Συννεφιασμένη Κυριακή...

Αντί να φωνασκώ...

Αντί να φωνασκώ και να συμφύρομαι
Με τους υπαίθριους ρήτορες και τους αγύρτες
-Μάντεις κακών και οραματιστές-
Όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μου
Και σκάφτηκε βαθιά με τα υπάρχοντα
(Και δε μιλώ εδώ για χρήματα και τέτοια)
Πήρα τους δρόμους μοναχός σφυρίζοντας.
Ήτανε βέβαια μεγάλη η περιπέτεια
Όμως η πόλις φλέγονταν τόσο όμορφα
Ασύλληπτα πυροτεχνήματα ανεβαίνανε
Στον πράο ουρανό με διαφημίσεις
Αιφνίδιων θανάτων κι αλλαξοπιστήσεων.
Σε λίγο φτάσανε και τα μαντάτα πως
Κάηκαν όλα τα επίσημα αρχεία και βιβλιοθήκες
Οι βιτρίνες των νεωτερισμών και τα μουσεία
Όλες οι ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεων
Και θανάτων -έτσι που πια δεν ήξερε
Κανείς αν πέθανε ή αν ζούσε ακόμα-
Όλα τα δούναι και λαβείν των μεσιτών
Από τους οίκους ανοχής τα βιβλιάρια των κοριτσιών
Τα πιεστήρια και τα γραφεία των εφημερίδων.
Εξαίσια νύχτα τελεσίδικη και μόνη
Οριστική (όχι καθόλου όπως οι λύσεις
Στα περιπετειώδη φιλμ).
Τίποτα δεν πουλιόταν πια.
Έτσι λαφρύς και περιττός πήρα τους δρόμους
Βρήκα την Κλαίρη βγαίνοντας
Απ' τη Συναγωγή κι αγκαλιασμένοι
Κάτω απ' τις αψίδες των κραυγών
Περάσαμε στην άλλη όχθη με τις τσέπες
Χωρίς πια χώματα, φωτογραφίες και τα παρόμοια.

Τίποτα δεν πουλιόταν πια.

Μανόλης Αναγνωστάκης

Από τη συλλογή Η συνέχεια 2 (1956)

Υ.Γ Με αυτά τα λόγια του Μανώλη Αναγνωστάκη να τριγυρνάνε
στο μυαλό μου θα παω να ψηφίσω, συννεφιασμένη Κυριακή…

Το θέμα είναι τώρα τι λες

Κι ήθελε ακόμη 1977
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη
Άλλες εκτελέσεις: Κώστας Θωμαίδης


«Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε. Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ώς εδώ.
Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. Το θέμα είναι τώρα τι λες»
(Μαν. Αναγνωστάκης, Στόχος 1970).


Τώρα τι λες... Τι λες εσύ, μαστροπέ λαέ, πιερότε αφηγητή,
θύμα και θύτη. Ο κρότος της βόμβας έφτασε, δες τα ερείπια,
κι ετοιμάσου να σηκωθείς μέσα στον κουρνιαχτό. Σήκω, άκου
τον Νικία τι λέει στους αποκαρδιωμένους, ηττημένους Αθηναίους
στη Σικελία: «Ανδρες γαρ πόλις, και ου τείχη ουδέ νήες ανδρών κεναί».
Οι άνθρωποι είναι η χώρα, η πόλις, η δημοκρατία, η κοινότητα.
Οι άνδρες ελεύθεροι, όχι ανδράποδα, παρίες και δούλοι.
Έχει τέτοιους άνδρες και γυναίκες η Ελλάδα σήμερα,
η Ελλάδα μετά την αποπληξία και την πτώση;

Εχει. Οι καλύτεροι Ελληνες δεν έχουν μιλήσει ακόμη.
Εμειναν σιωπηλοί για πολύ καιρό, παραμερίστηκαν από τους
ανάξιους, τσαλαπατήθηκαν από τους αριβίστες και τους
χαμερπείς, πικράθηκαν κι αποσύρθηκαν. Τώρα αλληλοαναγνωρίζονται
από κοινά σημάδια: ποιος αγωνιά, ποιος νοιάζεται, ποιος είναι
έτοιμος να δράσει κι όχι να σιχτιρίσει, ποιος είναι ετοιμοπόλεμος.
Νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, νέες και αναβαπτισμένες συλλογικότητες,
ρήξεις με τους αγύρτες και τους ριψάσπιδες. Είμαστε υπερμοντέρνοι,
στο έδαφός μας δοκιμάζονται σχήματα του μέλλοντος, δυστοπίες
και ουτοπίες, η αυτονομία και η ετερονομία.

Η Ελλάδα τούτη τη στιγμή ζει την έκρηξη της υπερνεωτερικότητας,
την τήξη του παλιού κόσμου. Η μοίρα το ’φερε, δύο φορές σε δύο
χρόνια, η Ελλάδα να εικονίζει το μέλλον: τον χειμώνα του ’08
και την άνοιξη του ’10. Για καλό και για κακό, είμαστε υπόδειγμα
μετασχηματισμών. Είμαστε εικόνα από το μέλλον.

Tου Nικου Γ. Ξυδακη από την Καθημερινή της Κυριακής