τρέφει, υψώνουν το δάκτυλο με ύφος
διδακτικό( Xωρίς δυστυχώς να τους το χώσουμε εκεί που τους πρέπει)
και με ύφος χιλίων καρδιναλίων προσπαθούν να νουθετήσουν τους
πελάτες σόρυ το κοινό ήθελα να πω για να σωθεί η παρτίδα
(αυτοί την λένε πατρίδα).

Τέτοια θεοποίηση του τίποτα δεν έχει ξανά ματαγίνει, τηλεοπτική
μαϊντανοί πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές και καλά, που ο καθένας
έχει καπαρώσει5-6 θέσεις σε εφημερίδες, ραδιόφωνα, ΤV,κλπ,
κάνουν την Πετρούλα και την Ελενίτσα να φαντάζουν συμπαθητικές φυσιογνωμίες.
Αν σας ενδιέφερε καλόπαιδα όπως λέτε το μέλλον της χώρας και η ανεργία
θα παύατε να είστε πολυθεσίτες. Αφήστε λοιπόν το κροκοδείλια δάκρυα,
κακό το παραμύθι σας, προϊόν χαμηλής τηλεοπτικής αισθητικής.

Αλλά βρίσκεται και τα κάνετε, το συνδικαλιστικό κίνημα είναι
ανύπαρκτο γεμάτο συντεχνίες, πολυδιασπασμένο χωρίς ενιαία
στόχευση και δράση.Ενώ οι συνθήκες επιτάσσουν να καθίσουν στο
τραπέζι όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις ΓΕΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΓΕΣΑΣΕ
και να δημιουργήσουν μια χάρτα αιτημάτων ενιαίας στόχευσης και πάλης
αυτοί είναι κλεισμένοι στο μικρόκοσμο τους.
(Ένα όνειρο τρελό όνειρο απατηλό, Θα μου πείτε)
Διεξάγεται ένας πόλεμος οικονομικών και κοινωνικών κατακτήσεων,
αυτοί πετάνε ατομικές βόμβες και εμείς κρατάμε νεροπίστολα.

Σε πολιτικό επίπεδο –πίκρα – η πληθυντική αριστερά αντί να εμπνέει
μυρίζει φορμόληκαι καμαρίλα, παιδικές αρρώστιες σε γερασμένους
οργανισμούς η ο κόσμος καίγεται και το μ….. χτενίζεται.

Και οι άνθρωποι της τέχνης, οι πνευματικοί άνθρωποι που είναι να
υψώσουν το ανάστημα τους, έχουμε ανάγκη να ακουμπήσουμε στο έργο
και τον στοχασμό τους.
Δυστυχώς μια μερίδα από αυτούς έχει χαθεί στους δαιδαλώδεις
δρόμους των επιχορηγήσεων.

Η διαχείριση της καθημερινότητας αδέλφια που βιώνουμε
είναι πολύ σκληρή και σύνθετη για να χωρέσει ανόητες
και χωρίς περιεχόμενο αντιπαραθέσεις από την μια και
τηλεοπτικούς τρομοκράτες από την άλλη.
Ξεκομμένοι από τα εργοστάσια της κοινωνίας αυτοκόλλητοι
με τις καρέκλες τους με λόγο ξύλινο προσπαθούν φιλότιμα
να δημιουργήσουν την αγέλαστη πολιτεία.
Δεν φτάνουν που δεν φτιάνουνε τα μιστά που λέει και η
αγαπημένη μου Σαπφώ Νοταρά ας μην τους αφήσουμε να
μας κλέψουν το χαμόγελο από τη ζωή.

Η απάντηση στα γεγονότα είναι απλή αλλά χρειάζεται
κοινή λογική.
Ένια χαμένη προς το παρόν, ο ευρών θα αμειφτεί.

Τηλεοπτικοί ή πραγματικοί "εχθροί";

Στίχοι: Γιώργος Σκούρτης
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού
«ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ» 1974 Μιλώ για τα παιδιά μου

Για να μην ξεχνιόμαστε…

Τηλεοπτικοί ή πραγματικοί "εχθροί";

Σύντροφοι ποιητές, γιατί τόση άχρηστη χαρτούρα για να ξορκίσουμε το ζόρι μας;

Αλ. Αραμπατζής, Με ρούμι στο μπουντρούμι

Η πρόσληψη, η στάση, η μη-ανεκτικότητα του διαφορετικού, του ξένου, του "άλλου", δεν είναι ίδια σε κάθε επιμέρους ομάδα, διότι πολλές φορές δεν επηρεάζεται μόνον από την ταυτότητά τους αλλά και από την ένταση της αρνητικής προβολής των χαρακτηριστικών τους από τα ΜΜΕ (που συνεχίζουν να είναι οι κύριες -αν όχι οι αποκλειστικές- πηγές πληροφόρησης της κοινής γνώμης γύρω από τα ζητήματα των μεταναστών).

Κοινό στοιχείο "των άλλων" είναι η εθνικότητά τους, από την οποία προκύπτουν "ιδιαίτερα χαρακτηριστικά", τα οποία γενικευόμενα αποπροσωποποιούν τον κάθε μετανάστη.

Οι μετανάστες αποκτούν μέσω των media μια κοινωνική και πολιτισμική ταυτότητα, αρνητικά νοηματοδοτημένη, άτυπη μεν, αλλά με κρίσιμη επικοινωνιακή ισχύ. Η ταυτότητα και η ετερότητα γίνονται αντικείμενο επικοινωνιακών μύθων και η κατασκευή της εγκυρότητας απο-προσανατολίζει κατά περίσταση / περίπτωση.

Ο τηλεοπτικός λόγος που αναφέρεται στους μετανάστες συνιστά μια γκρίζα ζώνη ανάμεσα στην πραγματικότητα και τις όποιες κορώνες. Η μιντιακή εικόνα του μετανάστη είναι ένα είδωλο που, αντί να διευκολύνει τη δημιουργία δια-ταυτοτήτων, ενισχύει τις αντιθέσεις και διαφορές ή και οξύνει τις τραυματικές μνήμες του παρελθόντος.

Οι διαχωριστικές αντιλήψεις ως προς τους μετανάστες επηρεάζουν (και χρωματίζουν) τη μεταναστευτική πολιτική ένταξης και τη νομοθεσία. Μπορεί στη χώρα μας να μην έχει αναπτυχθεί μια φυλετικοποίηση της μετανάστευσης, τούτο όμως δεν σημαίνει ότι είμαστε έτοιμοι να αναγνωρίσουμε στους ξένους αστικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, γι' αυτό και τους αφήνουμε για καιρό σε μια νομική (και πραγματική) κατάσταση εντός / εκτός. Ανάλογα δε με τη μεταναστευτική πολιτική ή με τις "ταυτότητες των μεταναστών" διαμορφώνεται το νομικό status τους, που αρχίζει από τα ελάχιστα δικαιώματα των παρανόμως εισελθόντων μέχρι την αναγνώριση ακόμη και των πολιτικών δικαιωμάτων (κυρίως στη δεύτερη γενιά). Συχνά προκαλούμε και ενδο-μεταναστευτικές ανισότητες.

ΥΓ.: Μήπως τελικά δεν φταίνε οι καλοί ή κακοί νόμοι, αλλά εμείς που δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι πρέπει πρώτοι να τείνουμε το χέρι, να διαπαιδαγωγηθούμε και να ενταχθούμε στη νέα αυτή πραγματικότητα (πριν ζητήσουμε από τους ξένους να ενταχθούν σ' εμάς);

Από την Αυγή της Κυριακής 24/01/2010
Του Γ. ΠΑΝΟΥΣΗ

Θα πρέπει κάποτε η φρίκη να κουβεντιασθεί…

Της Τιτίκας - Μαρίας Σαράτση
απο την Αυγή 14/01/2010

Εμμανουέλ Ριβά:- Άκουσέ με, όπως κι εσύ ξέρω τη λήθη.

Έιτζι Οκάντα: - Όχι, δεν την ξέρεις τη λήθη.

Εμ. Ρ.: - Όπως κι εσύ είμαι προικισμένη με μνήμη.

Έ. Οκ. - Όχι, δεν είσαι προικισμένη με μνήμη.

Εμ. Ρ: - Όπως κι εσύ, έχω ξεχάσει. [1]

Εύρoσάν με οι τηρούντες, οι κυκλούντες εν τη πόλει.

Μη ον ηγάπησεν η ψυχή μου ίδετε; [2]

«Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές / είναι γιατί τ’ ακούς γλυκότερα / κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή, είναι αμίλητη και προχωράει. »[3]


Η φρίκη αντιστέκεται στη μεγέθυνση. Γιατί είναι το ίδιο αιχμηρή και εν μικρογραφία. Δύο και πλέον εκατομμύρια κάτοικοι της πρωτεύουσας, και ένα όνομα που αποκαλύπτει αφ’ εαυτού την ιστορία: Πορτ -ο - Πρενς. O Πρενς δεν είναι καν πρίγκηπας, αλλά το όνομα ενός πλοίου: του “Πρενς”. Το Λιμάνι ενός πλοίου λοιπόν, το Λιμάνι του πλοίου «Πρίγκηπας». Από την εποχή που οι Ισπανοί άποικοι εξολόθρευσαν την ηγεσία των κατοίκων, το 1503, με δόλο και τον πληθυσμό με τις αρρώστιες και την εξαθλίωση ή από το 1706, όταν ο Γάλλος πλοίαρχος Σαν- Αντρέ άραξε το καράβι του το Le Prince, κάτω ακριβώς από το Νοσοκομείο (Hôpital) που είχαν ιδρύσει Γάλλοι πειρατές (flibustiers), άλλαξαν πολλά, αλλά όχι αρκετά, παρά τους αιματηρούς αγώνες και τις προσπάθειες του λαού και την τελική αναγνώριση της ανεξαρτησίας (1804) εις πείσμα των διαθέσεων του Ναπολέοντα Βοναπάρτη.

Η φτωχότερη χώρα του Δυτικού κόσμου, παρατηρούν τα διεθνή πρακτορεία στέλνοντας τα πλάνα με τους νεκρούς και θαμμένους κάτω από τα ερείπια. Η πρωτεύουσα της Αϊτής, μια απέραντη παραγκούπολη.

Half the world hates the other half and half the world has all the food.

Παραφράζοντας ελάχιστα το Sympathy - της δεκαετίας του 1970- παρατηρούμε ότι παραμένει δραματικά επίκαιρο.

Τουρισμός η μια πηγή. Ζάχαρη και καφές, μπάλες του μπάσκετ, τα εξαγώγιμα προϊόντα και, όπως παρατηρεί ο Simon M. Fass στην έρευνά του Πολιτική Οικονομία της Αϊτής: το Δράμα της Επιβίωσης[4], η Αϊτή δεν πάσχει από ανεργία, αλλά από υποαπασχόληση, γιατί αν οι κάτοικοι των τρωγλών του Πορτ - Ο- Πρενς δεν δουλέψουν - θα πεθάνουν.

2010. Η Δύση εν κρίσει. Και οι κάτοικοι της Αϊτής θαμμένοι κάτω από τα ερείπια. Καταστράφηκε ακόμη και το Προεδρικό Μέγαρο - ακόμη και το κτήριο του ΟΗΕ. Η Δύση θα δείξει τη «συμπαράστασή της», θα στείλει την συνήθη «ανθρωπιστική βοήθεια». Ευτυχώς(;) που πέφτει πιο κοντά γεωγραφικά η Λατινική Αμερική. Όσο φτωχή κι αν είναι θα συγκινηθεί περισσότερο. Αλήθεια, γιατί δεν ασχολούνται περισσότεροι «διανοούμενοι» με την ανθρωπογεωγραφία της μνήμης των ανεπτυγμένων χωρών; Η πλειοψηφία της κοινής γνώμης ξεχνά πιο γρήγορα από ό,τι συγκινείται. Και δεν παλεύει καν ενάντια στη λήθη - αμφιβάλλω δε αν λειτουργεί η μνήμη της επαρκώς. Η Ελλάδα θα συγκινηθεί και θα κάνει ό,τι μπορεί. Αρκεί να το κάνει γρήγορα και να αψηφήσει τη γεωγραφική απόσταση. Όχι μόνο γιατί είμαστε χώρα που έζησε και ζει φυσικές καταστροφές, αλλά γιατί ως λαός διατηρούμε την ανθρωπιά μας- τουλάχιστον όσον αφορά στους φτωχούς και στους βασανισμένους της αλλοδαπής. Χιλιάδες στο Πορτ - ο - Πρενς θα αναζητήσουν ον ή ην ή ους ηγάπησεν η ψυχή τους…

Τα παιδάκια θα κλαίνε στους δρόμους. Θα τα βρουν οι τηρούντες, οι κυκλούντες εν τη πόλει; Και θα τα πάρουν από το χέρι να τα πάνε, πού;

Ας «μιλήσει» τώρα έμπρακτα το Νόμπελ Ειρήνης του Μπαράκ Ομπάμα. Ας μην επαναληφθεί η καταισχύνη του αρχικού ποσού βοηθείας του Μπους για το τσουνάμι της Ινδονησίας το 2006.

Και οι υποδομές; Θα ξανακτισθούν και πάλι οι τρώγλες πάνω από τα ερείπια και τους νεκρούς; Θα υποαπασχολούνται και πάλι οι κάτοικοι του Πορτ - ο - Πρενς στις τρώγλες γιατί αν δεν το κάνουν, θα πεθάνουν; Θα αδυνατίσει κι άλλο η μνήμη μας; Ή μήπως περιμένουμε να τα «λύσει» και αυτά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και οι όποιοι G; Υπάρχει βέβαια και ο ΟΗΕ… Που πλήρωσε ακριβά το τίμημα με τους ανθρώπους του. Τραγωδία. Θάνατος. Καταστροφή. Ας γίνει η οδύνη δημιουργία. Βήμα - βήμα, «πρόσω» και όχι «ηρέμα». Σταθερά και ψύχραιμα. Θα πρέπει κάποτε η φρίκη να κουβεντιασθεί…

[1] Διάλογος του «ζευγαριού» στην ταινία Hiroshima Mon Amour (Χιροσίμα Αγάπη μου), του Αλαίν Ρενέ (Alain Resnais) σε σενάριο της Μαργκερίτ Ντυράς, Παρίσι 1959

[2] Άσμα Ασμάτων, Γ΄, 3

[3] Γιώργος Σεφέρης, «Τελευταίος Σταθμός», 1944

[4] Simon M. Fass, Political Economy in Haiti: The Drama of Survival, Transaction Publishers, New Brunswick, N. J. 1990

Όταν έχω εσένα...

Σταμάτης Κραουνάκης & Λακης Λαζοπουλος
Από την παράσταση: Ο Βιοπαλαιστής στη στέγη


Όταν έχω εσένα μπορώ να ονειρεύομαι ξανά,
να ανοίγω μες στις θάλασσες πανιά,
να πιάνω με τα χέρια μου τον κόσμο να τον φτιάξω...

Όταν έχω εσένα μπορώ να μη βυθίζομαι αργά
τα βράδια που πληγώνεται η καρδιά
και πιάνω το μαχαίρι το σκοτάδι να χαράξω...

Κάνε ένα βήμα, να κάνω εγώ το επόμενο...
Αίμα μου και σχήμα, λόγος και ψυχή στο συμφραζόμενο!
Όταν έχω εσένα, κοιμάμαι σαν παιδί, έχω έναν άνθρωπο...
Δεν φοβού κανένα.
Εγώ και εσύ στον κόσμο τον απάνθρωπο...

Εσύ και εγώ...

Όταν έχω εσένα μπορώ να βάψω με ασήμι τη σκουριά,
μπορώ να κοιμηθώ με σιγουριά,
να πιάσω με τα χέρια μου τους δράκους να σκοτώσω...

Όταν έχω εσένα αντέχω πάω δίπλα στον γκρεμό!
Ξέρω έχω ένα χέρι να πιαστώ,
κοντά μου έναν άνθρωπο τα χρόνια μου να ενώσω...

Κάνε ένα βήμα, να κάνω εγώ το επόμενο...
Αίμα μου και σχήμα, λόγος και ψυχή στο συμφραζόμενο!
Όταν έχω εσένα, κοιμάμαι σαν παιδί, έχω έναν άνθρωπο...
Δεν φοβού κανένα.
Εγώ και εσύ στον κόσμο τον απάνθρωπο...

Εσύ και εγώ...

Όταν έχω εσένα...

Να αφουγκραστούμε το πολύχρωμο περιβάλλον
Να βάλουμε υπογραφή για την αξιοπρέπεια των κολασμένων
και όχι για να τους ρίξουμε στο ανάθεμα όπως
μας ζητάνε οι ανέραστοι
Να ρισκάρουμε
Να νιώσουμε
Να εκτεθούμε, χωρίς να στοιχηθούμε…
δημιουργώντας συλλογικότητες με θετική ενέργεια
που θα παράγουν ομορφιά!!!
εσύ και εγώ…

Δημήτρης Θ.

Nα ονειρευόμαστε ξύπνιοι.....

Ευχές για το '10 :

Υγεία
δημιουργική σκέψη
πολλές παρέες
πολλά βιβλία
να ακούσουμε ωραίες μουσικές
να έχουμε περισσότερο ενεργή συμμετοχή σε ότι μας αφορά
να ονειρευόμαστε ξύπνιοι

ΥΓ Επέλεξα να ξεκινήσει η χρονιά με ότι ποιο αληθινό
στην ανθρώπινη έκφραση
μουσική και χορός,ερωτικός χορός Tango

Ποιος επωάζει το αυγό το φιδιού

Πίκρα μανούλα μου το γάλα
Πίκρα τα χρόνια μας τα υγρά
Τα εργοστάσια μεγάλα
Τα μεροκάματα μικρά.

Σταμάτης Κραουνάκης

Δεν έπρεπε να το πει αυτό ο Μ.Χρυσοχοΐδης. Ότι η ασφάλεια
προηγείται του κράτους δικαίου.Είναι μια θέση που προκαλεί
ανατριχίλα στους πολίτες, όταν αυτός που την εξαγγέλλει από
τηλεοράσεως είναι ο υπουργός «Προστασίας του Πολίτη».
Είναι σαν να «γαμοσταυρίζει» από τον άμβωνα ένας παπάς
μπροστά στο ποίμνιόν του.
Στα αυτιά ενός φοβισμένου μαγαζάτορα ή ενός απλοϊκού
και νευρικού αστυνομικού το μήνυμα μπορεί να μεταφρασθεί ως εξής:
πρώτα πυροβόλησε και μετά ζήτα εξακρίβωση στοιχείων.
Στα αυτιά ενός βιαστικού δικαστή που δεν πολυψάχνει τις
υποθέσεις η μετάφραση του μηνύματος μπορεί να είναι:
καλύτερα ένας αθώος στη φυλακή παρά ένας ένοχος ελεύθερος.
Ίσως ο κ.Χρυσοχοΐδης, ο οποίος είναι άνθρωπος
(όπως ο ίδιος δηλώνει) με δημοκρατικές ευαισθησίες,
σοσιαλιστής υπουργός μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης
(όπως η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δηλώνει),
δεν ήθελε να αμφισβητήσει τις αρχές και τις αξίες του
κράτους δικαίου ούτε να νομιμοποιήσει ένα «κυνήγι μαγισσών».
Ίσως βρισκόταν σε μια κατάσταση ισχυρής ψυχολογικής φόρτισης
(με φόβισε, ομολογώ, το γυάλινο βλέμμα του) και είπε πράγματα
που δεν τα εννοούσε. Αν είναι έτσι, οφείλει να ανακαλέσει:
ορισμένες λέξεις είναι επικίνδυνες για τη Δημοκρατία.

Εκτός και αν τα εννοούσε. Οπότε υπάρχει πρόβλημα.Και με τον
υπουργό Προστασίας του Πολίτη και με την κυβέρνηση.
Δεν μπορείς να αντιμετωπίζεις τα φαινόμενα βίας σαν κατάσταση
έκτακτης ανάγκης, με προληπτικές προσαγωγές, μαζικά φακελώματα,
αποκλεισμούς περιοχών και παράνομες συλλήψεις.
Η επόμενη επιχείρηση «νόμου και τάξης» τι θα περιλαμβάνει;
Προληπτικές προσαγωγές χιλιάδων υπόπτων σε στάδια,
συλλήψεις όσων έχουν σπίτι τους πάνω από δύο άδεια μπουκάλια μπίρας,
κρασιού ή νερού, περικύκλωση των Εξαρχείων με συρματόπλεγμα
και βομβαρδισμούς στα στέκια των αναρχικών;

Η βία δεν είναι μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αλλά ένα
δομικό πρόβλημα των μεγάλων αστικών κέντρων. Είναι μια
κοινωνική ασθένεια που όταν την αντιμετωπίζεις με αστυνομικά
μέτρα, όχι μόνο δεν τη θεραπεύεις, αλλά, ηθελημένα ή αθέλητα,
επωάζεις το αυγό του φιδιού.
Υπερβολικό;
Ας θυμηθούμε τα χρόνια του Μεσοπολέμου,
το πώς άνοιξε ο δρόμος για την άνοδο του ναζισμού
και του φασισμού στην Ευρώπη.

Αθήνα, Βερολίνο, Παρίσι, Πράγα.
Οι εξεγέρσεις με πυρήνα τους νέους, τους φοιτητές, τους ανέργους,
αυτούς που εργάζονται με επισφαλή ή μαύρη εργασία και τους
μετανάστες δεύτερης γενιάς, διαδέχονται η μια την άλλη.
Οι κοινωνίες της Δύσης βρίσκονται πλέον σε ένα σημείο κορεσμού
μιας οργής που ανά πάσα στιγμή μπορεί να κρυσταλλοποιηθεί από
ένα τυχαίο φαινομενικά γεγονός. Οι σπόροι της εξέγερσης έχουν ήδη φυτρώσει,
αλλά η κοινωνία μας αρνείται να δει τους καρπούς της βίας που ωριμάζουν.
Στις μεγαλουπόλεις της Δύσης κινείται υπόγεια μια μάζα ανθρώπων
που μετρούν στο πετσί τους το κόστος της κρίσης, όχι μόνο με όρους
χρηματικής απώλειας, αλλά κυρίως με όρους ζωής, επιβίωσης,
κοινωνικού ρόλου, ατομικής αξιοπρέπειας. Ανακαλύπτουν ότι χωρίς
εργασία αισθάνονται και είναι πρώην πολίτες. Και οι διαδηλωτές
στους δρόμους των μεγαλουπόλεων αποτελούν τη μοναδική εκπροσώπηση
αυτού του κόσμου που δεν βρίσκει άλλο τρόπο για να ακουστεί.

Υπάρχει βία σε αυτές τις διαδηλώσεις; Ναι.
Να καταδικάσουμε τιςπράξεις βίας,
οτιδήποτε κι αν τις προκαλεί; Ναι.
Αλλά έχουμε αναρωτηθεί: πόση βία υπάρχει
σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε;
Πόση βία υπάρχει στις εργασιακές σχέσεις,
στη φτώχεια, στην ανεργία,
στην οικονομική μετανάστευση,
στο παράλογο σύστημα εκπαίδευσης;
Και γιατί κανείς δεν καταδικάζει αυτή τη βία,
κανείς δεν κηρύσσει «μηδενική ανοχή» σε αυτή τη βία;
Γιατί η κυβέρνηση, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη,
δεν προστατεύουν τους πολίτες από αυτή τη βία;
Γιατί δεν στέλνει τις δυνάμεις καταστολής να συλλάβουν
τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς αυτής της βίας;
Η ερώτηση είναι ρητορική, και η απάντηση προφανής.

Άρθρο του Βασίλη Μουλόπουλου απο την Αυγή της Κυριακής 13/12/09

Παίδες τέρμα το καλαμπούρι – Προσεχώς….

Προσεχώς


Επειδή σε κάθε φυσιολογικό πολίτη, ακόμα κι αν ήταν ψηφοφόρος της Ν.Δ., θα προκαλούσε εξεγερτική οργή το χυδαίο πολιτικά προϊόν που παράγεται από τη διαδικασία εκλογής του νέου αρχηγού τής -προς το παρόν- αξιωματικής αντιπολίτευσης. Επειδή τέτοια εξεγερτική οργή δεν υφίσταται σε καμία εκδοχή της κοινωνίας των πολιτών, αλλά αντιθέτως σοβαρό ποσοστό χειροκροτεί. Επειδή τα ίδια (και κατά περίπτωση χειρότερα) ισχύουν και στο πολιτικό προϊόν το οποίο προέκυψε από τη διαδικασία εκλογής του προέδρου του ΠΑΣΟΚ (ας αφήσουμε κατά μέρος τη γελοία και γι' αυτό πολιτικά επικίνδυνη εκλογή του, σχεδόν υπό μορφή βοούσας παράκλησης).

Επειδή τα πράγματα όλο και περισσότερο δημιουργούν ασφυξία χωρίς κανείς επί της ουσίας να ενδιαφέρεται. Επειδή αυτοί που αισχροκερδούσαν εξακολουθούν να το κάνουν. Επειδή πολιτισμός δεν είναι ο προσωπικός "πολιτισμός" του κ. Γερουλάνου, ο οποίος, όπως ψοφοδεώς γράφτηκε, "ξεχωρίζει". Επειδή αντιεξουσία δεν είναι η αμφίεση της κ. Μπιρμπίλη. Επειδή πολιτική δεν είναι η εξωπολιτική παράκαμψη των θεσμών και η αντικατάστασή τους από "ειδικούς", "αφοσιωμένους", "φίλους", "καλά σπουδασμένους", "αγγλομαθείς", "πλατυρρήμονες", "εβριθείς νοήμονες", "σπουδαιοφανείς", "παλιές καραβάνες" και άλλα είδη του ζωικού βασιλείου.

Επειδή προσωπική τιμή και υπόληψη δεν είναι το να αποφασίζεις κάθε φορά σε ποιον θα προσκολληθείς με γνώμονα την προσωπική σου επιβίωση υποβιβάζοντας την πολιτική υπόσταση σε ποιότητα Θερναδιέρου (της οικογένειας των επαιτών από τους "Αθλίους"). Επειδή αυτό γίνεται σήμερα στη Ν.Δ. και χτες στο ΠΑΣΟΚ. Επειδή προκύπτουν στη ζωή μας άνθρωποι κάποιου αόρατου "αλλού" και ασκούν εξουσία. Επειδή η λέξη δημοκρατία είναι μπαίγνιο στο στόμα του κάθε Πρετεντέρη και του κάθε Μίχαλου. Επειδή κάθε μέρα βλέπουμε καμένα πρόσωπα και τα πιστεύουμε, κάθε μέρα διαβάζουμε καμένα λόγια και τα πιστεύουμε. Επειδή δεν τολμάς να μιλήσεις για ποίηση επειδή θα λοιδορηθείς και να γράψεις για φασισμό επειδή θα λογοκριθείς. Επειδή όλο και περισσότερο οι φίλοι σου πεθαίνουν μετά θάνατον και δεν προλαβαίνεις να τους σώσεις.

Επειδή η Μακρόνησος σήμερα είναι μέσα στην πόλη. Επειδή η οικονομία γίνεται όλο και περισσότερο το εξωθεσμικό ιερό όπου μόνο οι ιεροφάντες των διεθνών οργανισμών μπορούν να συμμετάσχουν. Επειδή πια οι άνθρωποι δεν ακούν, αλλά απλώς υπακούν. Επειδή είναι κοινώς αποδεκτή η επιβολή αντί της πειθούς. Επειδή γιορτάζοντας τα είκοσι χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ταυτοχρόνως γιορτάζουμε την καθημερινή εγκληματική ανύψωση του Τείχους στην Παλαιστίνη. Επειδή εκεί στην Παλαιστίνη δεν υπάρχουν πυροτεχνήματα πλην των ανατιναγμένων από απελπισία και δεν υπάρχουν ορδές εορταζόντων πλην της ορδής των κηδευμένων απροστάτευτων. Επειδή στο Ιράκ, στο Πακιστάν, στο Αφγανιστάν δεν έχουν επειτείους όπως η 11η Σεπτεμβρίου για να κουνάνε σημαιάκια, αλλά έχουν διαμελισμένα πτώματα, όλο και περισσότερα πτώματα, τα οποία πεισμόνως αρνούνται να κυματίσουν με άνεμο πατριωτικό.

Επειδή πολιτική δεν είναι να αποφασίζει η πολιτική για την κατάργησή της. Επειδή αυτό λέγεται μετάλλαξη. Επειδή η κάθε μετάλλαξη είναι ανεξέλεγκτη. Επειδή δεν υπάρχουν πολίτες, αλλά πληθύνονται τα στελέχη των επιχειρηματιών της δημοκρατίας, όπως λ.χ. ο κ. Παμπούκης. Και των επιχειρήσεων της δημοκρατίας επίσης. Επειδή τα think tank είναι η σύγχρονη μορφή του Γκαίμπελς. Επειδή οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις είναι η χαίνουσα πληγή της άπρακτης πολιτικά πολιτείας (πολιτείας, όχι απλώς κράτους). Επειδή η Εκκλησία εξακολουθεί να θρησκειοποιείται και να ασχημονεί επί της κοινής λογικής, προσποριζόμενη αμύθητα πλούτη. Επειδή η Εκκλησία (όχι η θρησκεία) αρνείται να ενταχθεί στην πραγματικότητα, επειδή την απομυζά. Επειδή αυτό που λέγεται ναοδομία είναι απλώς μια φρίκη, που μαζί με τη φρίκη του ακοπίαστου πλουτισμού επιβάλλει την εξόφθαλμη βρογχοκοίλη της οπτικής στα πράγματα.

Επειδή δεν υπάρχει βούληση για λίγη σιωπή, για ένα θραύσμα της ανάσας "επί πτίλων ανέμων". Επειδή ακούμε τα παιδιά μας να ουρλιάζουν βλέποντας τηλεόραση και δεν την κλείνουμε. Επειδή δεν περιλαμβάνεται ολόκληρη η ζωή στη χαρά κι εμείς ξεχνούμε ή απεμπολούμε τις λύπες. Για τις πίκρες ας μη μιλήσουμε καλύτερα. Επειδή έντονη ζωή δεν θα πει ζωή γύρω από τον σταθμό του Κεραμεικού τα Σαββατόβραδα. Επειδή απ' όλη τη χαρούμενη κοινότητα των ρηξικέλευθων, των αναρχικών, των gay, των μυστήριων, των εναλλακτικών λύσεων, των καταλήψεων, των φοβερών και τρομερών στρατών των ποδοσφαιρικών ομάδων, όλων των κατοίκων της Lifo και άλλων free press εντύπων (να χέσω την ελευθερία σας), ουδείς βρέθηκε να ρίξει την ιδέα ενός πάρτι στην προβλήτα της Cosco. Έτσι, για ξεκάρφωμα, βρε αδερφέ.

Επειδή, λοιπόν, διασκεδάζουμε. Επειδή δεν έχουμε καιρό για πολιτική. Επειδή γεράσαμε. Επειδή είμαστε νέοι στα γηρατειά και δεν ξέρουμε πώς να συμπεριφερθούμε. Επειδή πάψαμε να είμαστε αριστεροί, ναι, πάψαμε να είμαστε αριστεροί μην τυχόν και ενοχλήσουμε την κοινωνία (γενικώς και αορίστως). Επειδή νομίζουμε πως είμαστε αριστεροί (σε όλες τις εκδοχές της αριστεράς, της intra και της extra parlamentare).

Επειδή όλα αυτά συμβαίνουν τώρα. Εδώ. Διαρκώς. Επειδή εμείς είμαστε το τώρα και το εδώ και το διαρκώς, νομίζω ότι όλοι μας, ό,τι και να κάνουμε, έτσι όπως το κάνουμε, είμαστε Ν.Δ. Και είμαστε ΠΑΣΟΚ. Και ολίγον ΛΑΟΣ. Και είμαστε ΚΚΕ άνευ σχολίων. Καλή διασκέδαση. Προσεχώς, φασισμός.

Καναβούρης Κ.
ΑΥΓΗ της Κυριακής 15/11/2009

Mercedes Sosa - Αdiós

Mercedes Sosa

Μία από τις αντιπροσωπευτικές φωνές της Αργεντινής,
η Mercedes Sosa, ‘’έφυγε’’πριν λίγες μέρες.
Η σορός της βρίσκεται στην εθνοσυνέλευση όπου και εκτίθεται
σε λαϊκό προσκύνημα. Χιλιάδες κόσμου στην Αργεντινή, με σημαίες
και λουλούδια έχει ήδη προσέλθει για το ύστατο χαιρετισμό
σε μια από τις πιο εικονικές φιγούρες της χώρας τους.
H Sosa, πολέμησε τη χούντα της Αργεντινής στα 70s και εξορίστηκε
στη Ευρώπη, όταν η στρατιωτική δικτατορία μεσουρανούσε στην Αργεντινή.
Παρέμεινε αγωνίστρια και ακτιβίστρια μέχρι το τέλος της ζωής της.



Η πολύ σημαντική καλλιτέχνης της αργεντίνικης μουσικής, Mercedes Sosa,
δεν κατάφερε να ξεπεράσει τελικά το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε
κι «έφυγε» χθες στα 74 της χρόνια. Νοσηλευόταν σε κλινική στο Μπουένος Άιρες
λόγω των σοβαρών προβλημάτων στα νεφρά της και η σορός της θα εκτεθεί
σε λαϊκό προσκύνημα στο Κογκρέσο της Αργεντινής.

«La negra» ή αλλιώς «H φωνή της σιωπηλής πλειοψηφίας»
είχε γεννηθεί στο Τουκαμάν της Αργεντινής το 1935. Αποτέλεσε
μια έντονη και μάχιμη προσωπικότητα αφού δεν περιορίστηκε μόνο
στην ενασχόληση της με τη μουσική αλλά συμετείχε ενεργά στους αγώνες
υπέρ της πολιτικής ελευθερίας. Τα τραγούδια της ήταν απαγορευμένα
στην Αργεντινή και στη Χιλή και η ίδια εξορίστηκε στην Ισπανία
στα χρόνια της δικτακτορίας του 1976 αλλά δεν σταμάτησε ποτέ
ν' αγωνίζεται για τα πιστεύω της . Συνεργάστηκε με πολλά γνωστά ονόματα
από διαφορετικά είδη μουσικής- από ποπ μέχρι όπερα.
Hταν ανοιχτή σε πιο σύγχρονα ακούσματα, υποστήριξε
τους νέους καλλιτέχνες και με κάθε ευκαιρία προσπαθούσε να κάνει
γνωστές τις μουσικές της πατρίδας της.

Η Mercedes Sosa ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στην χώρα μας.
Συνεργάστηκε με τη Μαρία Φαραντούρη και τους Αpurimac,
Θα την θυμόμαστε για πάντα.

ΥΓ Στο μεταξύ ανακοινώθηκε το νέο υπουργικό συμβούλιο.
Μια πρώτη ερώτηση (απορία) τι σχέση έχει ο πολιτισμός
με τον τουρισμό;
Μου φέρνει στο μυαλό το ντρίγκι ντρίγκι μάνα μου....
Και το λίγο κρασί λίγο θάλασσα και το κορίτσι μου…..
Μήπως πρέπει να πάω για ύπνο γιατί αύριο κτυπάει νωρίς
το κουδούνι στο σχολείο…..

Και είμαι και ….. αδιάβαστος. Αι σιχτιρ