tag:blogger.com,1999:blog-60989319502814536422012-01-24T10:52:55.405+02:00Σημειώσεις στο μπλοκάκι, για οτι ζούμε και αναπνέουμε στη πόλη, για οτι με ευχαριστεί και οτι με θυμώνει, για τις μεγαλες μου αγαπες, το ραδιοφωνο,την μουσική,τα βιβλία,την ποίηση,τους ανθρώπους. Που μυραζόμαστε όλοι τον ίδιο ήλιο και τον ίδιο ουρανοsaltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.comBlogger1651100tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-79844199639769372102011-12-31T20:39:00.003+02:002011-12-31T20:48:47.939+02:00<iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/HptBdEw2xgY" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Για ένα κόσμο γεμάτο παιδικά όνειρα, με λιγότερους αριθμούς... <br />και περισσότερους χορούς και τραγούδια.<br />Με λιγότερες βεβαιότητες και περισσότερα ερωτήματα... <br /><br />Καλή χρονιά !!<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-7984419963976937210?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-73379165282611995232011-12-25T00:18:00.003+02:002011-12-25T00:39:39.964+02:00<iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/n99Gv7OVRY4" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Καλές γιορτές αδέλφια, χρόνια πολλά !!<br />Με την ευχή να ορίσουμε εμείς το μέλλον και την ζωή μας <br /><span style="font-weight:bold;"></span></span><br /><br /><br /><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/gdjVFa9eT7Q" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-7337916528261199523?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-24607770063141876562011-12-10T15:40:00.005+02:002011-12-10T16:02:02.835+02:00<iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/5RcxFbhjFn4" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><span style="font-style:italic;">ΛΑΟΣ ΕΝΩΜΕΝΟΣ ΠΟΤΈ ΝΙΚΗΜΕΝΟΣ </span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Oe1nyf7sqWE/TuNiFeWFLRI/AAAAAAAAARU/sITEYeyAx2g/s1600/stahis%2Bgeliografia.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 278px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Oe1nyf7sqWE/TuNiFeWFLRI/AAAAAAAAARU/sITEYeyAx2g/s320/stahis%2Bgeliografia.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684495000856243474" /></a><br /><br /><br />...Το σύστημα έχει ραγίσει, ο κόσμος δεν ακούει πια και τόσο πολύ <br />τους νεκροθάφτες του, όμως δεν ακούει και απ' την άλλη όχθη, <br />την όχθη της Αριστεράς αυτά που περιμένει.<br /><br />Παρ' ότι ελπίζει ο κόσμος σ' αυτά τα κόμματα, παρ' ότι ακριβώς για αυτό τους ανεβάζει τα ποσοστά, και το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα σχήματα της Αριστεράς δεν προσφέρουν αντίδωρο σε αυτόν τον κόσμο την Κοινή Δράση τους.<br /><br />Κι όχι μόνον, αλλά και την Κοινή Δράση με άλλες δυνάμεις πέραν <br />της Αριστεράς, δυνάμεις που αντιστέκονται στο Μνημόνιο, τη λογική του, <br />την ηθική του, την πολιτική και πολιτειακή μετάλλαξη που πάει να επιφέρει.<br /><br />Αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη χρειάζεται, όπως έγινε <br />σε πλήθος χωρών της Λατινικής Αμερικής, όχι η ένωση αλλά η ενότητα <br />της Αριστεράς. Μάλιστα ακόμα παρά πέρα η ενότητα των δυνάμεων αυτής <br />της Αριστεράς με άλλες αντιστεκόμενες δυνάμεις.<br /><br />Τα ποσοστά που θα εξασφάλιζε ένα τέτοιο σχήμα δεν θα τρομοκρατούσαν απλώς τους τρομοκράτες αλλά θα έσπρωχναν το εκκρεμές της Δημοκρατίας προς τον άνθρωπο, <br />το σπίτι του, την εργασία, το σχολείο, την ανάπτυξη, τη δίκαιη κατανομή <br />του πλούτου.<br /><br />Σήμερα είναι που χάνονται ζωές, δουλειές, σπίτια! Δεν μπορούν να περιμένουν <br />τον σοσιαλισμό για να σωθούν όλα αυτά. Ούτε θα φθάσει κανείς ποτέ στον <br />σοσιαλισμό με τα πτώματα όσων άφησε να χαθούν μέσα στην κρίση, διότι <br />δεν ήταν ιδεολογικά καθαροί, διότι είχαν αμαρτήσει όταν ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ <br />ή Ν.Δ. ή ό,τι άλλο...<br /><br />Κανείς δεν ζητάει απ' το ΚΚΕ να ενωθεί με τον ΣΥΡΙΖΑ (ήδη τα ποσοστά τους <br />μαζί κινούνται πάνω απ' το 25%), ζητάνε όμως πολλοί, ανάμεσά τους και <br />δεξιοί ψηφοφόροι, ένα Κοινό Πρόγραμμα για να αντιμετωπισθεί ο Αρμαγεδδών. <br />Αυτό το Πρόγραμμα θα εκτόξευε τα ποσοστά τους τόσον, που το μονοπώλιο της διακυβέρνησης της χώρας απ' τον δικομματισμό, το νυν Μνημονιακές δυνάμεις, <br />να αμφισβητηθεί και μάλιστα να ανατραπεί.<br /><br />Αν δεν δοθεί στον λαό αυτή η δυνατότητα απ' τις δυνάμεις της Αριστεράς, <br />αν δεν ανοιχθεί ο δρόμος για να πάρει ο ίδιος την τύχη του στα χέρια του, <br />τότε τι Αριστερά είναι; και εις τι τη χρειάζεται ο λαός;...<br /><br />ΣΤΑΘΗΣ Σ. 10.ΧΙΙ.2011 Ελευθεροτυπία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-2460777006314187656?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-39601847343367361132011-12-06T22:38:00.003+02:002011-12-06T22:59:21.133+02:00<iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/RqXJ4JrcaCQ" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><br />Τα Μπλουζ του αποχωρισμού <br /><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/Hcgwsro2_a8" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Το '69<br /><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/iZSNB9laVwQ" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Ο Μπάμπης ο Φλου<br /><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/2WYoNMmkVds" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-3960184734336736113?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-34303532338846009872011-11-17T09:26:00.001+02:002011-11-17T09:36:45.882+02:00<iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/2skR-SqNXjk" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><span style="font-style:italic;">Υπερασπίσου το παιδί<br />γιατί αν γλιτώσει το παιδί<br />υπάρχει ελπίδα</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-3430353233884600987?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-29675655281122809902011-10-28T20:06:00.002+03:002011-10-28T20:20:37.491+03:00<iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/ii9hFPVnjbk" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><span style="font-style:italic;">Βενετσάνου Νένα Πωλ Ελυάρ 1980 </span><br /><br /><br /><br />Το παν είναι να ειπωθούν όλα, και μου λείπουν οι λέξεις<br />Και μου λείπει ο καιρός, και μου λείπει το θάρρος<br />Ονειρεύομαι ξετυλίγω στην τύχη τις εικόνες μου<br />Εχω άσχημα ζήσει, κι έχω μάθει άσχημα να μιλώ καθαρά.<br /><br />Να ειπωθούν όλα για τους βράχους, τη λεωφόρο και τα λιθόστρωτα<br />Τους δρόμους και τους διαβάτες τους τα λιβάδια και τους βοσκούς<br />Το χνούδι της άνοιξης και τη σκουριά του χειμώνα<br />Το κρύο και τη θέρμη συνθέτοντας ένα και μόνο καρπό<br /><br />Θέλω να δείξω το πλήθος και κάθε άνθρωπο χώρια<br />Μαζί μ΄ ό,τι τον ζωντανεύει και ό,τι τον απελπίζει<br />Και κάτω από τις ανθρώπινες εποχές κάθε τι που φωτίζει<br />Την ελπίδα του και το αίμα του την ιστορία του και τη λύπη του<br /><br />Θέλω να δείξω το τεράστιο πλήθος διαιρεμένο<br />Το πλήθος διαμοιρασμένο όπως σε κοιμητήριο <br />Και το πλήθος πιο δυνατό απ΄ τη σκιά του την ακάθαρτη<br />Έχοντας γκρεμίσει τους τοίχους του έχοντας νικήσει τ΄ αφεντικά του<br /><br />Την οικογένεια των χεριών, την οικογένεια των φύλλων<br />Και το περιπλανώμενο ζώο χωρίς προσωπικότητα<br />Τον ποταμό και τη δροσιά γονιμοποιά και εύφορα <br />Τη δικαιοσύνη όρθια την εξουσία καλά φυτεμένη<br /><br />(1951)<br /><br />Απόδοση Παναγιώτης Φραντζής, με βάση τη μετάφραση του Σπύρου Τζουβέλη<br /><br /><span style="font-style:italic;">Αντιγραφή από το αριστερό βήμα διαλόγου και κοινής δράσης </span><br /><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/AyWeZrqSAiM" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><span style="font-style:italic;">Βενετσάνου Νένα Πωλ Ελυάρ 1980 </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-2967565528112280990?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-35259544506140564642011-10-02T13:03:00.002+03:002011-10-02T13:31:21.619+03:00<iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/ap1z-IgTouU" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><span style="font-style:italic;">Δεν είναι ντροπή;</span><br /><br />Αναρωτιέμαι: πότε θα έρθει η στιγμή να συζητήσουμε για το πού έχει <br />και πώς έχει εξανεμισθεί η περηφάνια μας; Από πότε άρχισε αυτό το <br />κακό μέχρι την κατάντια των ημερών μας, να σε φτύνουν, να σε <br />βρίζουν, να σε υποβιβάζουν και εν τέλει να σε τρομοκρατούν τόσο <br />πολύ (αφού σε τρομοκρατούν ανεμπόδιστα) ώστε να μην προλαβαίνεις <br />να θυμώσεις; Πού πήγε λοιπόν η περίφημη περηφάνια μας; <br />Πότε τη σπαταλήσαμε και με τι αντίτιμο;<br /><br />Πόσα χρόνια την ανταλλάζαμε αγοράζοντας την ελεεινή ευτυχία που <br />μας έδιναν απλόχερα όλοι αυτοί με όνομα και επίθετο που συμμετείχαν <br />και συμμετέχουν στο ελεεινό σύστημα που από τον μετεμφύλιο μέχρι <br />σήμερα κυριάρχησε ως μορφή και ουσία πολιτικής, οικονομικής, <br />δικαστικής, ακαδημαϊκής, πληροφοριακής και εκκλησιαστικής εξουσίας; <br />Πότε θα έρθει η στιγμή να το συζητήσουμε; Και να θυμώσουμε όχι <br />μονάχα μ' αυτούς τους ελεεινούς και τρισάθλιους, αλλά και με τον <br />εαυτό μας που αφέθηκε να τον σύρουν με χορδές και κύμβαλα μέχρι εδώ. <br />Εδώ που εκχοριάστηκαν οι χορδές και τα καλώς συγκερασμένα κλειδοκύμβαλα <br />αποδείχτηκαν μια απάτη: ήταν απλώς τα πασπαρτού κλειδιά της κάθε κερκόπορτας.<br /><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/8OvhgSDwQJc" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Θα πρέπει λοιπόν να συζητήσουμε κάποια στιγμή για την ντροπή της <br />χαμένης μας περηφάνειας: ν' ακούμε, να βλέπουμε και προπαντός <br />να υφιστάμεθα, βρίζοντας μεν, αλλά χωρίς αληθινό θυμό, χωρίς πάθος. <br />Α-παθείς. Λες και δεν έχουμε πάθει τίποτα χειρότερο εκτός από την <br />παράκρουση μιας ζωής που χειροτερεύει διαρκώς. Λες και δεν είναι η <br />περηφάνια μας που την ποδοπατούνε καθημερινά, ώστε να μείνει ελεύθερος <br />ο χώρος για την ενοχή και να γεμίσει από τον τρόμο και την αθλιότητα <br />των πανικόβλητων αιτιάσεων. Δηλαδή των ταπεινωτικών και κοντόφθαλμων <br />αιτιάσεων που δεν οδηγούν στην ανάκτηση ενός ελάχιστου έστω μέρους <br />της χαμένης μας περηφάνιας (ως ελάχιστης προϋπόθεσης της ελευθερίας), <br />αλλά αντιθέτως οδηγούν όλο και βαθύτερα (και γι' αυτό όλο και πιο <br />επικίνδυνα) μέσα στην ντροπή ενός ασύλληπτου τίποτα που έγινε <br />ασύλληπτος φόβος.<br /><br />Ένα, ή μάλλον δύο απλά παραδείγματα γι' αυτή την ντροπή: <br />ο ρέκτης υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος, επικεφαλής σπουδαστικού <br />αντικειμένου με 23 άτομα διδακτικό προσωπικό, το οποίο δεν αναφέρεται <br />πουθενά ως επιλογή στο μηχανογραφικό των υποψήφιων φοιτητών <br />(but this is another story), ο άνθρωπος που δήλωσε ότι ένα εκατομμύριο <br />δημόσιοι υπάλληλοι ταλαιπωρούν εννιά εκατομμύρια Έλληνες, φρόντισε <br />μια χαρά την τακτοποίηση της συζύγου του Πηνελόπης Παπαϊωάννου στο Δημόσιο.<br /><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/Z5fZQtO_AWA" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Λεπτομέρεια: η σύζυγος, αεροσυνοδός στην Ολυμπιακή με 16 έτη υπηρεσίας, <br />μετά την ιδιωτικοποίηση της εταιρείας έμεινε χωρίς δουλειά, με 50.000 <br />ευρώ εφάπαξ, το 2009. Και με απόφαση των υπουργών Ντόλιου, <br />Σαχινίδη και Ρέππα (αρ. ΦΕΚ: 1782 στις 12 Νοεμβρίου 2010), διορίστηκε <br />σε προσωποπαγή θέση στο υπουργείο Εσωτερικών. Δεν είναι ντροπή; <br />Και όχι τόσο για μας. Δεν είναι ντροπή για έναν κορυφαίο υπουργό <br />και συνταγματολόγο να έχει χάσει τόσο αισχρά την περηφάνια του; <br />Αλλά εμείς τον εκλέξαμε. Δεν είναι ντροπή;<br /><br />Ή μήπως δεν είναι ντροπή αυτό το περιφερόμενο όνειδος του ανθρώπινου <br />είδους που ονομάζεται Θόδωρος Πάγκαλος να αφοδεύει πάνω μας κι εμείς <br />απλώς να εξοργιζόμαστε για τα λεφτά που θα πληρώσουμε στο καθαριστήριο; <br />Τελευταίο δείγμα: Βγήκε και είπε ότι δεν έχει να πληρώσει 17.000 ευρώ <br />για την ακίνητη περιουσία του. Ωραία. Ας αφήσουμε όλα τ' άλλα κατά μέρος <br />και ας πάμε στο έγγραφο με αριθ. πρωτοκόλλου 1483 (28/4/2011) της <br />Γενικής Γραμματείας της Κυβέρνησης, Γραφείο Διοικητικής και Οικονομικής <br />Υποστήριξης. Εκεί, με απόφαση του πρωθυπουργού, εγκρίνεται πίστωση <br />βασικού μισθού στον κατ' επάγγελμα υβριστή της ελληνικής κοινωνίας <br />το ποσό των 162.812,20 ευρώ. Από το οποίο φυσικά πού να περισσέψουν <br />όσα χρειάζονται για τον φόρο που θα πληρώσει και ο συνταξιούχος <br />των 350 ευρώ;<br /><br />Και ο μεν Πάγκαλος θα πληρώσει πουλώντας κάποιο από τα 58 ακίνητά του. <br />Ο συνταξιούχος ψηφοφόρος του τι θα πουλήσει; Η ντροπή της χαμένης <br />περηφάνιας δεν πουλιέται. Του ψηφοφόρου. Γιατί η ντροπή της ξεπουλημένης <br />περηφάνιας του Πάγκαλου πουλιέται. Πανάκριβα. Το αντίτιμο είναι η δική μας περηφάνεια. Που πληρώνει για "δαπάνες κινητής τηλεφωνίας του Πολιτικού Γραφείου Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης" 46.319,34 ευρώ, με απόφαση επίσης του πρωθυπουργού, <br />όπως αναφέρεται στο έγγραφο με αριθ. πρωτοκόλλου 1724 (10/5/2011) της ως άνω αναφερθείσας υπηρεσίας. Και τέτοια παραδείγματα, άπειρα, ων ουκ έστιν αριθμός.<br /><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/qUamtRE0dlM" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Λοιπόν; Δεν είναι ντροπή να έχει χαθεί η περηφάνια μας μέσα στο στόμα <br />του αυθέντη και μέσα στον βόρβορο της κάλπης; Δεν είναι ντροπή να έχει <br />χαθεί η περηφάνια μας μέσα στους νόμους που ψήφισαν ("για τη σωτηρία <br />της πατρίδας") ολίγιστα υποκείμενα, όπως μια Άννα Νταλάρα, ένας <br />Γιάννης Βούρος, μια Πέμη Ζούνη, ένας λαντζιέρης Λιντζέρης ή και <br />παλαιότερα ένας Κώστας Καρράς, μια οντότητα μεγέθους ενός κάποιου <br />Βασιλείου, διάττοντος φωσκολικού αστέρα, και άλλα είδη της μεταλλαγμένης <br />χλωρίδας και πανίδας της σύγχρονης δημοκρατίας;<br /><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/uMUSQ5U0YlQ" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Δεν είναι ντροπή να έχει χαθεί η περηφάνια μας μέσα στους σκοτεινούς <br />θαλάμους των τραπεζικών θησαυροφυλακίων, των χρηματιστηριακών <br />χαρτοφυλακίων και των δεξαμενών διεστραμμένων σκέψεων; Δεν είναι <br />ντροπή να έχει χαθεί η περηφάνια μας ακούγοντας αδιαμαρτύρητα τα <br />φληναφήματα του Στέλιου Ράμφου; Δεν είναι ντροπή; Εάν ναι, <br />ας το συζητήσουμε για να πράξουμε αναλόγως. Εάν όχι....<br /><br /><span style="font-style:italic;">Του Κώστα Καναβούρη <br />από την Αυγη της Κυριακής 02/10/2011 <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-3525954450614056464?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-8210039190105017882011-09-29T23:54:00.002+03:002011-09-30T00:00:02.820+03:00<iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/pGjkSNzjdFo" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><span style="font-style:italic;">Στίχοι: Μάνος Τσιλιμίδης<br />Μουσική: Τάκης Μπουγάς<br />Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου 1990<br /></span><br />Εσύ ποτέ σου δε χτυπάς μες την καρδιά<br />κι εγώ που μια ζωή σου δείχνω αδυναμία<br />θα γίνω άνεμος και θα 'ρθω μια βραδιά<br />για να σου μάθω μοναξιά κι επιθυμία<br /><br />Ότι δεν υπάρχει το ποθώ,<br />ότι μου αρνιούνται το αγγίζω,<br />ότι μου χρωστάνε το ξεχνώ<br />κι εσένα π' αγαπώ σε βασανίζω<br /><br />Η νύχτα ψάχνει τα παλιά της υλικά<br />σε μιας αγάπης την παράφορη βιασύνη<br />θα γίνω πέλαγος και θα 'ρθω τελικά<br />για να σου μάθω χωρισμό και καλοσύνη<br /><br />Ότι δεν υπάρχει το ποθώ,<br />ότι μου αρνιούνται το αγγίζω,<br />ότι μου χρωστάνε το ξεχνώ<br />κι εσένα π' αγαπώ σε βασανίζω<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-821003919010501788?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-10947238296668643312011-09-08T00:33:00.003+03:002011-09-08T00:41:03.859+03:00<iframe width="420" height="345" src="http://www.youtube.com/embed/7SGviqgGcJY" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Ξέρεις κάτι η Ελλάδα πεθαίνει<br />πεθαίνουμε σαν λαός…<br />κάναμε τον κύκλο μας… <br />δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια <br />ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα <br />και πεθαίνουμε… <br />αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα να πεθάνει γρήγορα <br />γιατί η αγωνία κρατά πολύ και κάνει πολύ θόρυβο… <br />Μορή φύση μόνη σου είσαι μόνος μου είμαι και εγώ…<br /><br />Καλέ μου άνθρωπε !!<br /><br /><iframe width="420" height="345" src="http://www.youtube.com/embed/SAz9Vc2lVVA" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-1094723829666864331?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-36726906198137169312011-08-09T23:09:00.003+03:002011-08-10T00:16:40.941+03:00<iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/pOoDPwJg8xI" frameborder="0" allowfullscreen></iframe> <br /> <br /><span style="font-style:italic;">Τα στιχάκια είναι από την ποιητική συλλογή <br />του Γιάννη Καλπούζου <br />Έρωτας νυν και αεί εκδόσεις Ίκαρος 2007</span> <br /> <br />Έρωτας <br /> <br />το φευγαλέο σμίξιμο των χειλιών <br />στη λήγουσα του <<σ΄ αγαπώ>> <br /> <br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/mc8xKaPOlfw" frameborder="0" allowfullscreen></iframe> <br /> <br />Είπα το κορμί σου γη <br />Κι όλο στις μύτες περπατώ <br /> <br />Πίσω μου <br />μπροστά μου <br />δεξιά και αριστερά <br />εσύ. <br />Γι' αυτό τα χάνω <br />σε κάθε σταυροδρόμι. <br /> <br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/5QikmL5wI1Q" frameborder="0" allowfullscreen></iframe> <br /> <br />Έρωτας <br /> <br />Το πολύφωτο των εσωτερικών σπηλαίων <br />όπως λάμπει με κλειστά βλέφαρα <br />και στ' άνοιγμα τους λιανό κερί <br />το φανερώνει ο φόβος <br /> <br />Έρωτας <br /> <br />το νομισματοκοπείο των ποταμών <br />που κόβει βότσαλα <br />να 'χει το κύμα να χαϊδεύει <br />η να ξεσπά τον πόνο του <br /> <br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/6NLYMmvpV-E" frameborder="0" allowfullscreen></iframe> <br /> <br />Να μη φοράς <br />κοσμήματα στο λαιμό σου <br />τίποτα μη φοράς. <br />Θέλω να ειμ' εγώ <br />ο μόνος κρεμασμένος. <br /> <br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/kDl1pgywCKg" frameborder="0" allowfullscreen></iframe> <br /> <br />Κυκλοφορούν ανάμεσα μας <br />δίχως όνομα <br />δίχως φιλοδοξίες. <br />Πεθαίνουν <br />αλλά συνεχίζουν να ζουν <br />χωρίς να το ξέρουν. <br />Οι άγνωστες μούσες <br />των ποιητών. <br /> <br /><span style="font-style:italic;">Με την ποίηση του Γιάννη Καλπούζου και τα αγαπημένα μου τραγούδια <br />σβήνω τρία κεράκια, με ένα ποτήρι κρασί εύχομαι στην υγειά σας !!! Δ.Θ <br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-3672690619813716931?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-63956845019248035952011-07-01T14:41:00.009+03:002011-07-03T15:15:58.422+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Z-WXYaNGpDk/ThBa6ZMjtBI/AAAAAAAAARE/txaAFi7Nckg/s1600/Untitled-3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 228px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Z-WXYaNGpDk/ThBa6ZMjtBI/AAAAAAAAARE/txaAFi7Nckg/s320/Untitled-3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5625095893828219922" /></a><br /><br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/wmNLcben7n4" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><br />Ο Παπαρούνας <br /><br />Οι πίκρες θέλουν νοστιμιά<br />και η νοστιμιά μεράκι <br />το ξέρει καλά η προσφυγιά <br />που ήπιε το φαρμάκι<br /><br />για αυτό και έπλασε ένα νιο <br />με νόστιμη ψυχή<br />που αγάπησε την Βαγγελιώ<br />τον λέγαν Νικολή<br /><br />Είχε ένα φίνο μαγαζί<br />με γεύσεις και τραγούδια<br />σε κολυμπήθρα με κρασί<br />τον βγάλαν Παπαρούνα <br /><br />Άιντε ρε Παπαρούνα μερακλή <br />πιες το το τσιπουράκι<br />να βγει του πρόσφυγα η φωνή<br />να πει το μανεδάκι <br /><br />να πει τραγούδια προσευχές <br />οι μάγκες να χορέψουν <br />να αναστηθούν οι γειτονιές<br />τα δύσκολα να αντέξουν<br /><br />Δημήτρης Θ.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-nMF_7mX71WM/ThBaRXOESOI/AAAAAAAAAQ8/2X9K-A57gpY/s1600/Untitled-17.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-nMF_7mX71WM/ThBaRXOESOI/AAAAAAAAAQ8/2X9K-A57gpY/s320/Untitled-17.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5625095188923042018" /></a><br /><br />Νίκος Θεολόγου (Παπαρούνας) ο μερακλής ο άνθρωπος έφυγε...<br />Πήγε να βρει την Βαγγελιώ του, <br />να της τραγουδήσει το αγαπημένο της τραγούδι <br />''εισαι η ζωή μου η αναπνοή μου'' του Στέλιου.<br /> <br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/bd_0DlIUu1w" frameborder="0" allowfullscreen></iframe> <br /><br />Γόνος προσφυγικής οικογένειας, γεννήθηκε στην Ν. Ιωνία Βόλου το 1927.<br />Παθιασμένος με τις παραδόσεις των προσφύγων μαγείρευε και τραγουδούσε<br />τις νοστιμιές, τα μεράκια και τους καημούς τους.<br />Μαζί με τον καρδιακό του φίλο Παναγιώτη Αχειλά (μεγάλος καλλιτέχνης <br />στο βιολί και το κανονάκι) είχαν συγκρότημα παραδοσιακής μουσικής <br />ο Παπαρούνας έπαιζε τουμπελέκι και τραγουδούσε.<br />Οι συναυλίες τους αφήσανε εποχή για την ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν.<br />Ενεργό μέλος στους Ίωνες (ο σύλλογος των προσφύγων με πλούσια <br />δραστηριότητα) και στυλοβάτης της σχολής παραδοσιακής μουσικής <br />στη Ν. Ιωνία.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-gm8Pc6BPXq8/ThBbTJ2usqI/AAAAAAAAARM/DJGSfrcnj1E/s1600/Untitled-13.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-gm8Pc6BPXq8/ThBbTJ2usqI/AAAAAAAAARM/DJGSfrcnj1E/s320/Untitled-13.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5625096319206863522" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-6395684501924803595?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-45620305896917585672011-06-04T15:26:00.002+03:002011-06-04T15:32:27.424+03:00<iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/rnahnbRSAvQ" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Στίχοι: Ορφέας Περίδης<br />Μουσική: Ορφέας Περίδης<br />Πρώτη εκτέλεση: Ορφέας Περίδης<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Εθνικό έλλειμμα</span><br /><br />Στύψε με σαν το λεμόνι, λιώσε με σαν την ελιά<br />φούρνισέ με σαν ατσάλι, πέταξε με στα βαθιά<br />πάρε μου όλο το ταμείο, απ' την τσέπη τα λεφτά<br />άρχοντα και καραγκιόζη κουρελή και κουβαρντά<br /><br />Τι είν' αυτό που θα με σώσει απ' το φραγκοκράτορα<br />ν' αγοράσω ένα αστέρι ή βαθύ υπόγειο<br />να μαλώνω εγώ με μένα μες τον ξένο αχυρώνα;<br /><br />Κούρεψέ μου σαν αρνί το μαλλί για το χειμώνα<br />πάρε το μισθό ενός μήνα απ' το στόμα το φαΐ<br /><br />Κλέβω απ' το υστέρημά μου για να βρω τη γιατρειά μου<br />μα να ζω εκεί στον Κρόνο με φιάλες οξυγόνο<br />ή στου υπόγειου την πλημμύρα<br />και με βάρκα να πηγαίνω στη σαλοτραπέζαρια;<br /><br />Αρχόντισσα και Αγλαΐα, κουρελού και κουβαρντού<br />τι είν' αυτό που θα με σώσει από τη φραγκοκρατία<br />ν' αγοράσω ένα αστέρι ή βαθύ υπόγειο<br />να μαλώνω εγώ με μένα μες τον ξένο αχυρώνα;<br /><br />Σκάψε με σαν αμπελώνα, κλάδεψέ με σαν ελιά<br />πάτα με σαν το σταφύλι, πάρε μου τη συρμαγιά<br /><br />Βράσε με σαν τη χελώνα, γδάρε με σαν το λαγό<br />βάλε τα υπάρχοντά μου, σε κοινό λογαριασμό<br />φτιάξε με με ματσακόνι, τίναξέ μου τη σκουριά<br />και ξανοίξου απ' το καρνάγιο, πέταξέ με στα βαθιά<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Καλή σου μέρα αν ξυπνάς - 1996 </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-4562030589691758567?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-40171593995507929312011-05-29T12:20:00.003+03:002011-05-29T12:47:37.514+03:00ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ<br />(τραγουδοποιός):<br />«Με όλο τον σεβασμό στον κύριο Σαββόπουλο»<br /><br />«Μια ζωή τα βάζουμε με τις καταστάσεις κι όχι με όσους ευθύνονται <br />γι' αυτές. Εγκλήματα γίνονται κι από Ελληνες, κι όμως οι νεοταξικοί <br />εκμεταλλεύονται το ψυχοπαρανοϊκό κλίμα και κυνηγούν τους απελπισμένους <br />μετανάστες που μένουν στη χώρα μας, παγιδευμένοι από πολιτικούς κι <br />από πολιτικές Ελλάδας και Ευρώπης. Μάλλον κάποιους τους βολεύει το <br />να στραφούμε όλοι εναντίον όλων. Να σταματήσουμε, λοιπόν, τα <br />καραγκιοζιλίκια. Ν'αράξουμε στο Σύνταγμα όπως οι Ισπανοί στην <br />Πουέρτα ντελ Σολ, απαιτώντας ήρεμα, πεισματικά και ειρηνικά <br />να 'ρθει κανένας πολιτικός της προκοπής. Κι όμως, δυστυχώς, <br />στις ασθένειες της πασοκικής ψευδοευημερίας είναι και η απώλεια της <br />συλλογικότητας. Ολοι προτιμούν την κατάθλιψη απ'τη δράση. <br />Καταλαβαίνω ότι το θέμα των μεταναστών είναι εξαιρετικά δύσκολο. <br />Μακάρι να βρίσκονταν κάποιοι να το μελετήσουν σοβαρά -αν και <br />διαβάζοντας την "Ιστορία του Νεοελληνικού Κράτους" του Βασίλη Ραφαηλίδη<br /> συνειδητοποιώ ότι ποτέ δεν είχαμε πολιτικούς με όραμα, αλλά συνήθως <br />"υπαλλήλους" -αν όχι πράκτορες. Κατά τα άλλα, θεωρώ ότι ο ρόλος των <br />καλλιτεχνών είναι να θέτουν ερωτήματα. Και με όλο το σεβασμό στον <br />κύριο Σαββόπουλο δεν πιστεύω ότι είναι λύση να πάνε οι μετανάστες <br />στα νησιά -και μόνο η λέξη ανακινεί τραγικές μνήμες. <br />Εξάλλου, μια τέτοια πρόταση ακούγεται ρομαντική, αφελής κι ανεφάρμοστη».<br /><br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/wegdz55uhiY" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />ΚΩΣΤΗΣ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑΣ (τραγουδοποιός):<br />«Αυτοί είναι οι ηθικοί αυτουργοί»<br /><br />«Η χώρα, χρόνια τώρα, λειτουργεί ως αφοδευτήριο, χωρίς να έχει προβλέψει <br />καμία κεντροδεξιά κυβέρνηση των τελευταίων ετών σύστημα αποχέτευσης, <br />αφού κάτι τέτοιο απαιτούσε στοιχειώδη μελέτη και δουλειά από ανθρώπους <br />που "σκέφτονται".<br /><br />Αρα θεωρώ λογικό το να κολυμπάμε στα σκατά...<br />Απαίδευτοι, ημιεπαγγελματίες πολιτικοί, με ελλειμματική έως ανύπαρκτη <br />σκέψη. Καμία συστηματική οργάνωση και μελέτη, κανένας προγραμματισμός, <br />είτε για την οικονομία είτε για το μεταναστευτικό. Είναι γελοίο να <br />εντοπίζουμε το πρόβλημα της εγκληματικότητας στο κέντρο της Αθήνας <br />το 2011! Ξεχνάμε την πλατεία Θεάτρου, χώρο εκπόρνευσης και παζαριού <br />ναρκωτικών από το 2005 έως σήμερα; Την Ευριπίδου, που το βράδυ <br />μεταμορφωνόταν σε κολαστήριο; Ολα με την ανοχή των πολιτικών, που <br />πληρώνονταν για να προτείνουν λύσεις και μέτρα. Δεν έτυχε ποτέ να <br />περάσουν πεζή από το κέντρο; Δεν έτυχε να δουν την Ομόνοια μετά <br />τα μεσάνυχτα; Σε ποιον προαστιακό μικρόκοσμο ζουν; <br />Ας σταματήσουμε να κατηγορούμε το αόριστο "κράτος" κι ας αρχίσουμε <br />να προσωποποιούμε τα λάθη. Απαιτούμε απαντήσεις από αυτούς που <br />βρίσκονταν-βρίσκονται σε καίριες θέσεις, δήμους ή υπουργεία.<br /><br />Αυτοί είναι οι ηθικοί αυτουργοί.<br />Αυτοί που επέτρεψαν να ζουν άνθρωποι στοιβαγμένοι σαν γουρούνια, <br />να απαξιώνονται καθημερινά και με τη σειρά τους να απαξιώνουν την <br />ανθρώπινη ζωή για μια βιντεοκάμερα. Είναι οι ηθικοί αυτουργοί για <br />την εξάπλωση της ακροδεξιάς και του ρατσισμού. Οι ηθικοί αυτουργοί <br />που τόσοι νέοι εξοικειώνονται με τη βία, το έγκλημα και την εξαθλίωση. <br />Η οργή είναι μεγάλη. Πρέπει να απομακρυνθούν οι επικίνδυνοι, απαίδευτοι <br />βολεψάκηδες από την εξουσία. Δεν ανεχόμαστε άλλη υποκρισία».<br /><br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/UKClQAcTHJk" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />ΔΑΝΑΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ<br />«Κυβέρνηση τριημέρου»<br /><br />«Το να κάνει κανείς προτάσεις αντιμετώπισης της βίας σε μια κυβέρνηση <br />που ο μακρινότερος ορίζοντας της πολιτικής της είναι από την Παρασκευή <br />ώς τη Δευτέρα είναι, αν μη τι άλλο, φαιδρό. Χρησιμοποιήθηκε ευρέως η <br />λέξη "αυτοδικία" για τα πογκρόμ της Χρυσής Αυγής. Η αυτοδικία ποτέ <br />δεν είναι τυφλή. Εχει στόχο και πρόσωπο. Πρόσφατα δημοσιεύτηκε μια <br />μυστική έκθεση της ΕΥΠ για το τι συμβαίνει στο κέντρο της Αθήνας. <br />Η Πολιτεία ανέχεται απάνθρωπες μεθόδους εκμετάλλευσης των μεταναστών <br />και ωφελείται διπλά. Από τη μία πυροδοτεί όποτε τη βολεύει -σε αγαστή <br />συνεργασία με τα ΜΜΕ-, τα ξενοφοβικά αντανακλαστικά, από την άλλη <br />προσφέρει καλές υπηρεσίες στα αφεντικά της, που επιθυμούν οτιδήποτε <br />δημόσιο να υποτιμηθεί, για να πουληθεί σύμφωνα με το δόγμα <br />"ό,τι έχετε ευχαρίστηση". Αυτά όσον αφορά την εγκληματικότητα. <br />Το νέο, όμως, στοιχείο στο κάδρο των τελευταίων μηνών είναι η <br />κρατική βία. Οι προληπτικές συλλήψεις, τα δίτροχα που σημαδεύουν <br />διαδηλωτές μέσα στην πλατεία Συντάγματος, τα δεκάδες ανοιγμένα <br />κεφάλια, τα κομβόι με τα φιμέ τζάμια και η κομματική πολιτοφυλακή <br />δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά - είναι οργανωμένη τακτική. <br />Οσο περισσότερο η κυβέρνηση και οι δορυφόροι της επενδύουν <br />στη βία και προσβάλλουν το δημοκρατικό αίσθημα και τη νοημοσύνη <br />των πολιτών, τόσο χειρότερο θα είναι το τέλος τους. Γιατί η πολιτική <br />βία είναι φυσικό επακόλουθο της καταστρατήγησης του Συντάγματος, <br />συνώνυμο της κατάλυσης του πολιτεύματος».<br /><br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/EulBRqaEyIw" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><span style="font-style:italic;">Από την Ελευθεροτυπία του Σαββάτου 28/05/11 και το ρεπορτάζ της Ναταλί Χατζηαντωνίου με αφορμή την πρόταση του Διονύση Σαββόπουλου «να μεταφερθούν οι παράνομοι μετανάστες σε μισοαφημένα νησιά ή χωριά, για να καλλιεργήσουν τη γη και να ζήσουν με τη βοήθεια του ΟΗΕ» </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-4017159399550792931?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-41602214682853248352011-05-12T20:20:00.000+03:002011-05-13T23:30:57.655+03:00<iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/2ho4-lpihc4" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><span style="font-style:italic;">Active Member -Φυσάει κόντρα<br /></span><br />Φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη, <br />τ' αγρια πετούμενα δε βρίσκουν πηγή, <br />δεν αντέχω της βολής τη σιγή. <br />Και δω απ' τον τόπο που έζησα τη φυγή, <br />ρίχνω αλάτι στη βαθιά τους πληγή, <br />τάζομαι πρόσφυγας και σε καλό να μου βγει. <br /><br />Γυρνάω στον κόσμο, πουθενά δε βλέπω ξένο όπου μένω. <br />Γυρνάω πίσω και από όποιον συναντήσω, μαθαίνω. <br />Δίνω, παίρνω, ανασαίνω από τα χρώματα, πληθαίνω, <br />από τ' αρώματα μαγεύομαι και ταξιδεύω. <br />Γυρεύω για όλους μας το ίδιο όμορφο στέγαστρο, <br />φτιάχνω φωτιά για όποιον θέλει κόσμο αταίριαστο. <br /><br />Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς, <br />λυτρώνω μάνες και γιους. <br />Κάνω τη γλώσσα μου την πορφυρένια, ατόφιο μολύβι· <br />και τη ψυχή μου ένα απέραντο από στίχους καλύβι. <br />Ρίχνω το κάστρο σας, φτύνω του άστρου σας την κόχη. <br />Γίνομαι αύρα αλμυρή και στερνοβρόχι.<br /><br />Πάρε τα όχι και ξεκούρνιασε από αυτή τη γωνία <br />που στο κουφάρι σου πετάξαν τα κλεμμένα μ'αφθονία, <br />άρνησή μου στομωμένη (πυρωμένη), λύσου καημένη, <br />γίνε κλωστή στην ανέμη τυλιγμένη <br />να σου δώσω μια, να γυρίζεις για πάντα και πάντα <br />να σου φυσάω πρίμα, κράτα μου αγάντα <br />μέχρι να βρούνε απάγκιο όσοι ζουν σε φυγή. <br />Καινούρια αρχή και σε καλό να τους βγει.<br /><br />Σε καλό θα μου βγει κι ας τρίξουν οι σκαρμοί μου. <br />Έχω μαζί μου, σ' αυτό το σάλεμα που κάνεις ψυχή μου, <br />την αυταπάρνησή μου, το μαγικό ραβδί μου, <br />κάνω τ' αδύνατα να ξεπερνάνε τη φωνή μου. <br />Τιμή μου, λίγα μου βήματα σκίζουν τη λάσπη. <br />Πάρε τα χνάρια μου αντί για χάρτη <br />και στα μπαγκάζια σου μη στριμώξεις ντροπή, <br />ούτε σιωπή. <br /><br />Υστερόγραφο: δε πιστεύω στη τύχη. <br />Όταν τα ψέμματα πεθαίνουν, γεννιούνται ωραίοι στίχοι <br />και γλυκαίνουν το μίσος στους ιχνανθρώπους <br />ή τους πετάνε για πάντα μες στους πανέρημους τόπους. <br />Λόγια κρυμμένα μου, θρυμματισμένα μου <br />κάνατε απόσβεση σε όσα είχα μέσα μου. <br /><span style="font-weight:bold;">Σύξυλη η μπέσα μου μπροστά στη βρώμικη ιστορία, <br />μύθος απέθαντος και ωμή αλληγορία.<br />Περιγελάστε με, δειλοί, ξεχάστε με, <br />πλέξτε με φιτίλι και ανάψτε με· <br />μέσα στην πλάνη σας ένα όνειρο ατόφιο θα εκραγεί</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-4160221468285324835?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-47421218641379984172011-05-10T21:41:00.001+03:002011-05-10T22:08:36.487+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-vK6jNke-ifw/TcmLMkdAQ6I/AAAAAAAAAAM/xC6WnpnPI50/s1600/afisa%2Bmetro.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 226px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-vK6jNke-ifw/TcmLMkdAQ6I/AAAAAAAAAAM/xC6WnpnPI50/s320/afisa%2Bmetro.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605164259299312546" /></a><br /><br /><span style="font-style:italic;">Να τα εκατοστίσει Θανάση, καλή δύναμη !!! <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-4742121864137998417?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-90709711701646423812011-04-23T18:02:00.003+03:002011-04-23T18:32:23.077+03:00<iframe title="YouTube video player" width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/2YxzApTeJWc" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><span style="font-style:italic;">Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης, ΕΠΙΦΑΝΙΑ, 1937. <br />Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης<br />Ερμηνεία: Αντώνης Καλογιάννης<br /></span><br />Τ' ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού<br />η μεγάλη πέτρα κοντά στις αραποσυκιές και τ' ασφοδίλια<br />το σταμνί πού δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας<br />και το κλειστό κρεββάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου<br />χρυσά• τ' άστρα του Κύκνου κι εκείνο τ' άστρο ο Αλδεβαράν.<br /><br />Κράτησα τη ζωή μου,<br />κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας<br />ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής<br />σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξυάς,<br />καμμιά φωτιά στην κορυφή τους• βραδυάζει.<br /><br />Κράτησα τη ζωή μου• στ' αριστερό σου χέρι μια γραμμή<br />μια χαρακιά στο γόνατό σου, τάχα να υπάρχουν<br />στην άμμο τού περασμένου καλοκαιριού τάχα<br />να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω<br />γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή.<br /><br />Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν, μήτε η γυναίκα<br />περπατώντας σκυφτή, βυζαίνοντας το παιδί της.<br /><br />Ανεβαίνω τα βουνά· μελανιασμένες λαγκαδιές• o χιονισμένος<br />κάμπος, ώς πέρα ο χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν,<br />μήτε o καιρός κλειστός σε βουβά ερμοκκλήσια, μήτε<br />τα χέρια που απλώνονται για να γυρέψουν, κι οι δρόμοι.<br /><br />Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή,<br />δεν ξέρω πια να μιλήσω, μήτε να συλλογιστώ• ψίθυροι<br />σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη<br />σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια<br />σαν την ανάμνηση της φωνής σου λέγοντας «ευτυχία».<br /><br />Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών<br />κάτω απ τον πάγο το χαμογέλιο τής θάλασσας τα κλειστά πηγάδια<br />ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες τις φλέβες εκείνες πού μου ξεφεύγουν<br />εκεί πού τελειώνουν τα νερολούλουδα κι αυτός ό άνθρωπος<br />πού βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι τής σιωπής.<br /><br />(ΚΡΑΤΗΣΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ -Β΄)<br /><br />Κράτησα τη ζωή μου, μαζί του, γυρεύοντας το νερό πού σ' αγγίζει<br />στάλες βαρειές πάνω στα πράσινα φύλλα, στο πρόσωπό σου,<br />μέσα στον άδειο κήπο, στάλες στην ακίνητη δεξαμενή,<br />βρίσκοντας έναν κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτερά του,<br />δέντρα ζωντανά και τα μάτια σου προσηλωμένα.<br /><br />Ο δρόμος αυτός δεν τελειώνει, δεν έχει αλλαγή, όσο γυρεύεις<br />να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια, εκείνους πού έφυγαν, εκείνους<br />πού χάθηκαν μέσα στον ύπνο• τους πελαγίσιους τάφους,<br />όσο ζητάς τα σώματα πού αγάπησες να σκύψουν<br />κάτω από τα σκληρά κλωνάρια τών πλατάνων εκεί<br />πού στάθηκε μια αχτίδα τού ήλιου γυμνωμένη<br />και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε ή καρδιά σου,<br />ο δρόμος δεν έχει αλλαγή· κράτησα τη ζωή μου.<br /><br />Το χιόνι και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/1HR0tVN2t4g" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><br />Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος<br />Δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι<br />για την ειρήνη και για το δίκιο.<br />Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις,<br />τα χείλια σου θα ματώσουν απ' τις φωνές<br />το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες -μα ούτε βήμα πίσω.<br /><br />Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων<br />κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.<br />Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.<br />Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια<br />αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται<br />την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες <br />μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα<br />αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στην νύχτα του πολέμου<br />έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς<br />εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα<br />θα γίνουν στάχτη κάτω απ΄ τις οβίδες.<br /><br />Δεν έχεις καιρό<br />δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου<br />αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.<br />Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος<br />μπορεί να χρειαστεί ν' αφήσεις τη μάνα σου,<br />την αγαπημένη ή το παιδί σου.<br /><br />Δε θα διστάσεις.<br />Θ' απαρνηθείς την λάμπα σου και το ψωμί σου<br />θ' απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι<br />για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.<br /><br />Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις και ούτε θα φοβηθείς.<br />Το ξέρω, είναι όμορφο ν' ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,<br />να κοιτάς εν' άστρο, να ονειρεύεσαι<br />είναι όμορφο σκυμμένος πάνω απ΄ το κόκκινο στόμα<br />της αγάπης σου<br />να την ακούς να λέει τα όνειρα της για το μέλλον.<br /><br />Μα εσύ πρέπει να τ' αποχαιρετήσεις όλ' αυτά <br />και να ξεκινήσεις <br />γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,<br />για όλα τ' άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα<br />αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.<br /><br />Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί <br />να σε κλείσουν φυλακή <br />για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια<br />μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,<br />τη μάνα σου και τον κόσμο.<br /><br />Εσύ και μες απ' το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου<br />θα συνεχίζεις το δρόμο σου πάνω στη γη.<br />Κι όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου <br />με το δάχτυλο απ' τ' άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία. <br />Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν' ασπρίζουν τα μαλλιά σου<br />δε θα γερνάς.<br /><br />Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος<br />αφού όλο και νέοι αγώνες θ' αρχίζουμε στον κόσμο<br />αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.<br />Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος<br />θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.<br />Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο<br />τρυφερό γράμμα στη μάνα σου<br />θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία,<br />τ' αρχικά του ονόματός σου και μια λέξη: Ειρήνη<br />σα να γραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.<br /><br />Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό να μπορείς να σταθείς <br />μπροστά στα έξη ντουφέκια σα να στεκόσουνα μπροστά σ' ολάκερο το μέλλον.<br />Να μπορείς, απάνω απ' την ομοβροντία που σε σκοτώνει<br />εσύ ν' ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων<br />που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.<br />Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/UVbsCkRE5tM" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,<br />αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,<br />αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,<br />αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.<br /><br />Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,<br />σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,<br />σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του,<br />σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Μονάχα φως.<br />O δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος τής μάντρας είναι σίδερο.<br /><br />Μαρμάρωσαν τα δέντρα, τα ποτάμια κ' οι φωνές μες στον ασβέστη τού ήλιου.<br />H ρίζα σκοντάφτει στο μάρμαρο. Τα σκονισμένα σκοίνα.<br />Το μουλάρι κι ο βράχος. Λαχανιάζουν. Δεν υπάρχει νερό.<br />Όλοι διψάνε. Χρόνια τώρα. Όλοι μασάνε μια μπουκιά ουρανό πάνου απ' την πίκρα τους.<br /><br />Τα μάτια τους είναι κόκκινα απ' την αγρύπνια,<br />μια βαθειά χαρακιά σφηνωμένη ανάμεσα στα φρύδια τους<br />σαν ένα κυπαρίσσι ανάμεσα σε δυο βουνά το λιόγερμα.<br /><br />Το χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκι<br />το ντουφέκι είναι συνέχεια του χεριού τους<br />το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους -<br />έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό<br />κ' έχουνε τον καημό βαθιά-βαθιά στα μάτια τους<br />σαν ένα αστέρι σε μια γούβα αλάτι.<br /><br />Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο<br />όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ' τ' άγρια γένια τους<br />όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ' τις άδειες τσέπες τους<br />όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα.<br /><br />Τόσα χρόνια όλοι πεινάνε, όλοι διψάνε, όλοι σκοτώνονται<br />πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα,<br />έφαγε η κάψα τα χωράφια τους κ' η αρμύρα πότισε τα σπίτια τους<br />ο αγέρας έριξε τις πόρτες τους και τις λίγες πασχαλιές τ'ξς πλατείας<br />από τις τρύπες τού πανωφοριού τους μπαινοβγαίνει ο θάνατος<br />η γλώσσα τους είναι στυφή σαν το κυπαρισσόμηλο<br />πέθαναν τα σκυλιά τους τυλιγμένα στον ίσκιο τους<br />η βροχή χτυπάει στα κόκαλά τους.<br /><br />Πάνου στα καραούλια πετρωμένοι καπνίζουν τη σβουνιά και τη νύχτα<br />βιγλίζοντας το μανιασμένο πέλαγο όπου βούλιαξε<br />το σπασμένο κατάρτι του φεγγαριού.<br /><br />Το ψωμί σώθηκε, τα βόλια σώθηκαν,<br />γεμίζουν τώρα τα κανόνια τους μόνο με την καρδιά τους.<br />Τόσα χρόνια πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα<br />όλοι πεινάνε, όλοι σκοτώνονται και κανένας δεν πέθανε -<br />πάνου στα καραούλια λάμπουνε τα μάτια τους,<br />μια μεγάλη σημαία, μια μεγάλη φωτιά κατακόκκινη<br />και κάθε αυγή χιλιάδες περιστέρια φεύγουν απ' τα χέρια τους<br />για τις τέσσερις πόρτες τού ορίζοντα.<br /><br />ΚΑΛΉ ΑΝΆΣΤΑΣΗ !!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-9070971170164642381?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-66865364732531411502011-04-15T01:37:00.002+03:002011-04-15T01:47:14.526+03:00<iframe title="YouTube video player" width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/enCfez61f68" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><span style="font-style:italic;">Στίχοι: Τασούλα Θωμαΐδου<br />Μουσική: Τάκης Μπουγάς<br />Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου<br /></span><br /><br />Ξύπνησα κεφάτη το πρωί<br />έδιωξα από πάνω μου την γκρίνια<br />έγιναν τα μάτια μου λουστρίνια<br />πήρα τη ζωή μου απ' την αρχή<br /><br />Κοίταξα την πόλη τρυφερά<br />έδιωξα το σύννεφο το γκρίζο<br />ένιωσα σαν άστρο να γυαλίζω<br />μέσα σ' ανθρωπάκια σκοτεινά<br /><br />Αλλιώτικη μέρα ανάβω φωτιά<br />σου λέω καλημέρα σε παίρνω αγκαλιά<br />Αλλιώτικη μέρα καλό ξαφνικό<br />μαζί μ' όλα τ' άλλα κι εμένα αγαπώ<br />μ' αγαπώ<br /><br />Μέτρησα τον κόσμο δυο φορές<br />μέσα στα απλά ειν' τα ωραία<br />όπως όταν είμαστε παρέα<br />τι καλό που κάνει ένας καφές<br /><br />Μέσα από παράπονα συρτά<br />ξέφυγε κι αλλάζει η ζωή μου<br />σήμερα γιορτάζει η ψυχή μου<br />κι όλα θα τα δω χρωματιστά<br /><br />Αλλιώτικη μέρα ανάβω φωτιά<br />σου λέω καλημέρα σε παίρνω αγκαλιά<br />Αλλιώτικη μέρα καλό ξαφνικό<br />μαζί μ' όλα τ' άλλα κι εμένα αγαπώ<br />μ' αγαπώ<br /><br /><span style="font-style:italic;">1990 Εικοσιένα χρόνια μετά </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-6686536473253141150?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-57647901672709021212011-03-27T13:12:00.003+03:002011-03-27T13:58:40.525+03:00<iframe title="YouTube video player" width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/Sl9HpVYUluA" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><span style="font-style:italic;">Ο Γιώργος Μεράντζας live στη Μουσική Σκηνή Χαμάμ<br />Μαζί του οι: Dasho Kurti (ακορντεόν και πλήκτρα)<br />Βασίλης Κετεντζόγλου (κιθάρες) <br />Αποστόλης Βαγγελάκης (πνευστά) και <br />Ασπασία Στρατηγού (φωνή)<br />Φεβρουάριος 2011 </span><br /><br />Οι νεότεροι μπορεί και να μην έμαθαν ποτέ το όνομα του Γιώργου <br />Μεράντζα, κάποιοι από αυτούς που το ήξεραν ίσως και να το έχουν <br />λησμονήσει, αλλά σίγουρα υπάρχουν και πολλοί που θυμούνται και <br />με το παραπάνω μια από τις αληθινά εμβληματικές και κυριολεκτικά <br />«ρωμαλέες» ανδρικές φωνές της μεταπολίτευσης. Ο «γεννημένος στα <br />Τζουμέρκα», όπως υπερήφανα δηλώνει ο ίδιος, ερμηνευτής ήρθε από <br />την Ήπειρο στην Αθήνα το 1968, άρχισε να τραγουδά επαγγελματικά <br />το '73 και μπήκε στη δισκογραφία ένα χρόνο αργότερα. Ξεκίνησε <br />με ένα δίσκο του Χρήστου Λεοντή, αλλά ήταν το «Φουέντε Οβεχούνα» <br />του '75 η πρώτη του δουλειά με τον Θάνο Μικρούτσικο που πολύ <br />σύντομα τον έφερε να είναι σχεδόν «προνομιακός» <br />ερμηνευτής έργων του συνθέτη για περίπου μια δεκαετία.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/rk_uphVSRM0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br />Αυτή όμως η τόσο αξιόλογη πορεία διακόπηκε ξαφνικά το '86, μόλις <br />είχε κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο. Η εποχή άλλαζε, ο λαϊκισμός <br />της δεύτερης κυβερνητικής περιόδου του ΠΑΣΟΚ είχε εγκατασταθεί για <br />τα καλά παντού και μεταμόρφωνε τα πάντα, του μουσικού γίγνεσθαι μη <br />εξαιρουμένου. Δικαίως ή αδίκως ο Γιώργος Μεράντζας έκρινε πως δεν <br />είχε πια θέση στον καιρό του φαίνεσθαι και όχι του είναι και επέλεξε <br />τη σιωπή, προτιμώντας να περνάει το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου του <br />στην αγαπημένη του Ήπειρο.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/0Y9NvT9tqbA" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Και η σιωπή αυτή διήρκεσε πολύ, πάρα πολύ και ίσως να μην είχε διακοπεί <br />ποτέ αν... Αν μια παρέα ομοτέχνων του δεν τον υποχρέωνε, σχεδόν... <br />εκβιαστικά, να επιστρέψει. Το αποτέλεσμα είναι ένας καινούργιος δίσκος <br />μετά από είκοσι πέντε (!!) συναπτά έτη με τον συμβολικό τίτλο <br />«Ολα Είναι Εδώ». Το περιεχόμενο μοιράζεται σε έξι καινούργια τραγούδια <br />γραμμένα από τους Θάνο Μικρούτσικο, Διονύση Τσακνή, Κώστα Λειβαδά και <br />Dasho Kurti σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, Θοδωρή Γκόνη, Οδυσσέα <br />Ιωάννου κ.ά. και άλλες τόσες επανεκτελέσεις τραγουδιών των Σωκράτη <br />Μάλαμα, Σταύρου Ξαρχάκου, Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα, Zulfu Livaneli <br />και Θάνου Μικρούτσικου συν ένα παραδοσιακό τραγούδι για φινάλε.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/qgr90C5tuf0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><span style="font-style:italic;">Η συνέντευξη δόθηκε στον Σ. Ματζάνα <br />είναι από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 27/11/11 </span><br /><br /><span style="font-style:italic;">* Υπήρχε κάποια εσωτερική ανάγκη που δεν είχες αισθανθεί όλα αυτά τα χρόνια αλλά ένιωσες τώρα και σε ώθησε σε αυτή την επιστροφή;</span><br /><br />Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα επιστρέψω, δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου. <br />Ήμουνα πια όλα αυτά τα χρόνια εραστής του τραγουδιού και το απολάμβανα <br />με φίλους και γνωστούς, είτε στην Αθήνα σε σπίτια είτε στα βουνά, στον <br />ξενώνα που διαθέτω. Μιαν ημέρα όμως μου χτύπησε την πόρτα ο ταχυδρόμος <br />και μου έφερε το χαρτί της επιστράτευσης από μια αόρατη επιτροπή <br />αλληλεγγύης. Έχω περάσει τα... τριάντα εννέα και πίστευα (ή θα ήθελα <br />να πιστεύω) ότι δεν καλείται πια η κλάση μου αλλά έχουμε δεύτερη <br />«γερμανική κατοχή» και πρέπει όλοι να κάνουμε κάτι!<br /><br /><span style="font-style:italic;">* Βρήκες διαφορετικό τον χώρο από ότι τον είχες αφήσει; Καλύτερο ή χειρότερο; Ποιες θα έλεγες ότι είναι οι κυριότερες αλλαγές;</span><br /><br />Καμία σχέση μεταξύ του τότε και του τώρα. Το '90 που σταμάτησα ήταν η <br />χειρότερη εποχή για το ελληνικό τραγούδι. Είχε ολοκληρωθεί ο κύκλος της μεταπολίτευσης, με τα θετικά και τα αρνητικά της, όπως και γενικότερα <br />της τέχνης που αυτή παρήγαγε και ένα άλλο κύμα, απαξίας, lifestyle, <br />κοινής ένδυσης, εμφάνισης και φωνητικής χροιάς οργίασε. Όπως ήταν <br />φυσικό πληρώνουμε τώρα με τον πιο ακριβό τρόπο όλη αυτή την «ξενοιασιά», <br />τον «εξευρωπαϊσμό», το «στριπτίζ» των αξιών. Σήμερα τουλάχιστον υπάρχουν <br />μουσικές σκηνές και άλλοι χώροι που μπορείς να καταθέσεις την πρότασή σου.<br /><br /><span style="font-style:italic;">* Το μεγαλύτερο διάστημα της πρώτης περιόδου της διαδρομής σου υπήρχαν πολλά και σημαντικά πολιτικά αιτήματα, πολύ συχνά μάλιστα αυτά ακριβώς ήταν και τα στιχουργικά θέματα των τραγουδιών που ερμήνευες. Βλέπεις να υπάρχουν διαφορετικά μεν βέβαια αλλά και ανάλογα πολιτικά αιτήματα σήμερα;<br /><br /></span>Έχω την αίσθηση -και δεν είναι μόνο δική μου πεποίθηση ότι όλο και περισσότερος κόσμος το συνειδητοποιεί- ότι ζούμε την πιο δύσκολη, <br />από κάθε πλευρά, περίοδο στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Δεν μιλάμε πια <br />για δικαιώματα και καλυτέρευση συνθηκών, αφού και η ίδια η «εργασία» <br />είναι απαγορευμένη λέξη και τη θέση της έχει πάρει η λέξη «απασχόληση». <br />Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος απ' το βλέμμα ενός ανθρώπου που έμεινε <br />άνεργος. Τα βασικά αιτήματα λοιπόν δεν έχουν να κάνουν με την ποιότητα, <br />αλλά με την ίδια την επιβίωση.<br /><br /><span style="font-style:italic;">* Πιστεύεις ότι η όλη ιστορία -τρόικα, Μνημόνιο, επιτήρηση, λιτότητα κ.λπ.- συνιστά ένα τέτοιο πολιτικό αίτημα; Ως τέτοιο μπορεί να αφορά το τραγούδι;<br /></span><br />Η τρόικα, το Μνημόνιο και τα υπόλοιπα δεν ήρθαν απρόσκλητα, τους <br />ετοιμάζαμε χρόνια τον δρόμο γι' αυτό και τις όποιες μουσικές, <br />τραγουδιστικές προτάσεις μας πρέπει να τις εντάξουμε σ' ένα συνολικό <br />κίνημα επανεξέτασης, αμφισβήτησης και επίθεσης.<br /><br /><span style="font-style:italic;">* Όταν πάντως ξεκίνησες, σαφέστατα ανήκες στον χώρο του πολιτικού τραγουδιού. Αισθάνεσαι ότι ισχύει και σήμερα το ίδιο; Ο συγκεκριμένος δίσκος έχει και πολιτικό περιεχόμενο ή όχι;</span><br /><br />Δεν θα μπορούσε να ήταν κι αλλιώς, εξάλλου αυτό που έχει σημασία τελικά <br />είναι το καλό τραγούδι και το καλό τραγούδι παίζει τον πιο ουσιαστικό <br />ρόλο στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Μας παίρνει από το χέρι και <br />μας περνάει απέναντι.<br /><br /><span style="font-style:italic;">* Για πρώτο σου δίσκο μετά από τόσα χρόνια <br />υπάρχουν απρόσμενα πολλές διασκευές / επανεκτελέσεις. Πες μου συνοπτικά <br />τι σε έκανε να (ξανα)πείς καθένα από αυτά τα τραγούδια.</span><br /><br />Όπως συνηθίζω κατά καιρούς να λέω, τραγουδάω μόνο όταν έχω βρει τον <br />τρόπο να μπω μέσα σ' ένα τραγούδι, να το «αναστατώσω» και να <br />«αναστατωθώ». Υπάρχουν τραγούδια που δεν θα τα πω ποτέ, αλλά <br />μ' αρέσει να τ' ακούω απ' άλλους. <br />Εκτός απ' τα καινούργια λοιπόν στο CD αυτό μα και στα live <br />τραγουδάω επανεκτελέσεις με τις οποίες έχω καταφέρει να έχω <br />μια ειδική σχέση.<br /><br /><span style="font-style:italic;">* Θα έλεγα ότι είναι η πρώτη φορά στην <br />πορεία σου που αφήνεις να φανούν τόσο πολύ οι ρίζες σου στο δημοτικό <br />τραγούδι. Γιατί συνέβη αυτό ειδικά τώρα και όχι παλαιότερα;</span><br /><br />Μάλλον δεν με έχεις παρακολουθήσει αρκετά... Από τότε που αυτονομήθηκα <br />επαγγελματικά και τράβηξα μόνος μου τον δρόμο μου, δεν υπήρξε παράσταση <br />ή δισκογραφική μου δουλειά που να μην έχω μαζί μου την Ήπειρο. <br />Ένα μόνο παράδειγμα, στον τελευταίο μου δίσκο πριν σταματήσω, <br />το «Επόμενος Σταθμός» του 1986, υπάρχει το «Μαργιόλα», που <br />μ' ακολούθησε και θα μ' ακολουθεί όπως φαίνεται μέχρι το τέλος.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/kIkD9pEu6WY" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><span style="font-style:italic;">* Υπάρχουν αλήθεια κάποιοι από τους νεότερους συναδέλφους σου, άντρες και γυναίκες, τους οποίους ξεχωρίζεις τόσο ως φωνές όσο και σαν ήθος και συνολική στάση μέσα στον χώρο;</span><br /><br />Είναι αρκετοί. Αν όμως μου έλεγες να αναφέρω κάποιους συγκεκριμένα, <br />θα έλεγα ότι χωρίς τον Χάρη και τον Πάνο Κατσιμίχα δεν ξέρω πώς θα <br />ήταν σήμερα το ελληνικό τραγούδι. Έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στη <br />μετεξέλιξή του.<br /><br /><span style="font-style:italic;">* Πώς ήταν το να ξαναδουλέψεις μετά από τόσο πολύ καιρό με τον Θάνο Μικρούτσικο; Υπήρχαν διάφορες σε σχέση με παλαιότερα, ήταν πιο εύκολη ή πιο δύσκολη η συνεργασία σας;</span><br /><br />Με τον Θάνο πάντα είναι διαφορετικά. Πάντα μαθαίνεις... Δεν είναι ακριβώς <br />δύσκολα, είναι σκληρά αλλά ευχάριστα. Υπάρχουν στιγμές «ευλογίας».<br /><br /><br />* Και ποια είναι τα σχέδιά σου για τη συνέχεια <br />αυτής της, τόσο καθυστερημένης αλλά γι' αυτό ακόμα περισσότερο ευπρόσδεκτης, επιστροφής σου στο ενεργό μουσικό γίγνεσθαι;<br /><br />Να παραμείνω «εραστής» του τραγουδιού, να το διασκεδάζω όταν τραγουδάω <br />και να 'χει ένα νόημα όλο αυτό. Να προκύπτει κάτι...<br /><br /><span style="font-style:italic;">* Ο τίτλος ανήκει στον Γιώργο, είναι μια φράση που την είπε στο Χαμάμ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-5764790167270902121?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-1370808729664271902011-03-25T15:02:00.003+02:002011-03-25T15:11:36.729+02:00<iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/bzDBHWRcoZw" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου<br />Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου<br />Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Πορτοκάλογλου<br /></span><br /><br />Τα καράβια μου καίω<br />τα καράβια μου καίω - τα καίω<br />δε θα πάω πουθενά.<br /><br />Μπρος στα πόδια σου κλαίω<br />μη μ΄αφήσεις σου λέω - σου λέω<br />να σ΄αφήσω ξανά.<br /><br />Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ<br />ένα χάδι ως τώρα<br />πάντα εδώ θα γυρνώ.<br /><br />Από πείσμα και τρέλα θα ζω <br />σε τούτη τη χώρα<br />ώσπου να ΄βρω νερό<br />γιατί ανήκω εδώ.<br /><br />Τα παιδιά στην κερκίδα<br />είναι η μόνη σου ελπίδα - ελπίδα<br />πρωινός ουρανός<br /><br />Σταυρωμένη πατρίδα <br />μες στα μάτια σου είδα -αχ είδα<br />της ανάστασης φως.<br /><br />Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ<br />ένα χάδι ως τώρα<br />πάντα εδώ θα γυρνώ.<br /><br />Από πείσμα και τρέλα θα ζω <br />σε τούτη τη χώρα<br />ώσπου να ΄βρω νερό<br />γιατί ανήκω εδώ.<br /><br />Όποιος σε δει<br />για μια στιγμή<br />δίχως του πένθους<br />το μαύρο μανδύα.<br />Θα ΄σαι εσύ<br />θεά γυμνή<br />η αμαρτία του<br />κι η τιμωρία.<br />Σαν οπτασία<br />για μια ζωή.<br /><br />Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ<br />ένα χάδι ως τώρα<br />πάντα εδώ θα γυρνώ.<br /><br />Από πείσμα και τρέλα θα ζω <br />στην έρημη χώρα<br />ώσπου να ΄βρω νερό<br />γιατί ανήκω εδώ.<br /><br /><span style="font-style:italic;">Χρόνια πολλά, <br />για το καλά πρέπει να φροντίσουμε εμείς Δημήτρης Θ.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-137080872966427190?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-68872175813326249222011-03-09T23:49:00.005+02:002011-03-10T00:39:07.989+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-jwnQq8RZtLo/TXf34A0EU8I/AAAAAAAAAQo/3ufRMxpJRB0/s1600/61-1-thumb-medium%2Btzaz%2Bfm.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 222px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-jwnQq8RZtLo/TXf34A0EU8I/AAAAAAAAAQo/3ufRMxpJRB0/s320/61-1-thumb-medium%2Btzaz%2Bfm.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5582202804812141506" /></a><br />Είκοσι παλαβωμένοι τύποι, σε μια υπόγα στο Βύρωνα! <br />Αυτό το πράγμα ήταν ο JAZZ FM, τα είκοσι έτη από τη γέννηση <br />του οποίου συμπληρώνονται αυτές τις μέρες.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/nzH5otP9vpc" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Ενας ραδιοσταθμός που δικαιολογεί απόλυτα τον χαρακτηρισμό «cult», <br />αφού γύρω από το μύθο του έχει αναπτυχθεί μια μάλλον θρησκευτικού <br />τύπου φιλολογία. Θα μπορούσε κάποιος να κάνει λόγο ακόμη και για <br />«ιερό δισκοπότηρο» της ραδιοφωνίας, εκεί που έχει φτάσει η κατάσταση <br />(με δυο-τρεις φωτεινές εξαιρέσεις, βεβαίως) στην μπάντα των FM. <br />Να μιλήσει για μια συγκλονιστική ανάμνηση, για ένα άπιαστο όνειρο, <br />για τον σταθμό που κάπως, κάπου, κάποτε παραλίγο ν' αλλάξει το χάρτη.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/FmCv6w2Fje8" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Τέλος πάντων, για να μην πάμε πολύ μακριά, ας κάνουμε ένα μίνι ταξίδι <br />στο χρόνο. Οπως έγραφα και την περασμένη εβδομάδα, τον Μάρτιο του 1987 <br />ο ερασιτεχνικός (βλέπε παράνομος) ραδιοσταθμός Star Radio στους 92,4 <br />Μεγάκυκλους δέχθηκε μια σημαντική ενίσχυση από νέο αίμα παραγωγών, <br />στους οποίους ανήκε και ο υπογράφων. Η ομάδα πήγε καλά, έως πολύ καλά <br />και κάποια στιγμή τέθηκε ζήτημα ενίσχυσής της. <br />Ξαμολυθήκαμε λοιπόν διάφοροι να βρούμε κι άλλα τζιμάνια κι εγώ <br />σκέφτηκα τον καλό μου φίλο τον Ιλάν Σολομών, που ήξερε τα πάντα <br />γύρω από τις νότες κι έστηνε σχεδόν μόνος του το μουσικό πρόγραμμα <br />στα φεστιβάλ της «Αυγής». Ειδικότητά του μάλιστα είχε την τζάζ, <br />πράγμα που μας βόλευε ιδιαιτέρως γιατί όλοι οι άλλοι στον ραδιοσταθμό <br />ήμασταν ταμένοι είτε στο ροκ είτε στην ποπ. Οπότε ήρθε ο Ιλάν στον <br />ραδιοσταθμό μας, του κάναμε πλατό, του μάθαμε πλατό, τον βουτήξαμε <br />στα βαθιά νερά της ραδιοφωνίας και τα 'βγαλε πέρα μια χαρά.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/TR5b0Eryr1U" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Δυστυχώς, η άνοιξη του Star Radio κράτησε μόλις ένα χρόνο. <br />Υστερα έπεσε καβγάς και τσακωμός, ακολούθως εγκαταστάθηκε <br />(όλως τυχαίως...) στη συχνότητά του ο Top FM, εν τέλει κάποιοι <br />από τους συντελεστές βρήκαμε φιλόξενη στέγη στη συχνότητα του ΗΧΩ FM, <br />στους 102,4 Μεγάκυκλους. <br />Ο Ιλάν φυσικά ήρθε μαζί μας και ακόμη πιο φυσικά ξανάπιασε το νήμα από <br />εκεί που το είχε αφήσει. Από τους ήχους, τις μελωδίες, τους ρυθμούς της τζαζ. <br />Η εκπομπή του ακουγόταν τα μεσάνυχτα της Κυριακής και συγκέντρωνε <br />σιγά σιγά ένα όχι και τόσο ευκαταφρόνητο κοινό.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/faJE92phKzI" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Η συνέχεια; Τη συνέχεια ας μας την πει ο ίδιος: <br />«Εχουμε φθάσει πια στο 1990 και μου τηλεφωνεί 6 μήνες σερί ο <br />Κώστας Γιαννουλόπουλος και μου λέει: Ρε συ, έχετε δική σας <br />συχνότητα, ελάτε να κάνουμε έναν σταθμό τζαζ. Εγώ πάλι, κακό <br />του κεφαλιού μου, δεν τον έπαιρνα στα σοβαρά. Ωσπου μια μέρα <br />συναντάω τον Λεωνίδα Αντωνόπουλο (σ.σ.: Σήμερα στη δημόσια τηλεόραση), <br />που μόλις είχε γυρίσει απ' το Λονδίνο και μου πλέκει το εγκώμιο του <br />εκεί JAZZ FM. Είχε φέρει και κασέτες μαζί του, τις παίρνω, τις ακούω, <br />μαγεύομαι. Εδώ είμαστε, λέω. Αμέσως τηλεφωνώ στον Γιαννουλόπουλο, <br />συναντιόμαστε, τα βρίσκουμε, μιλάμε και με άλλους παραγωγούς μετά από <br />μερικές μέρες και στήνουμε μια "ένθετη" ζώνη 12 το βράδυ με 4 το πρωί <br />κάθε μέρα στον ΗΧΩ FM, με σύνθημα "Nobody, no time, only on JAZZ FM". <br />Ξεκινήσαμε στις 11 Μαρτίου του '91, εξ ου και η επέτειος η φετινή, <br />με πρώτο κομμάτι το "We" του κουβανού σαξοφωνίστα Πακίτο Ντε Ριβέρα <br />και παραγωγούς τον Κώστα Γιαννουλόπουλο, τον εαυτό μου, τον <br />Λεωνίδα Αντωνόπουλο, τον Σπύρο Κατσιγιάννη, την Αννα Κουβαρά, <br />τον Σάκη Τσιτομενέα, τον Βασίλη Σταματίου, την Ελένα Γαβρεσέα, <br />τον Ζακ Σαμουήλ, τον Σταύρο Μούτσελο και τον πολύ πρόωρα <br />χαμένο Κώστα Γεωργίου».<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/d7ENPQzlUpY" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Η ομάδα ενισχύθηκε λίαν συντόμως και μάλιστα απέκτησε καινούριο σύνθημα: <br />«Διαμάντια στον ουρανό της νύχτας». Το τετράωρο δεν άργησε να μετακομίσει <br />10 το βράδυ με 2 το πρωί, η ζώνη πήγε απ' το καλό στο καλύτερο και τον <br />Σεπτέμβριο του '92 ο JAZZ FM κατέλαβε (ολίγον πραξικοπηματικά, <br />οφείλω να το σημειώσω) όλο το εικοσιτετράωρο του ΗΧΩ FM και εξελίχθηκε <br />σε κανονικό σταθμό με διευθυντή και πνευματικό καθοδηγητή τον αλησμόνητο <br />Κώστα Γιαννουλόπουλο, και διευθυντή προγράμματος και τρεχαντήρι για <br />όλες τις δουλειές τον Ιλάν Σολομών. Συν άξιους παραγωγούς, φυσικά, <br />όλους τους ανωτέρω συν κάποιους άλλους που τους καταγράφω εδώ: <br />Γιάννης Κώνστας, Ζαχαρίας Τσαμούλος, Γιώργος Κοτροκόης, <br />Προκόπης Δούκας, Γεωργία Κάλφα, Στέλιος Μούστος, Βασίλης <br />Γεροντάκος, Γιώργος Φλωράκης, Γιώργος Παπαδόπουλος, Θωμάς Κώνστας, <br />Διονύσης Αγγελάκης, Δημήτρης Φαρής, Μελέτης Μοίρας, Κώστας <br />Μπαρμπέρης και Στράτος Βουγέλης.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/VH4Z0W6EVqo" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Η συνταγή δούλεψε ρολόι, ο σταθμός ακούστηκε αρκετά, η επιρροή του <br />απλώθηκε σε όλους τους ψαγμένους μουσικά κύκλους του Λεκανοπέδιου. <br />Κι εκεί που παλευόταν στα γερά η υπόθεση, ήρθε απότομα το τέλος. <br />Κάποια στιγμή, τα ιδρυτικά μέλη του ΗΧΩ FM δέχθηκαν μια δελεαστική <br />πρόταση από την ΙΜΑΚΟ για τη συχνότητα του σταθμού και αποφάσισαν <br />να τη δεχθούν. Ο JAZZ FM κατέβασε ρολά στις 26 Ιουλίου του '96. <br />Με τα λόγια του Ιλάν Σολομών: «Το τελευταίο κομμάτι ήταν το <br />"Farewell" του Ομάρ Φαρούκ Τεκμπιλέκ. <br />Το έβαλα να παίξει μεσάνυχτα, ακούστηκε ώς το τέλος και αμέσως μετά <br />έγινε το switch στον καινούριο σταθμό και βγήκε ένας πενταχαρούμενος <br />τύπος που ρώταγε τους ακροατές: "Περνάαααμε καλάαα;" Εκλεισα πίσω μου <br />την πόρτα στο υπόγειο, κλείδωσα και πήγα σπίτι να δω τηλεόραση, <br />τον Πύρρο Δήμα να κερδίζει το χρυσό στην Ατλάντα...».<br /><br /><span style="font-style:italic;">Του Χρήστου Ξανθάκη από την Ελευθεροτυπία της Κυριακής 6 Μαρτίου <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-6887217581332624922?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-61501874684676633072011-02-24T15:20:00.003+02:002011-02-24T15:36:01.429+02:00<iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/mdiDTcnRSYQ" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου<br />το μεράκι το κρυφό<br />αν σε χάσω θα πεθάνω<br />απ`τον κόσμο θα χαθώ.<br /><br />Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου<br />της καρδιάς μου η χαρά<br />αν μ`αφήσεις πίστεψέ με<br />θα με πνίξει η συμφορά.<br /><br />Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου<br />η καρδιά που αγαπώ<br />το καντήλι της ζωής μου<br />που αν σβήσει θα σβηστώ.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/VmnmGLV17EY" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><br />Τα τραγούδια πετάνε σαν τα πουλιά μέσα στο χρόνο.<br />Και όταν κουράζονται φτιάχνουν τη φωλιά τους<br />στις ψυχές των ανθρώπων.<br />Εκεί βρίσκουν το ελιξίριο τους και συνεχίζουν ακμαία<br />την διαδρομή τους ξανά και ξανά.<br />1950 ο Σπύρος Περιστέρης και ο Μίνωας Μάτσας<br />γράφουν το τραγούδι « είσαι εσύ ο άνθρωπος μου» <br />για την φωνή της Σωτηρίας Μπέλλου.<br />2010 ο Μίνωας Μάτσας ο νεότερος γράφει την μουσική<br />για την τηλεοπτική σειρά το νησί.<br />Το τραγούδι που ξεχώρισε είναι το «είσαι εσύ ο άνθρωπος μου»<br />με την Ανδριάνα Μπάμπαλη από το άλμπουμ the rose tattoo. <br />Είναι το ίδιο τραγούδι που πέταξε από τη φωλιά του για να <br />ξαναγεννηθεί,έτσι ώστε να μας κατακτήσει και πάλι.<br />Ακούστε τα!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-6150187468467663307?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-77653612261429223492011-02-09T23:40:00.004+02:002011-02-09T23:57:48.790+02:00<iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/BZ9Yi2YvAi0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><span style="font-style:italic;">Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου<br />Μουσική: Κώστας Καλδάρας<br />Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας<br /></span><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Απόσπασμα από το άρθρο του Κώστα Κανναβούρη<br />Ούτε τίποτα από την Αυγή της Κυριακής 6/2/11 <br /><br /></span><br />.....Ένα κράτος που πολύ γρήγορα εξέπεσε από την επανάσταση στην <br />υποταγή, παράγοντας ποικιλόβουλα αποτελέσματα. Παρήγαγε μια <br />οικονομία που το προϊόν της ήταν η υποταγή και όχι η παραγωγή <br />ελεύθερων ανθρώπων. Παρήγαγε μια δημοκρατική αίσθηση επιρρεπούς <br />βασιλείας που κατανοούσε τον κόσμο της εποχής της εντελώς <br />εξωπραγματικά. Παρήγαγε περισσότερους προσκυνημένους απ' ό,τι <br />εξεγερμένους. Και ήταν φυσικό να γίνει έτσι. Γιατί δεν υπήρχε <br />έδαφος αλήθειας, δεν πρόλαβε να δημιουργηθεί τέτοιο έδαφος, <br />γι' αυτό και οι εξεγερμένοι όλες, μα όλες τις φορές δεν είναι <br />που ηττήθηκαν, είναι που προσχώρησαν στις τάξεις των προσκυνημένων. <br />Και από πάνω ο λόγος της μεγαλαυχίας. Ο Λόγος μιας θρησκείας. <br />Και ακολούθησαν πολλές θρησκείες. Ασύντακτα, ασύμπτωτα, ανακατεμένα.<br /><br />Και τώρα είμαστε εδώ. Και δεχόμαστε ότι εμείς σπαταλήσαμε την Ελλάδα. <br />Εμείς περάσαμε γενιές ολόκληρες γλεντώντας το έχει μας και τη σερμαγιά <br />του τόπου, πουλώντας στα χαρτοπαίγνια του χρόνου ό,τι πολύτιμο μας <br />κληροδοτήθηκε. Και δεχόμαστε ότι μαζί τα φάγαμε. Και αποδεχόμαστε <br />εν έτει 2011 το "δίκαιο του αίματος" που λέει και το Δ' Τμήμα του <br />Συμβουλίου της Επικρατείας. Και αποδεχόμαστε ότι είμαστε έκφυλοι, <br />ανιστόρητοι, απατεώνες, σπάταλοι σε βαθμό οικονομικού εγκλήματος <br />ισάξιου με το ατιμώρητο έγκλημα χρηματοληψίας από τη Siemens του <br />ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., εκμαυλισμένοι συλλήβδην από τις χαρές και <br />τις χάρες του λαϊκού καπιταλισμού. Δεχόμαστε ότι είμαστε οι <br />επίμονοι κηπουροί κάθε είδους ανθέων του κακού σ' αυτόν τον <br />τόπο. Δεχόμαστε ότι εμείς φταίμε.<br /><br />Και πράγματι, έτσι είναι. Εμείς φταίμε. Γιατί εμείς είμαστε <br />οι άλλοι. Για την ακρίβεια: Εμείς δεχόμαστε να είμαστε οι άλλοι.<br /> Εμείς, δηλαδή, είμαστε το δίκαιό τους και ο περιώνυμος νομικός <br />πολιτισμός τους. Πολύ περισσότερο: ο πολιτικός πολιτισμός τους. <br />Που αφήνει ελεύθερους δύο πρωθυπουργούς, τον Κώστα Καραμανλή <br />και τον Γιώργο Παπανδρέου, οι οποίοι έχουν υποπέσει στο έγκλημα <br />της συνταγματικής εκτροπής. Και στέλνει στη φυλακή έναν ολόκληρο <br />λαό για λόγους αδιευκρίνιστης συνενοχής. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">Πιθανώς θα το καταλάβουμε κάποτε. <br />Αλλά τότε θα είναι αργά. <br />Ούτε αριστερά δεν θα μπορούμε να <br />είμαστε τότε, ούτε τίποτα.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-7765361226142922349?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-14534974515226854222011-01-26T00:06:00.004+02:002011-01-26T00:16:31.888+02:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube-nocookie.com/v/HJeB6zAsKx0?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube-nocookie.com/v/HJeB6zAsKx0?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube-nocookie.com/v/w5IOou6qN1o?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube-nocookie.com/v/w5IOou6qN1o?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube-nocookie.com/v/K37zwunBFhk?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube-nocookie.com/v/K37zwunBFhk?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube-nocookie.com/v/BPfJoBwWRQ8?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube-nocookie.com/v/BPfJoBwWRQ8?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube-nocookie.com/v/2RKIrH6xXGM?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube-nocookie.com/v/2RKIrH6xXGM?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube-nocookie.com/v/WN-wZ6gdchc?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube-nocookie.com/v/WN-wZ6gdchc?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Καλή σας ακρόαση !! </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-1453497451522685422?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-85767889550176873242011-01-16T15:28:00.004+02:002011-01-16T15:35:25.488+02:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8Lbgzocc75M?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/8Lbgzocc75M?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Βροχή μου - Χρήστος Θηβαίος </span><br /><br /><span style="font-style:italic;">Βρέχει κι εγώ τυλίχτηκα<br />σ' αυτή την αγκαλιά<br />στα σκουριασμένα σύννεφα στα φύλλα<br />στης βρεγμένης γης τη μυρωδιά</span><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/u35LdGPOZmI?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/u35LdGPOZmI?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Στίχοι: Τάκης Καρνάτσος<br />Μουσική: Γιάννης Σπανός<br />Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου<br /></span><br /><span style="font-style:italic;">Κάθε φορά που θα ρθεις βρέχει<br />Σύμπτωση λες πες το όπως θες<br />Όμως εγώ θέλω να βρέχει<br />Σαν το νερό<br />Να σ αγκαλιάζω τις νύχτες που καις<br /></span><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/s8KblOx5yYs?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/s8KblOx5yYs?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Στίχοι: Πάνος Φαλάρας<br />Μουσική: Αντώνης Βαρδής<br /></span><br /><span style="font-style:italic;">Πάλι βρέχει, τα τρένα όπως πάντοτε θα φεύγουν για καινούργιες ξενιτιές<br />Πάλι βρέχει κοιτάζω απ' το τζάμι τις σκιές<br />κι εσύ απόψε όνειρο σαν χτες .<br />Πάλι βρέχει, πάλι βρέχει<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-8576788955017687324?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-48466426689216425462011-01-10T21:22:00.006+02:002011-01-10T21:38:31.887+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TStf_28jN-I/AAAAAAAAAQc/zXejU_uFc40/s1600/DIFONO"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 176px; height: 76px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TStf_28jN-I/AAAAAAAAAQc/zXejU_uFc40/s320/DIFONO" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5560643715604887522" /></a><br />ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ<br /><br /><br />Τη Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011, η εταιρεία Best End ιδιοκτησίας του Ομίλου Γιαννίκου, ανακοίνωσε το κλείσιμο του ιστορικού μουσικού περιοδικού Δίφωνο. Το Δίφωνο κυκλοφορεί αδιαλείπτως από τον Οκτώβριο του 1995 και αποτελεί θεσμό στα εγχώρια πολιτιστικά δρώμενα. Στις σελίδες του φιλοξενήθηκε το σύνολο των σημαντικότερων προσώπων και τάσεων της ελληνικής μουσικής σκηνής. Αυτή η απόφαση έρχεται σε συνέχεια του κλεισίματος των εντύπων «Ποπ & Ροκ» και «Όασις» που ανήκουν στην ίδια εταιρεία.<br /><br />Για αυτήν την εξέλιξη, οι εργαζόμενοι του Διφώνου, θεωρούμε ως μοναδικό υπεύθυνο, τις κομβικές επιλογές της ιδιοκτησίας του περιοδικού, επιλογές οι οποίες αλλοίωσαν τη φυσιογνωμία του. Ένας ιστορικός τίτλος , λοιπόν, κλείνει, σε αντίθεση με τις διαθέσεις και τη στήριξη που τόσο η συντακτική ομάδα όσο και το πολυπληθές αναγνωστικό κοινό εξέφραζαν προς το περιοδικό.<br /><br />Οι συντάκτες του Διφώνου παραμένουμε απλήρωτοι εδώ και μήνες, ωστόσο συνεχίσαμε μέχρι και την τελευταία ημέρα λειτουργίας του, να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας με συνέπεια. Για όλους εμάς, το Δίφωνο δεν ήταν μόνο ένα μέσο βιοπορισμού, αλλά ένα πεδίο έκφρασης και δημιουργίας που πήγαζε από την αγάπη μας για τη μουσική και το ελληνικό τραγούδι, μια όαση ποιότητας στην έρημο του ευτελούς «πολιτισμού».<br /><br />Εμείς οι συντάκτες και εργαζόμενοι στο Δίφωνο:<br />- Διαμαρτυρόμαστε για το κλείσιμο του περιοδικού και διεκδικούμε τη συνέχιση της έκδοσής του.<br />- Απαιτούμε την άμεση και πλήρη καταβολή των δεδουλευμένων μας, καθώς και την απορρόφηση των μισθωτών συναδέλφων μας σε άλλες θέσεις του ομίλου, σε περίπτωση που δεν συνεχίσει η έκδοση του Διφώνου.<br />- Εάν η έκδοση του περιοδικού δεν είναι εφικτή υπό το τωρινό ιδιοκτησιακό καθεστώς, δηλώνουμε την πρόθεση μας να αγωνιστούμε εμείς οι ίδιοι, με κάθε πρόσφορο μέσο για τη συνέχεια ύπαρξης του Διφώνου.<br /><br />Καλούμε την ΕΣΠΗΤ και τα υπόλοιπα σωματεία στο χώρο του τύπου να καταδικάσουν το γεγονός.<br />Καλούμε τους αναγνώστες, τους ανθρώπους του πολιτισμού και της διανόησης να γνωστοποιήσουν την αντίθεση τους στο κλείσιμο του Δίφωνου.<br /><br />Ευχαριστούμε τους αναγνώστες και τους ανθρώπους του πολιτισμού που στάθηκαν πλάι στο περιοδικό για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, συνοδοιπόροι μιας συναρπαστικής διαδρομής. Ελπίζουμε αυτή η διαδρομή να έχει συνέχεια και να συναντηθούμε ξανά σύντομα.<br /><br />ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΔΙΦΩΝΟ<br /><br />Υπογραφές:<br /><br />Μαριάνθη Πελεβάνη (διευθύντρια σύνταξης)<br />Κώστας Αγοραστός<br />Σπύρος Αραβανής<br />Αλέξης Βάκης<br />Παναγιώτης Γιαννέλης<br />Αδάμ Γιαννίκος<br />Άντυ Δημοπούλου<br />Γιώργος Ιωάννου<br />Μαρία Κασίτα<br />Κέλλυ Κυλίτου<br />Μαρία Λαμπράκη<br />Φωτεινή Λαμπρίδη<br />Λιάνα Μαλανδρενιώτη<br />Χρήστος Α. Μιχαήλ<br />Σωτήρης Μπέκας<br />Αντώνης Μποσκοϊτης<br />Ηρακλής Οικονόμου<br />Νίκη Ορφανού<br />Ελένη Παγκαλιά<br />Μιχάλης Παπαμακάριος<br />Αντώνης Περιβολάκης<br />Γιάννης Θ. Πετρίδης<br />Μιχάλης Πολυχρόνης<br />Σάββας Σερέτης<br />Βάσια Τζανακάρη<br />Γιώργος Φλωράκης<br />Μενίνα Φουρτούνη<br />Αντώνης Ν. Φράγκος<br />Δήμητρα Φωτοπούλου<br /><br />Από το blog των εργαζομένων στο περιοδικό ΔΙΦΩΝΟhttp:<a href="http://e-difono.blogspot.com">//e-difono.blogspot.com</a><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι κοντά σας για την αξιοπρέπεια στην εργασία <br />και για την τιμή του τραγουδιού.<br />Καλή δύναμη!!! Δημήτρης Θ. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-4846642668921642546?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-39883965524199545352010-12-31T11:16:00.002+02:002010-12-31T11:37:27.934+02:00<span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!! </span><br /></span><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ED7JVpI66zk?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ED7JVpI66zk?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Πρωτοχρονιές σε χρόνους άλλους<br />πρωτοχρονιές με τους μεγάλους<br />μικρός εσύ, μικρός κι ο χρόνος<br />αλλάζατε κι οι δυο συγχρόνως.</span><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/AcmpBCXOgVI?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/AcmpBCXOgVI?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Λίγο μετά, στα δεκαεφτά<br />με τους γονείς σου ήσουν πάλι<br />μα αισθανόσουν ήδη απών<br />σε συντροφιά συμμαθητών<br />το σπίτι σου έχανε εξουσία<br />κι ο χρόνος την κρυφή του ουσία.<br /><br />Ύστερα γιόρταζες με φίλους<br />σ ένα δωμάτιο καπνού<br />το θαύμα πάλι ήταν αλλού<br />στις παιδικές πρωτοχρονιές σου<br />στον χρόνο που άλλαζε μαζί σου<br />πριν μεγαλώσει η αντίστασή σου.<br /></span><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LVD6FKpn-Zs?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/LVD6FKpn-Zs?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Τώρα τι κλαις και τι γκρινιάζεις<br />πρωτοχρονιά είναι και γιορτάζεις<br />την λίγη πίστη του ενηλίκου<br />στην παιδική ανατολή του.<br /><br />Πρωτοχρονιές, γιορτές του χρόνου<br />πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου<br />πως θα τις γιόρταζες εσύ<br />τώρα που έχεις το κλειδί;</span><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/a8qE6WQmNus?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/a8qE6WQmNus?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Μικρό κλειδί και σ οδηγάει<br />σ ένα παράσπιτο στο πλάι<br />σ ένα μικρό - μικρό πλανήτη<br />πλάι στο μεγάλο άδειο σπίτι.<br /><br />Πάει ο καιρός που οι δικοί σας<br />σκηνοθετούσαν τη γιορτή σας<br />και είσαι συ που πρέπει τώρα<br />να υψώσεις της γιορτής τα δώρα.<br /><br />Ποιος θα νοιαστεί και ποιος θα παίξει<br />χρονοποιός ας είναι η λέξη<br />γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα<br />κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα.</span><br /><br /><span style="font-style:italic;">Τα στιχάκια του Διονύση Σαββόπουλου</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-3988396552419954535?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-18026390387758851242010-12-28T17:38:00.000+02:002010-12-28T18:06:42.893+02:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/s1tcgGayu0g?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/s1tcgGayu0g?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΑΣΤΕΓΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΓΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ<br /><br /><span style="font-style:italic;">Ζωές στα σκουπίδια</span><br /><br />Ενα διαµελισµένο σώµα µέσα σε ένα απορριµµατοφόρο. Ενας άνθρωπος που <br />είχε την τύχη σκουπιδιού. Η είδηση γιατο ανατριχιαστικό δυστύχηµα <br />έκανε τον γύρο της στα δελτία των ειδήσεων και µετά χάθηκε <br />(ως συνήθως) µέσα στη ροή µιας καθηµερινότητας που είχε πιο <br />«ενδιαφέροντες» τίτλους: το θρίλερ της ελληνικής οικονοµίας, <br />το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, την πεσµένη κίνηση στην αγορά... <br />Ολα κοµµάτια µιας επικαιρότητας που (όπως φαίνεται) δεν έχει <br />χρόνο για αλτρουισµούς.<br /><br />Το στοµάχι του«ανθρώπου του καναπέ» έχει αναπτύξει δυνατά <br />αντισώµατα. Και µια τάση να ενδιαφέρεται περισσότερο για όσα <br />έχουν άµεση σχέση µε το πορτοφόλιτου. Αλλωστε, το διαµελισµένο <br />σώµα δεν είχε καν όνοµα. ∆εν τοαναζήτησε κανείς...<br /><br />Το θέατρο «Σηµείο» και ο Νίκος ∆ιαµαντής, αντιδρώντας στην <br />είδηση της φρίκης, απηύθυνε ανοιχτή πρόσκληση σε καλλιτέχνες, <br />ανθρώπους του λόγου και της διανόησης, ζητώντας το «σχόλιό» τους <br />σαν µια δήλωση αλληλεγγύης, σαν ένα µικρό κοµµάτι αντίστασης <br />στην πολτοποίηση της ανθρωπιάς µας.<br /><br />Ετσι γεννήθηκε µια ιδιότυπη παράσταση υπό τον τίτλο «Κανένας». <br />Μέσα στα κείµενα που παρουσιάζονται απόψε στο θέατρο <br />περιλαµβάνονται θεατρικοί µονόλογοι, ποιήµατα, δοκίµια, πεζά. <br />«Η δουλειά µας είναι να ανταποκρινόµαστε εν θερµώ», λέει ο Νίκος <br />∆ιαµαντής. «∆εν θέλουµε να καταγγείλουµε ούτε να αποκαταστήσουµε <br />τη δουλειά που πρέπει να κάνουν οι φορείς της Πολιτείας. <br />Απλά θέλουµε να υπενθυµίσουµε ότι είµαστε παρόντες. Οτι σ’ αυτή <br />την άγρια κοινωνική κρίση όπου ζούµε υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας: <br />η ανθρωπιά». <br /><br />«Εχουν αρχίσει να φαίνονται µακριά κάτι φώτα. Τιευτυχία, αν ήταν <br />κανείς µέσα στα φώτα, θα κινδύνευενα τον πάρουν είδηση οι άλλοι <br />και να τον διώξουν. Ενώ εδώ µέσα είναι σκοτεινά, κανείς δεν <br />πρόκειται να σε καταλάβει. Θα ήταν το χέρι του Θεού που µε πήρε <br />από τον κάδο των σκουπιδιώνκαι µε τοποθέτησε απαλά εδώ µέσα για <br />να µην καταλάβω τίποτα...». Ο ποιητής Θανάσης Νιάρχος ήταν από <br />τους πρωτεργάτες της εν λόγωσυνάντησης. Το κείµενο που έγραψε <br />ειδικά για τη βραδιά (όπως και όλοι οι συµµετέχοντες) εισχωρεί <br />στο µυαλό και την ψυχή του άτυχου ανθρώπου και του δίνει <br />φωνή – µια φωνή που αλλιώς δεν θα ακουγόταν ποτέ.<br /><br />«Ειναι εξωφρενικόαυτό που συνέβη. Επειτα από µια τέτοια φρίκη, <br />οι εκλογές έπρεπε να γίνουν µυστικά», µας λέει ο Θανάσης Νιάρχος.<br /><br />Και οι 23 συµµετέχοντες, συγγραφείς, ποιητές, δηµοσιογράφοι, <br />δοκιµιογράφοι, ανταποκρίθηκαν στην ιδέα του Νίκου ∆ιαµαντή, <br />σαν να περίµεναν µια ευκαιρία για αυτή την εκδήλωση.<br /><br />«Η φιλανθρωπία είναι πιο δύσκολος τρόπος να δηλώσει κανείς τη <br />συντριβή του», λέει ο δηµοσιογράφος Ηλίας Κανέλλης, ένας από <br />τους συµµετέχοντες. «Χρειάζεται λεφτά και δηµοσιότητα κι έχει <br />το µειονέκτηµα ότι οι φιλάνθρωποι νοιάζονται περισσότερο για <br />τον εαυτό τους (τη φήµη τους, τουςλογαριασµούς τους, την <br />ισοσκέλιση των φορολογικών τους εξόδων, τον µύθο τους) παρά <br />για εκείνους που ελεούν. Πάντως, από ολότελα, καλή κι η <br />φιλανθρωπία. Αλλά δεν φτάνει. Από τη λύπη έως την υστερόβουλη <br />καλοσύνη δεν µεσολαβεί παρά η πολιτική. Μόνο στηνεπικράτεια της <br />πολιτικής και, κυρίως,της διά της πολιτικής κατάφασης στην <br />κοινωνική δικαιοσύνη υπάρχει ελπίδα να µειωθούν τόσο φρικτά <br />συµβάντα».<br /><br />Οσοι βρεθούν απόψε στο θέατρο «Σηµείο» θα ακούσουν κείµενα των <br />Βασίλη Βασιλικού, Nίκου Βατόπουλου, Νίκου Βλαντή, ∆ιονύση Βυθούλκα, <br />Ρέας Γαλανάκη, Κωστή Γκιµοσούλη, Βασίλη Kατσικονούρη, Λίλας Κονοµάρα, <br />Γιάννη Κοντού, Ενης Κούκουλα, ΓιώργουΛαζόγκα, Μαρίας Λαϊνά, Γιώργου <br />Μανιώτη, Γιώργου Μαρκόπουλου, Παναγιώτη Μέντη, Κώστα Μουρσελά, <br />Νίκου Παναγιωτόπουλου, Λευτέρη Παπαδόπουλου, Κατερίνας Σχινά, <br />Στέλιου Χατζηαδαµίδη, Γιάννη Χρυσούλη.<br /><br /><br />Στο Θέατρο «Σηµείο» (Χαριλάου Τρικούπη 10, Καλλιθέα, πίσω από το <br />Πάντειο, τηλ. 210-9229.579) στις 21.00. Είσοδος ελεύθερη<br /><br /><span style="font-style:italic;"><br />Της Χάρης Ποντίδα Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010<br /><br />ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ ONLINE<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-1802639038775885124?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-61808980246603217672010-12-25T09:49:00.008+02:002010-12-25T10:36:27.432+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TRWkcbb25fI/AAAAAAAAAQQ/GNJmrpS2n8M/s1600/PIGS.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 249px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TRWkcbb25fI/AAAAAAAAAQQ/GNJmrpS2n8M/s320/PIGS.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554526523739268594" /></a><br /><br /><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">Ιρλανδία Irish Tap Dancing Riverdance<br /></span></span><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/B718RsboGEI?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/B718RsboGEI?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">Ισπανία Tango flamenco<br /></span></span><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/mjztBMi4Uqc?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/mjztBMi4Uqc?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Πορτογαλία ya ya mayyaya <br /></span><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Ipe7b_Okipg?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Ipe7b_Okipg?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">Ιταλία Tarantella Napoletana - Renzo Arbore & Orchestra Italiana</span><br /></span><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/MsHxEaMr7AM?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/MsHxEaMr7AM?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">Ελλάδα Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας</span><br /></span><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ytdtmxrF8lw?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ytdtmxrF8lw?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight:bold;"><span style="font-weight:bold;">Muitos anos<br /> Bliada fada<br /> Muchos anos<br /> Molti anni<br /> Χρόνια πολλά!!!!</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-6180898024660321767?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-88815786857945184372010-12-19T22:38:00.004+02:002010-12-19T23:34:59.367+02:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8rluU6BGpKw?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/8rluU6BGpKw?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Η ποίηση είναι μπουγάδα απλωμένη στην αυλή του παραδείσου. </span> <br /> <br />Οι ποιητές κοιµούνται σαν πουλιά µέσα στην αίσια γαλήνη των<br />δασών. Το χιόνι απλώνει τα µαλλιά του στα ξύλινα µάτια τους, <br />η βροχή µουλιάζει την καρδιά τους κι ο ήλιος στεγνώνει τις<br />σκέψεις τους στα ξέφωτα. Αργούτσικα το απόγευµα, ένας<br />γαλάζιος παππούλης µαζεύει στίχους, διπλώνοντάς τους, σαν<br />κατάλευκα σεντόνια. <br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vGdFilpWH_U?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/vGdFilpWH_U?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Η ζωή κολυμπά σαν φάλαινα ανύποπτη πριν την σφαγή. <br /></span><br />Η αγάπη τρέφει την ζωή, ο θάνατος πορεύει την αγάπη. Σέρνουν<br />οι πόθοι την τυφλή καρδιά τους σ’ ένα τόπο τυφλό, <br />πληθαίνοντας τους ίσκιους του χρόνου, τσιρίζοντας µια γλώσσα<br />θερισµένη απ’ την αλύπητη ταχύτητα του πάθους. Πάνω, <br />σκοτάδι µουγκό: η σάρκα του κήτους, θολή• και πιο πάνω, <br />ψηλά: η γαλήνη να λιάζεται σαν γάτα γκαστρωµένη στα σκαλιά<br />του Παραδείσου.<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/YQHbGBt8M8s?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/YQHbGBt8M8s?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Σήμερα ο γιος μου γίνεται τριών χρόνων. </span><br /> <br />Η αγρύπνια, ο πόνος κι ακόµα: το πάθος, οι κραυγές του [αφού<br />δεν λέει ο χρόνος να σηκώσει το άτσαλό του πόδι απ’ την ουρά<br />του] χάντρες πολύχρωµες στη γυάλα της ζωής µου θα τις<br />σκορπίσει κάποτε ο γιος µου. Θα ’ναι νοµίζω απόγευµα κι η<br />θάλασσα θα βγάζει βόλτα τους νεκρούς της µουρµουρίζοντας<br />µοτίβο του Περγκολέζε.<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/EH45A6ek45s?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/EH45A6ek45s?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Τι έκανες αφού κάθε νύχτα είναι μια νύχτα του θεού ; <br /> </span><br />Τι έκανες; Ποιος σ’ έβαλε να φύγεις έτσι βιαστικά µε τα<br />πουκάµισα λαχανιασµένα και την ψυχή κουβάρι στην µασχάλη; <br />Ήξερες πως θα σκόνταφτες στο δρόµο προς το θάνατο καθώς η<br />αγάπη βλασταίνει παντού. Τι έκανες; Τι έλεγες πως κάλλιο το<br />’χες να γυρνάς µονάχος σου σ’ ατέλειωτα λιβάδια µ’ ασφοδίλι<br />παρά σ’ αυτούς τους δρόµους που ρηµάζαν την καρδιά σου; <br />Πρώτα ρηµάζει ο θάνατος, ύστερα η ζωή, µετά η αγάπη.<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5wkogdMsCKI?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/5wkogdMsCKI?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Άκουσε με: Ίσως ν’ αντέξεις ως το τέλος. </span><br /> <br />Γρήγορη είναι η ψυχή, γρήγορη και µαλακή• να το θυµάσαι. Αν<br />ζεις είναι γιατί µπορεί να τρέχει πιο γρήγορα από την ζωή και να<br />περνά τις τρύπες του θανάτου δίχως να φθαρεί. Η ζωή, αργή και<br />δύσκαµπτη, σ’ ακολουθεί: αγκοµαχεί, µένει πίσω, σπάζει στις<br />άκρες. Κάποτε όµως συνηθίζει στον ρυθµό σου, µαλακώνει, σε<br />ξεπερνά• όπου και να ’σαι. Η ψυχή σου σκληραί-νει αργά κι<br />αργεί. Κι αυτό το λένε θάνατο• να το θυµάσαι. <br /><br /> <span style="font-style:italic;">Η Ζωή Κολυμπά σαν Φάλαινα Ανύποπτη πριν τη Σφαγή (Υάκινθος 1987) <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-8881578685794518437?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-12498141331942001962010-12-14T20:08:00.024+02:002010-12-14T23:03:03.476+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfF998QhgI/AAAAAAAAAPA/wL8CXiOX5F0/s1600/imetha%2Bpani%2Bme%2Bpani.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 234px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfF998QhgI/AAAAAAAAAPA/wL8CXiOX5F0/s320/imetha%2Bpani%2Bme%2Bpani.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550622734147421698" /></a><br /><br />Δεκαπέντε χρόνια συμπληρώνονται αύριο από το θάνατο ενός από τους <br />σημαντικότερους δημιουργούς στην Αθηναϊκή καλλιτεχνική σκηνή.<br /><br />Σκιτσογράφος, γελοιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός και <br />ζωγράφος ο Χρύσανθος (Μέντης) Μποσταντζόγλου, Μποστ όπως <br />καθιερώθηκε λίγο μετά την εμφάνιση του στα γράμματα, παντρεύτηκε <br />με τη Μαρία Μποσταντζόγλου, το γένος Παπαγιαννακοπούλου και <br />απέκτησαν δυο γιους, τον Κώστα (γραφίστα) και τον Γιάννη (ηθοποιό).<br /><br />Το 1939 εισήχθη στη Σχολή Καλών Τεχνών, την οποία όμως παράτησε <br />μετά από έξι μήνες. Στην διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής έγινε <br />μέλος του ΕΑΜ και συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση.<br /><br />Η καριέρρα του ως σκιτσογράφου ξεκίνησε με εικονογραφήσεις περιοδικών <br />και παιδικών βιβλίων. Το πρώτο προσωπικό του βιβλίο εκδόθηκε με δικά <br />του έξοδα το 1945 και είχε τίτλο Ο Αγιος Φανούριος. Βοήθημα δια την <br />κατανόησιν των Κινέζων κλασσικών..Γκα-τσου και Βου-Σβου-Νι. <br />Το 1952 έπιασε δουλειά στην εφημερίδα Καθημερινή, την οποία τότε <br />διηύθηνε η Ελένη Βλάχου, στην οποία αρχικά εργαζόταν ως ταμίας και <br />βιβλιοθηκάριος. Το 1954 ξεκινά να εργάζεται στο περιοδικό Εικόνες. <br />Στη συνέχεια απασχολείται ως σκιτσογράφος στο περιοδικό Ταχυδρόμος.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfHajSROjI/AAAAAAAAAPI/ZEVtFYo_wOI/s1600/synaylie%2Bkentrikon.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 230px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfHajSROjI/AAAAAAAAAPI/ZEVtFYo_wOI/s320/synaylie%2Bkentrikon.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550624324719819314" /></a><br />Συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τα περιοδικά Ομάδα, Θεατής, Ελευθερία, καθώς και με την εφημερίδα Αυγή. Λόγω των πολιτικών γελοιογραφιών του υπέστη διώξεις και δέχτηκε επανειλημμένα μηνύσεις. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfIqTT4emI/AAAAAAAAAPQ/xkuio8awa8Y/s1600/b_1625_07programma%2Bomorfh%2Bpoli.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 225px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfIqTT4emI/AAAAAAAAAPQ/xkuio8awa8Y/s320/b_1625_07programma%2Bomorfh%2Bpoli.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550625694821153378" /></a><br /><br />Το καλοκαίρι του 1962 στο θέατρο «Παρκ» ανέβηκε η μουσική παράσταση <br />"Όμορφη Πόλη"σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, κείμενα των Μπόστ, <br />Δημήτρη Χριστοδούλου, Ερρίκου Θαλασσινού, Άκου Δασκαλόπουλου, <br />με τη Ντόρα Γιαννακοπούλου, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Ανδρέα <br />Ντούζο, την Άννα και τη Μαρία Καλουτά, τον Κώστα Χατζή, την <br />Μαίρη Λίντα κλπ.<br /><object width="480" height="295"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ogAPuRUUoMU?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ogAPuRUUoMU?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="295"></embed></object><br /><br />Σε περιόδους χιουμοριστικών αναζητήσεων ο ΜΠΟΣΤ έγραψε και <br />στίχους για 3 ελαφρολαικά τραγούδια πού έγιναν επιτυχίες <br />στις αρχές της δεκαετίας του '60.Αυτά είναι "Οι Νεκροθάφτες",<br />μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου-ερμηνεία Γιώργου Ζωγράφου,και <br />τα "Η νήσος των Αζορών" και "Ρομβία", μουσική Μίκη <br />Θεοδωράκη-ερμηνεία Γρηγόρη Μπιθικώτση.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfKOnTBAUI/AAAAAAAAAPY/HYr54-OADPc/s1600/lyrics-298x300%2Bmpost%2Bh%2Bnisos%2Btwn%2Bazorwn.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 298px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfKOnTBAUI/AAAAAAAAAPY/HYr54-OADPc/s320/lyrics-298x300%2Bmpost%2Bh%2Bnisos%2Btwn%2Bazorwn.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550627418173145410" /></a><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/o0cLA6fEm0Q?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/o0cLA6fEm0Q?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/m0wuSXGTUpg?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/m0wuSXGTUpg?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Χαρακτηριστικά του έργου του<br /></span><br />Ο Μποστ θεωρείται ότι κατάφερε να δημιουργήσει ένα εντελώς προσωπικό <br />και αναγνωρίσιμο σατιρικό ύφος ως σκιτσογράφος, κειμενογράφος, <br />θεατρικός συγγραφέας, αλλα και ζωγράφος. Ένα από τα βασικά <br />χαρακτηριστικά του έργου του είναι η γλώσσα του και τα επίτηδες <br />ανορθόγραφα κείμενα. Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, γελοιοποιώντας <br />την καθαρεύουσα πίστευε ότι ίσως μπορέσει να βοηθήσει στην ταχύτερη <br />καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας. Προκειμένου να σατιρίσει την <br />καθαρεύουσα, ανακάτευε λόγιες εκφράσεις με λαϊκές και έγραφε <br />εντελώς ανορθόγραφα, διεκτραγωδώντας τον ημιμαθή Έλληνα, <br />που προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει την καθαρεύουσα, καθώς εκείνη <br />την εποχή η δημοτική θεωρούνταν "ύποπτη", κατά δήλωση του ιδίου <br />του Μποστ. Συχνά με την παραφθορά των λέξεων ή την ανορθόγραφη <br />απόδοση του ήχου της δημιουργούσε εσκεμμένα συνειρμούς, με άλλες <br />έννοιες, τις οποιες διακωμωδεί. Επίσης συχνά, χρησιμοποιούσε <br />μεταφορικές εκφράσεις με την κυριολεκτική τους έννοια.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfMk-Yc9JI/AAAAAAAAAPg/TJQoStG17ts/s1600/mpost_IX%2Bo%2Bpolwn%2Btis%2Bmetritis.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 232px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfMk-Yc9JI/AAAAAAAAAPg/TJQoStG17ts/s320/mpost_IX%2Bo%2Bpolwn%2Btis%2Bmetritis.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550630001350341778" /></a><br /><br />Η σάτιρα του στοχεύει κυρίως τον μικροαστό Έλληνα των μεταπολεμικών <br />δεκαετιών, την καθωσπρέπεια, την ημιμάθεια και το νεοπλουτισμό, <br />την ξενομανία, τις έντονες ταξικές αντιθέσεις της μεταπολεμικής <br />Ελλάδας, καθώς και την ελληνική πολιτική ζωή. Ο Μποστ σατιρίζει <br />ιδιαίτερα την εξάρτηση της Ελλάδας από τον ξένο παράγοντα, <br />την εθνικοφροσύνη των δεξιών κομμάτων και το θεσμό της Βασιλείας, <br />ωστόσο σε πολλά κείμενα διακωμωδεί και την παράταξη της Αριστεράς, σ<br />την οποία ανήκε. Σε πολλά από τα κείμενα του, γράφει σε πρώτο <br />πρόσωπο ως αφηγητής, ο οποίος διηγείται κάποια εμπειρία του και <br />σχολιάζει δήθεν με αφέλεια τα γεγονότα.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfNt8d0siI/AAAAAAAAAPo/WlHpkY-nhRY/s1600/augh65-06-27-kourasmeno-palikari-adj.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 230px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfNt8d0siI/AAAAAAAAAPo/WlHpkY-nhRY/s320/augh65-06-27-kourasmeno-palikari-adj.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550631254966448674" /></a><br /><br />Οι τρεις πλέον χαρακτηριστικοί ήρωες των γελοιογραφιών του και <br />προσωπικά του δημιουργήματα είναι η Μαμά Ελλάς με τα παιδιά της, <br />ο Πειναλέον και η Ανεργίτσα. Η Μαμά Ελλάς παρουσιάζεται αρχαιοπρεπής, <br />αλλά φτωχοντυμένη και εξαθλιωμένη, το ίδιο και τα δύο μικρά παιδιά, <br />που σχολιάζουν την επικαιρότητα με ανορθόγραφα γραμμένους στίχους.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfO_8C3aHI/AAAAAAAAAPw/yzQ0wKFr-BE/s1600/mpost2%2BPINALEWN%2BANERGITSA.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 236px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfO_8C3aHI/AAAAAAAAAPw/yzQ0wKFr-BE/s320/mpost2%2BPINALEWN%2BANERGITSA.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550632663602653298" /></a><br /><br />Ως ζωγράφος ήταν αυτοδίδακτος και τα έργα του ήταν ιδιαίτερα επηρεασμένα <br />από το ναΐφ ύφος της λαϊκής ζωγραφικής και κυρίως τον Θεόφιλο, αλλά και <br />τις φιγούρες του Θεάτρου Σκιών, με στοιχεία υπερρεαλισμού. <br />Τα ζωγραφικά του έργα παρουσιάζουν ήρωες της αρχαιότητας και της <br />Επανάστασης του 1821 και ιστορικά ζευγάρια.<br />Στα θεατρικά του έργα χρησιμοποιούσε δεκαπεντασύλλαβο στίχο στο <br />προσωπικό του ύφος συμφυρμού πομπωδών καθαρευουσιάνικων εκφράσεων, <br />με ξένες και λαϊκές εκφράσεις, ενώ συχνά εμφάνιζε ιστορικά ή <br />μυθικά πρόσωπα να αναφέρονται σε σύγχρονες καταστάσεις.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfQc_ChBSI/AAAAAAAAAQA/H3sz2RzamcE/s1600/%25CE%259C%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2583%25CF%2584_%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B3%25CE%25BA%25CF%258C%25CF%2583%25CE%25BC%25CE%25B9%25CE%25B5_%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25B5%25CE%25BC%25CE%25B9%25CE%25AD%25CF%2581%25CE%25B5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 250px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfQc_ChBSI/AAAAAAAAAQA/H3sz2RzamcE/s320/%25CE%259C%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2583%25CF%2584_%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B3%25CE%25BA%25CF%258C%25CF%2583%25CE%25BC%25CE%25B9%25CE%25B5_%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25B5%25CE%25BC%25CE%25B9%25CE%25AD%25CF%2581%25CE%25B5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550634262134326562" /></a><br /><br /><span style="font-style:italic;">Κατάλογος έργων του Μποστ<br /></span><br />Σκίτσα του Μποστ (1959)<br /><br />Το λέφκομα μου (1960)<br /><br />Σκιτσα και κείμενα (Πρώτη επιλογή Δεκέμβριος 1961)<br /><br />Σκιτσα και κείμενα (Δεύτερη επιλογή Απρίλιος 1972)<br /><br />Ο Αγιος Φανούριος. Βοήθημα δια την κατανόησιν των Κινέζων <br />κλασσικών..Γκα-τσου και Βου-Σβου-Νι (1945)<br /><br />Κωνσταντίνος Παλαιολόγος (1953)<br /><br />Φαύστα (θεατρικό, 1962)<br /><br />(θέατρο Στοά / σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου) δυο <br />τραγούδια από τον Κωνσταντίνο Τζούμα, στο ρόλο της Ρίτσας, <br />σε μουσική Βασίλη Δημητρίου.<br /><object width="560" height="340"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/0TurBfUgW3k?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/0TurBfUgW3k?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="340"></embed></object><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfRy_NT3qI/AAAAAAAAAQI/qwAeLRPadhQ/s1600/faysta.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 286px; height: 286px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TQfRy_NT3qI/AAAAAAAAAQI/qwAeLRPadhQ/s320/faysta.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550635739648351906" /></a><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/gZDxrlgjvPI?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/gZDxrlgjvPI?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Μήδεια (θεατρικό)<br /><br />Δον Κιχώτης (θεατρικό)<br /><br />Όμορφη Πόλη (θεατρικό)<br /><br />Μαρία Πενταγιώτισσα (θεατρικό, 1982)<br /><br />40 χρόνια Μπόστ (θεατρικό)<br /><br />"Οι εκλογές του Μποστ"(θεατρική επιθεώρηση,1973)<br /><br />Ρωμαίος και Ιουλιέτα (θεατρικό)<br /><br /><span style="font-style:italic;">Πληροφορίες για το αφιέρωμα αλίευσα από <br />την kathimerini.gr, <br />el.wikipedia.org,<br />sarantakos.wordpress.com<br />avgi.gr<br />rizospastis.gr <br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-1249814133194200196?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-23546263131001827992010-12-05T15:09:00.005+02:002010-12-05T16:16:01.303+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TPuRCJrMdRI/AAAAAAAAANo/I9GhsrkBNWs/s1600/epitafios-exofyllo.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 264px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TPuRCJrMdRI/AAAAAAAAANo/I9GhsrkBNWs/s320/epitafios-exofyllo.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5547186832179754258" /></a><br /><span style="font-style:italic;">Τέχνη και αριστερά : 50 Χρόνια από τον Επιτάφιο <br /></span><br />Η συμπλήρωση 50 χρόνων από την κυκλοφορία του Επιταφίου, <br />σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και ποίηση του Γιάννη Ρίτσου δίνει <br />την ευκαιρία για μια σύντομη και μερική καλλιτεχνοπολιτική <br />ανασκόπηση της εποχής αυτής, που ανοίγει με την εντυπωσιακή <br />επιτυχία της ενιαίας Αριστεράς στις εκλογές του 1958, σε <br />πλήρη αντίθεση με την εξωφρενική πολυδιάσπασή της στις τωρινές <br />εκλογές για την Αυτοδιοίκηση.<br /><br /><object width="425" height="264"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/b0zl4CxWe28?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/b0zl4CxWe28?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="264"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ<br /></span><br />Η δεκαετία του '50 είναι ασφυκτική για την Αριστερά. Οι συνέπειες <br />της βαριάς ήττας του Δημοκρατικού Στρατού στον Εμφύλιο Πόλεμο <br />1946-49 είναι πολλαπλές. Μέχρι το 1954 συνεχίζονται οι <br />πανηγυρικές εκτελέσεις κομμουνιστών, με γνωστότερες αυτές των <br />Μπελογιάννη-Πλουμπίδη. Όσοι από την αφρόκρεμα των αγωνιστών δεν <br />έπεσαν στα πεδία των μαχών και δεν εκτελέστηκαν εν ψυχρώ, <br />βρίσκονται στις φυλακές, στις εξορίες μέσα κι έξω από την Ελλάδα, <br />ή στην παρανομία. Μπορεί τα όπλα να μην ήταν πια παραπόδα, όμως, <br />η καταδιωκόμενη Αριστερά ξεκίνησε πολύ γρήγορα την <br />ανασυγκρότησή της, όχι σαν αίρεση, αλλά σαν κίνημα λαού, σε όλα <br />τα επίπεδα. Η κατάσταση ήταν πάρα πολύ δύσκολη αν σκεφτεί κανείς <br />ότι οι Αμερικάνοι κυβερνούσαν τη χώρα με σιδηρά πυγμή διά των <br />προθύμων να τους υπηρετήσουν πολιτικών στους οποίους ανέθεταν <br />ρόλους, από τον στρατηγό Αλέξανδρο Παπάγο ώς τον Γεώργιο Παπανδρέου, <br />ελέγχοντας πλήρως τον στρατό, την αστυνομία-χωροφυλακή και το <br />δικαστικό σώμα. Επίσης, με τα κονδύλια του Σχεδίου Μάρσαλ διαμόρφωναν <br />την άρχουσα οικονομική τάξη της χώρας, εξαρτημένη, μεταπρατική και <br />υποστηρικτική της πολιτικής κάστας στην οποία ανατέθηκε η <br />διακυβέρνηση της χώρας.Η ανασυγκρότηση της Αριστεράς δεν ήταν <br />μόνο οργανωτική. Οργανωτικά, οδήγησε στην έκπληξη του 1958, <br />όταν η ΕΔΑ, ουσιαστικά μετωπική οργάνωση του παράνομου ΚΚΕ, <br />διευρυμένη από προοδευτικούς πολίτες του ευρύτερου δημοκρατικού <br />χώρου, απέσπασε το εντυπωσιακό 24,4% στις εκλογές, έβγαλε 79 <br />βουλευτές και ανακηρύχτηκε αξιωματική αντιπολίτευση!<br /><br /><span style="font-style:italic;">ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ</span><br /><br />Η ανασυγκρότηση της Αριστεράς ήταν εξίσου πολιτισμική. <br />Μετά τον πόλεμο, σε συνθήκες αυστηρής λογοκρισίας, είχε εκ <br />νέου αναπτυχθεί αυθόρμητα η λαϊκή κουλτούρα. Μέσα από τα <br />τραγούδια των Τσιτσάνη, Χιώτη, Καλδάρα, Μπακάλη, Παπαϊωάννου <br />κ.ά., εκφράζονταν τα λαϊκά στρώματα σε όλη την Ελλάδα. <br />Ο κατατρεγμός, η φτώχεια, οι διακρίσεις, η μετανάστευση, <br />ο έρωτας, η βιοπάλη, το περιθώριο, καταγράφονταν μέσα από <br />τα λαϊκά τραγούδια που στο σύνολό τους δίνουν την εναργέστερη <br />κοινωνική εικόνα της εποχής. Παράλληλα, αναπτύσσονταν οι <br />πολιτισμικές συνιστώσες της λόγιας παράδοσης και εισάγονταν <br />αφομοιώσιμα στοιχεία από την ανατολική και δυτική Ευρώπη και <br />την Αμερική, δημιουργώντας νέες συνθέσεις, νέα ρεύματα, νέες <br />τεχνοτροπίες και νέες συνισταμένες.<br />Στις δεκαετίες του '50 και του '60, ο ρόλος της Αριστεράς είναι <br />καθοριστικός, γιατί η Αριστερά είναι φορέας ιδεών ανατρεπτικών, <br />έχει ιδανικά, βρίσκεται σε συνεχή τριβή και αναζήτηση και είναι <br />δραστήρια και δημιουργική. Κινητοποιεί όχι μόνο την εργατική τάξη, <br />αλλά και όλες τις κοινωνικές δυνάμεις και τα άτομα που αναζητούν <br />πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθούν. Η Αριστερά προσφέρει πρώτη ύλη, <br />αλλά και πρόθυμους αποδέκτες της καλλιτεχνικής και πνευματικής <br />παραγωγής.Στον τομέα του πολιτισμού, από τα πιο αξιοσημείωτα είναι <br />τρία εφαπτόμενα φαινόμενα που βάζουν τη σφραγίδα τους στην εποχή <br />της ανασυγκρότησης: α) Η μελοποίηση των ποιημάτων, β) ο γάμος της <br />λαϊκής τέχνης με την έντεχνη δημιουργία και γ) ο αρραβώνας των <br />αριστερών διανοουμένων και καλλιτεχνών με τους σημαντικότερους <br />εκπροσώπους μιας υπό διαμόρφωση αστικής κουλτούρας. Και αυτά τα <br />φαινόμενα βρίσκουν την πληρέστερη και διαρκέστερη έκφρασή τους <br />-τρία σε ένα- μέσα από τον Επιτάφιο και τη μουσική που εν <br />συνεχεία καθιερώθηκε να την αποκαλούμε έντεχνο λαϊκό τραγούδι.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/UOiMmJ8ErOM?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/UOiMmJ8ErOM?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΔΕΞΙΟΙ ΨΑΛΤΕΣ</span><br /><br />Το 1960, για τη δημιουργία του Επιταφίου συντελούν -με όρους πολιτικούς<br />- αριστεροί και δεξιοί «ψάλτες». Βασικοί πρωταγωνιστές ο Μίκης <br />Θεοδωράκης και ο Γιάννης Ρίτσος συνεπικουρούμενοι από τους <br />Μάνο Χατζιδάκι, Νάνα Μούσχουρη, Μανώλη Χιώτη, Γρηγόρη Μπιθικώτση <br />και Τάκη Β. Λαμπρόπουλο. Ο πρώτος Επιτάφιος ενορχηστρώνεται από <br />τον Χατζιδάκι και ερμηνεύεται από τη Μούσχουρη στο ύφος του <br />ελαφρού ευρωπαΐζοντος ελληνικού τραγουδιού. Το αποτέλεσμα δεν <br />φαίνεται να ικανοποιεί τον Θεοδωράκη και τον Λαμπρόπουλο, <br />διευθυντή της Κολούμπια και σπουδαίο παραγωγό. Έτσι, συμβαίνει <br />κάτι ασυνήθιστο για τη δισκογραφία που ανοίγεται πολύ επιλεκτικά <br />και προσεκτικά στο νέο για την Ελλάδα φορμάτ του δίσκου μακράς <br />διαρκείας. Μέσα σε λίγες βδομάδες το ίδιο έργο ηχογραφείται <br />ξανά με διαφορετική λογική και αισθητική, σε διαφορετική εταιρία <br />δίσκων. Οι δεύτερες εκτελέσεις καινούργιων τραγουδιών που <br />κυκλοφορούν σε δισκάκια 45 στροφών είναι ρουτίνα, αλλά στις <br />33 στροφές είναι τολμηρό. Ο δημιουργικός Λαμπρόπουλος το <br />πραγματοποιεί. Ο δεύτερος Επιτάφιος έχει διαφορετικό <br />καλλιτεχνικό σχήμα και προσανατολισμό.<br />Στη λαϊκή μουσική υπάρχει, με σημερινή γλώσσα, μια τεράστια <br />βάση δεδομένων από την οποία μπορεί κάποιος γνώστης με <br />ταλέντο να αντλήσει ανεξάντλητο υλικό για ανασύνθεση. <br />Ο Λαμπρόπουλος, σαν σκηνοθέτης, κάνει το κάστινγκ του νέου <br />εγχειρήματος και ζητάει από τον Χιώτη να αναλάβει τη μορφοποίηση <br />των μελωδιών του Θεοδωράκη με τη συνδρομή του Μπιθικώτση. <br />Ο Χιώτης δέχεται την πρόκληση και ο Μπιθικώτσης πείθεται χωρίς <br />να αντιλαμβάνεται ακριβώς περί τίνος πρόκειται. Όπως έχει ομολογήσει, <br />ο συνθέτης του Τρελοκόριτσου αισθανόταν μάλλον άβολα με το είδος <br />αυτό του τραγουδιού, που ήταν διαφορετικό από το ρεπερτόριό του. <br />Ας σημειωθεί ότι εκείνη την εποχή ο Μπιθικώτσης ηχογραφεί, μεταξύ <br />άλλων, τη Φραγκοσυριανή του Μάρκου Βαμβακάρη με πολύ μεγάλη επιτυχία. <br />Το τελικό αποτέλεσμα του δεύτερου Επιτάφιου ικανοποιεί τον Θεοδωράκη <br />και τον Λαμπρόπουλο, η απήχησή του είναι σαφώς μεγαλύτερη από τη <br />χατζιδακική εκδοχή και έτσι ξεκινάει ένα ολόκληρο κίνημα μουσικής <br />που γεννιέται από το πάντρεμα του λαϊκού στοιχείου με το λόγιο.<br />Αυτή η πρόσμειξη δεν είναι εντελώς πρωτότυπη, αλλά έχει σημαντικά <br />καινούρια χαρακτηριστικά. Έχει προηγηθεί ο Χατζιδάκις με το <br />Γαρύφαλλο στ' αφτί ο οποίος ,μάλιστα, ταυτόχρονα με τον Επιτάφιο, <br />κάνει παγκόσμιο χιτ με τα Παιδιά του Πειραιά, αλλά εν γένει τα <br />κομμάτια του σκόπιμα απέχουν υφολογικά από τα λαϊκά τραγούδια της <br />εποχής. Ακόμα και οι διασκευές των ρεμπέτικων από τον Χατζιδάκι <br />είναι σε ορχηστρική μορφή και ξεφεύγουν από το λαϊκότροπο παίξιμο.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TPuYC2wUuRI/AAAAAAAAAN4/T4aU2tELyuU/s1600/epitafios%2B2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 315px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TPuYC2wUuRI/AAAAAAAAAN4/T4aU2tELyuU/s320/epitafios%2B2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5547194540862257426" /></a><br /><br /><span style="font-style:italic;">Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΧΙΩΤΗ</span><br /><br />Ο Μίκης υιοθετεί πιο λαϊκές φόρμες, πιο κοντά στο κυρίαρχο είδος <br />του λαϊκού τραγουδιού της εποχής. Επειδή δε ο ίδιος έχει δυτική <br />μουσική παιδεία και δεν γνωρίζει καλά-καλά το ιδίωμα, αναλαμβάνει <br />ο Χιώτης την «προσαρμογή», ένας από τους πληρέστερους καλλιτέχνες <br />στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Ο Λαμπρόπουλος γνωρίζει <br />πολύ καλά ότι ο Χιώτης είναι ανοιχτών οριζόντων και ρηξικέλευθος, <br />έχοντας ήδη κάνει μία επανάσταση στο λαϊκό τραγούδι, <br />αντικαθιστώντας το τρίχορδο μπουζούκι με το τετράχορδο, <br />εισάγοντας νέους ρυθμούς και εμφανιζόμενος όρθιος στην πίστα <br />αντί καθιστός -ως είθισται- στην καρέκλα του πάλκου. <br />Είναι εξαίρετος συνθέτης ρεμπέτικων, λαϊκών και ελαφρών <br />τραγουδιών και μεγάλος δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, με <br />δικό του ήχο και στυλ. Δηλαδή, ο καταλληλότερος μουσικός για <br />να μπορέσει ο Θεοδωράκης να βρει έναν καινούργιο δρόμο <br />εντάσσοντας τις θαυμάσιες μελωδίες του στο δημοφιλέστερο <br />είδος μουσικής το οποίο όμως δεν κατέχει. Ακούγοντας τις <br />εισαγωγές και τα σόλο του Χιώτη, στα πρώτα τραγούδια του <br />Θεοδωράκη, αντιλαμβάνεται κανείς το ρόλο του στη διαμόρφωση <br />του τελικού ακούσματος. Τα «λαϊκοποιεί» διατηρώντας την <br />«ελαφρότητα» που είναι πλησιέστερη στην αισθητική του Θεοδωράκη. <br />Στα τραγούδια του Μίκη, στους δίσκους Επιτάφιος, Αρχιπέλαγος, <br />Λιποτάκτες, Πολιτεία και στις πρώτες συναυλίες στο «Κεντρικόν», <br />το 1961, ο Μανώλης Χιώτης βάζει τη σφραγίδα του προτού παραδώσει <br />τη σκυτάλη στο δίδυμο Κώστα Παπαδόπουλου-Λάκη Καρνέζη και στον <br />άλλο μεγάλο συνθέτη και βιρτουόζο Γιώργο Ζαμπέτα. Αλλά, <br />πολύ σημαντικός στη διαμόρφωση του νέου ήχου, χάρη στον <br />Λαμπρόπουλο, είναι και το μεγαθήριο της εποχής Στέλιος <br />Καζαντζίδης, που ερμηνεύει τραγούδια του Μίκη μαζί με την <br />παρτενέρ του Μαρινέλα, ενώ ο Χιώτης έχει κοντά του τη Μαίρη Λίντα.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rf_TkFAJNGk?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/rf_TkFAJNGk?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ, ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΕΣ</span><br /><br />Πολλά τραγούδια του Θεοδωράκη έχουν πολιτικό υπόβαθρο, κάτι που δεν <br />συμβαίνει με τα τραγούδια του Χιώτη ή του Χατζιδάκι. <br />Ο Μίκης έχει ξεκινήσει συνθέτοντας για πιάνο και βιολί, αλλά η <br />κλασική ή κλασικίζουσα μουσική δεν βοηθάει την επικοινωνία με <br />πλατιά κοινωνικά στρώματα, ούτε τη διάδοση των πολιτικών ιδεών <br />της Αριστεράς. Ο δρόμος που στρώνει ο Λαμπρόπουλος με τον Χιώτη <br />και τον Μπιθικώτση είναι φαρδύτερος και διεισδυτικότερος. Και, <br />βέβαια, ο θαυμάσιος Ρίτσος προσφέρεται για λαϊκά τραγούδια γιατί <br />γράφει (και) απλά και κατανοητά.<br />Ο Μίκης έπεται του Χατζιδάκι και στη μελοποίηση ποιημάτων. <br />Στην μεταπολεμική Ελλάδα, η μελοποίηση των ποιημάτων ακολουθεί <br />το ρεύμα των Γάλλων τροβαδούρων, Λεό Φερέ, Μπρασένς κ.ά. που <br />μελοποιούν ποιήματα των Ρεμπό, Μποντλέρ, Βιγιόν, Απολινέρ, <br />Αραγκόν, Βερλέν κ.λπ. Εξάλλου, το έδαφος είναι πολύ πρόσφορο <br />γιατί υπάρχει πολύ μεγάλη και σημαντική εντόπια ποιητική παραγωγή.<br />Γι' αυτό, αρχής γενομένης, το πετυχημένο έργο του Θεοδωράκη με τον <br />Επιτάφιο και τα τραγούδια που ακολουθούν, ανοίγει τους ασκούς του <br />Αιόλου και το κυματάκι εξελίσσεται σε ρεύμα.<br /><br />Έτσι, όχι μόνο μελοποιούνται δημοσιευμένα ποιήματα, αλλά ορισμένοι <br />ποιητές μπαίνοντας στο χορό γράφουν στίχους που προορίζονται εξ <br />αρχής για τραγούδια. Πρωτοστατούν οι ποιητές από την Αριστερά, <br />όπως ο Τάσος Λειβαδίτης, ο Δημήτρης Χριστοδούλου, ο Γιάννης <br />Θεοδωράκης και ο Κώστας Βίρβος ο οποίος έχει ήδη σπουδαία <br />συμμετοχή στο λαϊκό τραγούδι. Δραπετσώνα, Καημός, Βράχο-βράχο, <br />Το Σαββατόβραδο κ.λπ. είναι τα τραγούδια που καθιερώνουν τον <br />Μίκη Θεοδωράκη και συμπαρασύρουν συνθέτες, στιχουργούς, ερμηνευτές <br />και εταιρίες σ' αυτή τη νέα λεωφόρο. Δεν είναι όλα τα τραγούδια <br />του σε λαϊκούς δρόμους, αλλά τα τραγούδια σε ζεϊμπέκικους και <br />χασάπικους ρυθμούς με μπουζούκια και μικρές λαϊκές ορχήστρες <br />δίνουν το χρώμα και το στίγμα του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού. <br />Ούτε όλοι οι συνθέτες και οι στιχουργοί/ποιητές προέρχονται <br />από την Αριστερά: Νίκος Γκάτσος, Οδυσσέας Ελύτης, Μανώλης <br />Αναγνωστάκης, Κώστας Βάρναλης, Γιώργος Σεφέρης, Νίκος <br />Εγγονόπουλος, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Λευτέρης Παπαδόπουλος, <br />Μποστ, Γιάννης Νεγρεπόντης, Ιάκωβος Καμπανέλης, Ερρίκος Θαλασσινός, <br />Μιχάλης Κατσαρός, Νότης Περγιάλης, Άκος Δασκαλόπουλος, Σταύρος Ξαρχάκος, <br />Χρήστος Λεοντής, Δήμος Μούτσης, Γιάννης Σπανός, Γιάννης Μαρκόπουλος,<br /> Μάνος Λοΐζος, Διονύσης Σαββόπουλος, Γιάννης Γλέζος, Νίκος Μαμαγκάκης, <br />Σταύρος Κουγιουμτζής, Λουκιανός Κηλαϊδόνης, Θάνος Μικρούτσικος κ.ά., <br />δημιουργούν το νέο ήχο του ελληνικού τραγουδιού που έχει τη βάση του <br />-λιγότερο ή περισσότερο ανάλογα με τον δημιουργό- στο κλασικό λαϊκό <br />τραγούδι και εξελίσσεται, παράλληλα, μ' αυτό μεταφέροντας τα ποιήματα <br />(ακόμα και του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, του Πάμπλο Νερούδα, του <br />Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι ή του Ναζίμ Χικμέτ) από σπίτι σε σπίτι.<br /><br />Όλοι υιοθετούν τους λαϊκούς δρόμους, τις ενορχηστρώσεις, το ύφος, <br />αλλά και θέματα όπως η μετανάστευση και η φτώχεια που μόνο οι <br />λαϊκοί τραγουδοποιοί είχαν μέχρι τότε θίξει. Πάντως, σταδιακά, <br />αποκαθίσταται μια ισορροπία ανάμεσα στο λαϊκό ιδίωμα και την <br />μπαλάντα χωρίς ποτέ οι δημιουργοί του έντεχνου να πάψουν να <br />γράφουν λαϊκά τραγούδια, τουλάχιστον μέχρι το 1974, ασκώντας <br />με τη σειρά τους επιρροή και στους κλασικούς λαϊκούς συνθέτες, <br />όπως ο Απόστολος Καλδάρας και ο Άκης Πάνου.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/gR4PpdiIDHI?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/gR4PpdiIDHI?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΔΙΧΑΣΜΟ</span><br /><br />Ενώ, λοιπόν, στη δεκαετία του '60, το πολιτικό κλίμα είναι βαρύ, <br />αριστεροί κόντρα σε δεξιούς ή δεξιοί κόντρα σε αριστερούς, <br />η πραγματικότητα στις τέχνες είναι διαφορετική. Στην Ελλάδα, το <br />ψυχροπολεμικό κλίμα είναι εν μέρει αληθινό, ως κατάλοιπο των <br />πληγών του εμφυλίου, και εν μέρει τεχνητό, ως αποτέλεσμα των <br />συστηματικών διώξεων κατά της Αριστεράς από την εξουσία και <br />της καλλιεργούμενης έντασης από το παρακράτος που απεργάζεται <br />το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 και την ανακοπή της <br />επιρροής της Αριστεράς στην πολιτική και τον πολιτισμό. <br />Σ' αυτή τη σκοπούμενη παράταση του εμφυλιοπολεμικού <br />διχασμού, αντιδρούν πολλοί καλλιτέχνες και πνευματικοί άνθρωποι, <br />όπως φαίνεται πολύ ανάγλυφα από τα τεκταινόμενα στο ελληνικό <br />τραγούδι. Τα τραγούδια είναι σε πάρα πολλές περιπτώσεις <br />αποτέλεσμα συνεργασίας συντελεστών που δεν ανήκουν στο ίδιο <br />πολιτικό και ιδεολογικό στρατόπεδο. Συνθέτες, στιχουργοί, <br />ζωγράφοι και παραγωγοί, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης <br />και ιδεολογικών πεποιθήσεων, συνεργάζονται αρμονικά και φτιάχνουν <br />αριστουργήματα. Τους ενώνει, συχνά από διαφορετική σκοπιά, η <br />τάση και η επιθυμία να συνεχίσουν την προπολεμική προσπάθεια για <br />τη διαμόρφωση μιας εθνικής λαϊκής τέχνης με διεθνή χαρακτηριστικά, <br />έχοντας κατ' αρχήν συμφωνήσει ότι κοινή τους γλώσσα είναι η δημοτική, <br />ενώ στα σχολεία διδάσκεται αυστηρά η καθαρεύουσα και η νομοθεσία <br />και τα δημόσια έγγραφα είναι επίσης στην καθαρεύουσα. Συμφωνούν επίσης <br />στη σημασία της παράδοσης και χρησιμοποιούν σαν βάση το ρεμπέτικο και δη <br />το μεταπολεμικό λαϊκό, παρ' όλο που προβάλλονται επιφυλάξεις, ενστάσεις <br />έως και σοβαρές αντιρρήσεις που φτάνουν στην πλήρη άρνηση.<br /><br />Μέσα από τα έντυπα της Αριστεράς, κυρίως την Επιθεώρηση Τέχνης, <br />γίνονται οξύτατες αντιπαραθέσεις, γιατί κάποιοι θεωρούν τους <br />λαϊκούς καλλιτέχνες λούμπεν και τη λαϊκή μουσική κακής ποιότητας. <br />Αντιδράσεις εκδηλώνονται και από μερικούς καταξιωμένους ποιητές που <br />στο πρώτο άκουσμα δυσκολεύονται να χωνέψουν το συνταίριαγμα των <br />βαθυστόχαστων και λυρικών ποιημάτων τους με τους ρυθμούς του <br />ζεϊμπέκικου και του χασάπικου και τους ήχους που παράγει το <br />μπουζούκι. Αλλά η απήχηση των μελοποιημένων ποιημάτων και η επιμονή <br />του Θεοδωράκη ο οποίος νιώθει ότι έχει βρει μια πλούσια φλέβα <br />χρυσού, επιδρούν καταλυτικά και σταδιακά αίρονται οι αισθητικές <br />ή πολιτικές επιφυλάξεις. Ομοίως, μέσα από τη συνεργασία και τη <br />ζύμωση νέων μορφών έκφρασης λειαίνεται ο εθνικός διχασμός. <br />Η βαθύτερη επιθυμία για μία τέχνη προσιτή στο λαό και ταυτόχρονα <br />σύγχρονη, προοδευτική, λόγια και ανοιχτή σε άλλες μορφές έκφρασης, <br />εκπληρώνεται συνδυαστικά.<br /><br /><span style="font-style:italic;">ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ</span><br /><br />Ο Τάκης Β. Λαμπρόπουλος, της οικογένειας των πολυκαταστημάτων <br />Αφοι Λαμπρόπουλοι, στο σπίτι του οποίου είδα αναρτημένα στο <br />τοίχο τα πρωτότυπα ζωγραφικά έργα της Ρωμιοσύνης και του Άξιον <br />Εστί, και ο έτερος των καινοτόμων Αλέκος Πατσιφάς, ιδιοκτήτης <br />της ΛΥΡΑ, είναι αστοί που δεν έχουν ταμπού και προκαταλήψεις. <br />Αυτοί οι επιχειρηματίες δημιουργούν το κατάλληλο περιβάλλον <br />για να ευδοκιμήσει το ελληνικό τραγούδι. Στη ΛΥΡΑ, σχεδόν <br />όλοι, από τον τον υπεύθυνο πωλήσεων και τους λογιστές ώς <br />τους παραγωγούς ανήκουν στον προοδευτικό χώρο. Θυμάμαι τον <br />Κώστα Ασωνίτη, υπεύθυνο της αποθήκης, που είχε πολλά χρόνια <br />φυλακής στην πλάτη του, αλλά και τον άτυπο υποδιευθυντή Τάκη <br />Τσίρο που την επομένη της 17ης Νοεμβρίου 1973, με κάλεσε κρυφά <br />στο σπίτι του, στο Κολωνάκι, για να αφηγηθώ με γυρισμένη την <br />πλάτη σε τηλεοπτικό συνεργείο του BBC όσα είχαν διαδραματιστεί <br />κατά την εισβολή των τανκς στο Πολυτεχνείο. Στις τέχνες, <br />φωτισμένοι αστοί και αριστεροί πάλευαν από κοινού για τον πολιτισμό <br />που η μεταπρατική εξουσία αντιμετώπιζε με φόβο, απέχθεια και <br />διώξεις. Αριστεροί και δεξιοί καλλιτέχνες ένωναν τις δυνάμεις τους, <br />με βάσεις στη λαϊκή κουλτούρα και μεταφορές και υιοθεσίες από <br />τα σύγχρονα ρεύματα, όπως ο Κάρολος Κουν στο θέατρο, η Ραλλού <br />Μάνου στο χορό και ο Νίκος Κούνδουρος ή αργότερα ο Θόδωρος <br />Αγγελόπουλος στον κινηματογράφο. Πάμπολλοι ζωγράφοι, χαράκτες <br />και γραφίστες συμμετέχουν στη δισκογραφία φιλοτεχνώντας εξαίσια <br />τα εξώφυλλα δίσκων. Γιάννης Τσαρούχης, Γιάννης Μόραλης, Σπύρος <br />Βασιλείου, Δημήτρης Μυταράς, Γιώργος Σταθόπουλος, Βάσω Κατράκη, <br />Τάσσος, Μποστ, Μίνως Αργυράκης, Δημήτρης Αρβανίτης, <br />Αλέξης Κυριτσόπουλος κ.ά.<br /><br />Είναι η εποχή που διανούμενοι και καλλιτέχνες, από ένα ευρύ <br />πολιτικό φάσμα, ενώνουν τις δυνάμεις τους για τη δημιουργία <br />μιας κουλτούρας εθνικής, προοδευτικής, σύγχρονης και λαϊκής. <br />Στην ποίηση, τη μουσική, τα εικαστικά, την αρχιτεκτονική, το <br />χορό, το θέατρο, το σινεμά, σε όλα. Κουλτούρας που άφησε <br />σπουδαία κληροδοτήματα, αλλά τσαλαπατήθηκε από την <br />γραφειοκρατικοποίηση και τον κατακερματισμό της Αριστεράς, <br />και κυρίως από την ξενοδουλεία, την απληστία και τον ξεπεσμό <br />της κυρίαρχης Δεξιάς που υποτίμησε την παιδεία και τον πολιτισμό, <br />αλλά και της όψιμης σοσιαλδημοκρατίας που εξαγόρασε συνειδήσεις <br />και έδωσε τη χαριστική βολή.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Αυτά, εν αναμονή της επόμενης -μη εισέτι διαφαινόμενης- <br />πολιτιστικής επανάστασης την οποία, πριν απ' όλους, <br />χρειάζεται η ίδια η Αριστερά.</span><br /><br /><span style="font-style:italic;">Του Στέλιου Ελληνιάδη<br /> <br />Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Δρόμος» , Σάββατο 13.11.2010<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-2354626313100182799?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-26831003335732924932010-11-23T23:53:00.006+02:002010-11-24T00:36:36.463+02:00<param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/13MQFCfCYdQ?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/13MQFCfCYdQ?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed><br /><br />Το Ιρλανδικό θαύμα είναι η μουσική της και όχι η φούσκα <br />της γης και η ξεφτίλα των τραπεζών. <br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TOw7sdAxAhI/AAAAAAAAANg/_IyGL9-3Aw4/s1600/peri%2Bfwtisews.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 104px; height: 167px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TOw7sdAxAhI/AAAAAAAAANg/_IyGL9-3Aw4/s320/peri%2Bfwtisews.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542870876274360850" /></a><br /><br />Στο νέο του βιβλίο ο Ζοζέ Σαραμάγκου κινείται στον αντίποδα <br />του παλαιότερου "Περί Τυφλότητος", το οποίο είναι ένα από <br />τα πιο πετυχημένα μυθιστορήματά του, όπου μια επιδημία <br />τύφλωσης εξαπλώνεται ραγδαία στους κατοίκους μιας χώρας με <br />αποτέλεσμα την πλήρη ανατροπή του κοινωνικού και πολιτικού <br />ιστού, των διαπροσωπικών σχέσεων και της ανθρώπινης συμπεριφοράς.<br /><br />Στο "Περί Φωτίσεως" η υπόθεση είναι η εξής:<br />"Σε κάποια χώρα γίνονται εκλογές. Η καταμέτρηση των ψήφων στην <br />πρωτεύουσα αναδεικνύει πρώτη δύναμη το λευκό με ποσοστό <br />περίπου 70%. Οι εκλογές επαναλαμβάνονται την επόμενη Κυριακή και <br />το λευκό ξεπερνά το 80%. Μπροστά στο διαφαινόμενο κενό εξουσίας, <br />τα δύο μεγάλα κόμματα, ο κρατικός μηχανισμός και οι δημόσιες <br />υπηρεσίες εγκαταλείπουν την πόλη, καταστρώνοντας αστυνομικά <br />σχέδια για να ανακαλύψουν τον υποκινητή. Μια έκπληξη όμως <br />περιμένει τους κρατούντες: ο πληθυσμός της πόλης αφυπνίζεται, <br />"φωτίζεται", και ανακαλύπτει από την αρχή τις αξίες της <br />αλληλεγγύης, της προσωπικής ευθύνης, της αλληλοβοήθειας. <br />Το κράτος όμως δεν έχει πει ακόμη την τελευταία λέξη."<br /><br />Το "Περί Φωτίσεως" ίσως να μην είναι το πιο ξεχωριστό βιβλίο <br />του Ζοζέ Σαραμάγκου, είναι όμως ένα από τα πιο δυνατά του και <br />σίγουρα το πιο ώριμο σε ιδέες με τις πιο ξεκάθαρες απόψεις-<br />δηλώσεις. Όπως στα περισσότερα έργα του Σαραμάγκου και σε αυτό <br />το μυθιστόρημα του, οι συμβολισμοί και τα υπερβατικά φαινόμενα <br />είναι και εδώ παρόντα (το να ψηφίζει το 70% ενός λαού είναι <br />ασφαλώς ένα τέτοιο φαινόμενο). Η χρήση της υπέρβασης όμως <br />βρίσκεται πάντα σε άμεση επαφή με τον ρεαλισμό αποφεύγοντας <br />ξεκάθαρα κάθε λογής μεταφυσικές αντίληψεις. Σε αυτό το <br />βιβλίο μάλιστα τα πράγματα φαίνεται να λέγονται τόσο <br />ξεκάθαρα με το όνομά τους όσο σε κανένα άλλο του μυθιστόρημα.<br /><br />Το "Περί Φωτίσεως" αποτελεί ένα σαφές ευθύβολο και καυτό <br />σχόλιο για το σήμερα και κυρίως για την σύγχρονη δημοκρατία. <br />Το καθεστώς άλλωστε στο οποίο λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα του <br />βιβλίου (το οποίο χρησιμοποιεί ουσιαστικά ολοκληρωτικές μεθόδους) <br />δεν είναι μια δικτατορία, μια στρατιωτικά επιβεβλημένης ολιγαρχία, <br />ή ένα υποθετικό μελλοντικό καθεστώς. Ο χρόνος είναι το Τώρα και ο <br />τόπος είναι το Εδώ. Το μυθιστόρημα πραγματεύεται τα όρια της <br />δημοκρατίας και διερευνεί μέχρι σε πιο σημείο φτάνουν στην πράξη <br />οι ελευθερίες των πολιτών της.<br /><br />Τι θα γινόταν αν οι πολίτες σε μια ορισμένη στιγμή έκαναν μαζική <br />χρήση των ελευθερίων και των δικαιώματων που τους παρέχει η <br />δημοκρατία; Θα γίνονταν αυτό το γεγονός αποδεκτό; Θα κλονιζόταν <br />η εξουσία; Πώς θα αντιδρούσε η δημοκρατία; Ποιο είναι το αποτέλεσμα <br />όταν ένας λαός για παράδειγμα κάνει ‘κατάχρηση’ του δικαίωματος να <br />ψηφίσει λευκό στις εκλογές; Η εξουσία θα έφτανε στο σημείο να <br />‘επιστρατεύσει’ μέχρι και την τρομοκρατία για να πετύχει τους <br />σκοπούς της; Ως προς το τελευταίο η υπόθεση του "Περί Φωτίσεως"<br />κρίνεται άκρως επίκαιρη αφήνοντας ξεκάθαρες αιχμές για την <br />πραγματική πηγή της παγκόσμιας τρομοκρατίας και κυρίως το <br />ρόλο που αυτή εξυπηρετεί.<br /><br /><span style="font-style:italic;">...και λίγα λόγια από τις σημειώσεις του Ζοζέ Σαραμάγκου <br />στο ''Τετράδιο του''</span><br /><br />Δεν ζούμε σε δημοκρατία, αλλά σε μια πλουτοκρατία <br />που έπαψε να είναι τοπική και κοντινή για να καταστεί <br />παγκόσμια και απροσπέλαστη…<br />Με άλλα λόγια, πιο ξεκάθαρα, λέω πως οι λαοί δεν εκλέγουν <br />τις κυβερνήσεις τους ώστε αυτές να του «οδηγήσουν» στην <br />Αγορά, αλλά είναι η Αγορά που ρυθμίζει με όλους τους τρόπους <br />τις κυβερνήσεις ώστε να «οδηγήσουν» τους λαούς σε αυτήν. <br />Και αν μιλώ έτσι για την Αγορά, είναι γιατί σήμερα, και <br />κάθε μέρα που περνά περισσότερο από ποτέ, είναι το <br />κατεξοχήν όργανο της αυθεντικής, μοναδικής και αναντίρρητης <br />εξουσίας, της παγκόσμιας οικονομικής εξουσίας, που δεν είναι <br />δημοκρατική γιατί δεν την εξέλεξε ο λαός, που δεν είναι <br />δημοκρατική γιατί δεν ασκείται από τον λαό, και που, <br />τέλος, δεν είναι δημοκρατική γιατί δεν αποβλέπει στην <br />ευτυχία του λαού. <br /><br />ΥΓ Αν μιλούσαν οι πολιτισμοί, λέω αν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-2683100333573292493?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-46174902213605692102010-11-17T00:10:00.003+02:002010-11-17T00:45:07.976+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/SEqUIGDX7LM?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/SEqUIGDX7LM?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /> <span style="font-weight:bold;">Η αποχή</span><br /><br />Η ΠΟΛΥΧΑΪΔΕΜΕΝΗ απ' όλους αποχή αναδείχτηκε <br />χθες πάλι όχι απλώς νικήτρια των εκλογών, αλλά <br />θριαμβεύτρια.<br />Πολυχαϊδεμένη, γιατί σαν νοοτροπία γίνεται ανεκτή <br />από όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, άσχετο που τα δύο <br />μεγάλα την ξορκίζουν φραστικά και καλούν το λαό να <br />την απορρίψει σαν στάση πολιτικής.<br /><br />ΣΤΗΝ πραγματικότητα, αυτά τα δύο μεγάλα κόμματα, <br />που με τη νοοτροποία διεφθαρμένης διακυβέρνησης <br />και το στενό κομματισμό τους εμφύσησαν τη διάθεση <br />αποχής στο λαό, τον καλούν να την απορρίψει <br />σαν στάση κομματικής τοποθέτησης.<br /><br />ΤΟ ανησυχητικό φαινόμενο, όμως, δεν είναι η νοοτροπία των <br />κομμάτων. Είναι, που οι πολίτες, οι οποίοι απέχουν, μάλλον <br />δεν ξέρουν ότι ακόμα και αν απόσχουν όλοι εκτός από 100, <br />θα τους κυβερνήσει αυτός που θα πάρει 51 ψήφους.<br /><br />ΘΑ τους κυβερνήσει, σημαίνει ότι αυτός θα αποφασίζει, <br />μαζί με τους εκλεγμένους συμβούλους και την εκάστοτε <br />κυβέρνηση για τη ζωή τους. Για τη ζωή αυτών που απείχαν. <br />Αυτό είναι το κέρδος όσων γυρίζουν την πλάτη στην εκλογή!<br /><br />ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ μια μόνιμη επωδός στο λαό, και κυρίως στις <br />νεότερες γενιές: «Ολοι είναι ίδιοι», «όλοι είναι ψεύτες», <br />«κανείς δεν κάνει τίποτε», «γιατί να τους ψηφίσω;»<br /><br />ΔΕΝ κυκλοφορεί μια επωδός στο λαό που να απαντά: <br />«Φτιάχνω κάτι δικό μου, κάτι καινούργιο, για ν' <br />αλλάξω τα πράγματα. Να γίνουν όπως νομίζω εγώ». <br />Κι αυτή η στάση δεν απουσιάζει μόνο στην πολιτική. <br />Απουσιάζει από την κοινωνική στάση της τελευταίας <br />20ετίας τουλάχιστον, με αποκορύφωμα την τελευταία <br />δεκαετία.<br /><br />ΠΟΥ παράγεται η στάση της απουσίας συμμετοχής; Στα <br />σπίτια κατά κύριο λόγο. Η δυσκολία επιβίωσης στις <br />δεκαετίες του '40 και του '50 έδωσε τη θέση της, <br />αργά αλλά σταθερά, σε μία όλο και μεγαλύτερη ευκολία, <br />που κορυφώθηκε από το 1990 μέχρι το 2008 σε μια <br />ευμάρεια.<br /><br />ΤΟ φαινόμενο θα έπρεπε να ενθουσιάζει, αν δεν στηριζόταν πάνω <br />σε ένα ψέμα: Η ευμάρεια δεν χτίστηκε πάνω σε μια συμμετοχική <br />οικονομική δημοκρατία. Δεν χτίστηκε, δηλαδή, επάνω στη νοοτροπία <br />της συμμετοχής του λαού στα κοινά. Και κυρίως στον κοινό κορβανά.<br /><br />ΧΤΙΣΤΗΚΕ πάνω στον απόλυτο ατομισμό και την κλοπή. Στο αδήλωτο <br />χρήμα και τη φοροκλοπή. Χτίστηκε πάνω στη μαύρη οικονομία.<br /><br />ΕΤΣΙ, ενώ ένα κομμάτι του λαού συμμετείχε στο χτίσιμο της χώρας <br />ένα άλλο συμμετείχε μόνο στην είσπραξη.<br /><br />ΟΛΟ αυτό το φαινόμενο, που ευνοήθηκε από τις ίδιες τις κυβερνήσεις, <br />δημιούργησε μια ηθική. Μια νοοτροπία μέσα στις ίδιες τις οικογένειες. <br />Οι οποίες, όλο και πιο πολύ βολεύτηκαν με την ανώδυνη και χωρίς <br />επιπτώσεις κριτική του καναπέ, που προτιμήθηκε από την επώδυνη <br />και με επιπτώσεις συμμετοχή στην ανατροπή μιας κακοδιοίκησης -<br />δικής τους, όχι κάποιου τρίτου- ή ακόμα και τη συμμετοχή στη <br />δημιουργία μιας καλύτερης διοίκησης.<br /><br />Η ΑΠΟΧΗ, λοιπόν, από το δικαίωμα -και όχι υποχρέωση- της <br />ψηφοφορίας δεν είναι απλώς ένα πολιτικό συγκυριακό φαινόμενο, <br />που θα περάσει. Είναι ένα βαθιά κοινωνικό φαινόμενο που δημιουργεί <br />υποτελείς και όχι διαμαρτυρόμενους.<br /><br />ΟΙ διαμαρτυρόμενοι βρίσκονται στους δρόμους, σε κοινωνικούς <br />σχηματισμούς στις γειτονιές, σε πολιτικούς σχηματισμούς, που <br />πιστεύουν και ρισκάρουν. Διακινδυνεύουν την ησυχιούλα τους <br />και μερικές φορές την ελευθερία τους. Αν ενδιαφέρονται για <br />τα κοινά. Αλλιώς, είναι απλώς αδιάφοροι και αμέτοχοι. <br />Δηλαδή υποτελείς.<br /><br />Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΊΑ 15/11/10<br /><br /><br /><br /><br />ΥΓ Οι 26.740 ψήφοι με τις οποίες εξελέγη ο κ. Μιχαλολιάκος στον <br />δημαρχιακό θώκο «μεταφράζονται» σε ένα ποσοστό 16,48% επί των <br />εγγεγραμμένων στον δήμο. Το αντίστοιχο ποσοστό του κ. Μίχα φτάνει <br />το 15,36%.<br /><br />Στην ίδια λογική, οι 77.165 ψήφοι του Γ. Καμίνη, με τις οποίες <br />αναδείχθηκε δήμαρχος Αθηναίων, του δίνουν ένα ποσοστό 15,80%, <br />ενώ ο Ν. Κακλαμάνης πήρε 14,61%.<br /><br />Χαμηλά καταγράφονται τα ποσοστά για τους νικητές και σε άλλες <br />μεγάλες πόλεις.<br />Στη Θεσσαλονίκη, ο Γ. Μπουτάρης πήρε τον δήμο με ποσοστό 21,06% <br />επί των εγγεγραμμένων έναντι του Κ. Γκιουλέκα (20,93%). <br />Ο Γ. Δημαράς βγήκε νικητής στην Πάτρα με ποσοστό 20,93% έναντι <br />του Δ. Κατσικόπουλου (18,09%). Στο Περιστέρι, το ποσοστό του <br />επανεκλεγέντος κ. Παχατουρίδη, 65,62% επί των εγκύρων ψηφοδελτίων, <br />πέφτει στο 22,90% όταν ο υπολογισμός γίνει επί των εγγεγραμμένων, <br />ενώ στη Λάρισα ο νικητής κ. Τζανακούλης κέρδισε τον δημαρχιακό <br />θώκο με τις ψήφους του 22,76% του εκλογικού πληθυσμού του δήμου.<br /><br />Ανάλογη η εικόνα και στις περιφέρειες.<br />Οι 522.838 ψήφοι που πήρε ο νέος περιφερειάρχης Αττικής Γ. Σγουρός <br />αντιστοιχούν σε ποσοστό 18,77% επί των εγγεγραμμένων, ενώ οι <br />466.134 του Β. Κικίλια σε 16,73%.<br />Ο κ. Ψωμιάδης στην Κεντρική Μακεδονία βγαίνει περιφερειάρχης <br />παίρνοντας ένα ποσοστό 24,74% επί των εγγεγραμμένων και ο <br />κ. Αγοραστός στη Θεσσαλία με το 24,24%. *<br /><br /> Ελευθεροτυπία - 16/11/2010<br /><br />Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-4617490221360569210?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-61379513033851030832010-11-09T20:50:00.003+02:002010-11-10T19:40:11.793+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Z0OfqCm85Go?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Z0OfqCm85Go?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /> <span style="font-style:italic;">Ψηλά ή στα ψιλά; ...</span><br /><br />Εναν χρόνο μετά τις προηγούμενες εκλογές, θα ήταν πολύ νωρίς <br />για να συντριβεί το ΠΑΣΟΚ, όχι όμως και για να ηττηθεί. <br />Ηττήθηκε. Εχασε περίπου 1.200.000 ψήφους, τροφοδότησε κατά <br />το μερίδιό του την αποχή και μείωσε την απόστασή του από τη <br />Ν.Δ. στις δύο μονάδες... Σε όλα αυτά δεν βλέπουν ήττα μόνον <br />οι οπαδοί κι όχι οι σκεπτόμενοι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ. Σαν να <br />μην είδε όμως την ήττα φέρθηκε και ο Παπανδρέου, αν κρίνουμε <br />από τη δήλωσή του μετά τις εκλογές. Χωρίς να καταδεχθεί να μας <br />δώσει ουδεμίαν εξήγηση, γιατί ήρθησαν οι λόγοι για τους οποίους <br />ο κ. Πρωθυπουργός θα μας έσερνε σε εκλογές, ανέκρουσεν πρύμναν. <br />Οι εκλογές ανεβλήθησαν, αλλά δεν αποκλείσθηκαν, επικρέμανται. <br />Τώρα, το περιβάλλον του Παπανδρέου, αλλά και οι επιτελείς του <br />ΠΑΣΟΚ σχεδόν επαίρονται ότι «το δίλημμα έπιασε, αλλοιώς θα <br />αντιμετωπίζαμε τη συντριβή». Υπερηφανεύονται δηλαδή για την <br />επιτυχία ενός εκβιασμού και μιας μπλόφας. Ετσι απλά και άνευ <br />αισχύνης. Ομως όλα αυτά που είχαν φέρει το ΠΑΣΟΚ στο χείλος <br />της συντριβής (δηλαδή η πολιτική του) θα επαναληφθούν και <br />αύριο! Τι θα κάνει τότε ο Παπανδρέου; θα μας απειλήσει πάλι <br />με εκλογές για να μην πάει σε εκλογές;<br /><br />Αν αθροίσουμε χάριν παιδιάς (και για να μας πιάσει θλίψη) <br />τα ποσοστά της Αριστεράς στην περιφέρεια Αττικής <br />(αφήνοντας για την οικονομία της συζήτησης το σύνολο των <br />ποσοστών του κ. Δημαρά να προσμετρηθεί -όλο- στο ΠΑΣΟΚ) <br />έχουμε και λέμε (Δευτέρα, ώρα 3.45):<br /><br />Παφίλης 14,16%<br />Μητρόπουλος 6,11%<br />Αλαβάνος 2,16%<br />Ψαριανός 3,96%<br />Διάκος 4,07%<br />Χάγιος 2,29% <br />ήτοι σύνολο 32,75%! <br />Ενα «μπερλινγκουερικό» ποσοστό. Που θα καθιστούσε <br />την Αριστερά πρώτη πολιτική δύναμη στην κεντρικότερη <br />περιφέρεια της Επικράτειας.<br /><br />Αν μάλιστα κατέβαινε σε ένα κοινό μέτωπο με τη δυναμική <br />της ενότητας κι ένα ακόμα μικρό ποσοστό απ' τα ποσοστά <br />Δημαρά και της μη-αποχής (λόγω ακριβώς της ενωτικής δυναμικής), <br />η Αριστερά πιθανόν να ξεπερνούσε στην Αθήνα-Αττική το 35%!<br /><br />Αν συναθροίσουμε την ίδια στιγμή το ποσοστό της Ν.Δ. με του ΛΑΟΣ, <br />δηλαδή Κικίλιας 20,69% συν Αδώνιδας 6,63% έχουμε ένα σύνολο 27,32% <br />(που θα έβαζε τα πράγματα στη θέση τους), ενώ το ΠΑΣΟΚ με Σγουρό <br />24,0% συν Δημαρά (έστω το όλον) 15,84 θα έφθανε το 39,93%.<br /><br />Βεβαίως στην ιστορία (και την πραγματικότητα καθώς αποκρυσταλλώνεται <br />από λεπτό σε λεπτό κι από ώρα σε ώρα) δεν υπάρχει «αν». Οντως. <br />Η Αριστερά δεν είναι ενωμένη. Για αυτό ακριβώς όμως θα μπορούσε <br />να 'ναι ενωτική. Ο λαός τής δίνει ένα 35% στην Αττική κι αυτή τού <br />το επιστρέφει σε κομμάτια του 10% και θρύψαλα του 3%. Διότι, <br />βεβαίως, αυτά που χωρίζουν την Αριστερά είναι περισσότερα από <br />εκείνα που την ενώνουν. Κι εμείς πρέπει να μάθουμε να ζούμε με <br />αυτό, άλλωστε με αυτό το μάθημα εκπαιδευτήκαμε <br />(οι αριστεροί) να ζούμε από το 1968 το 1991 κι εντεύθεν.<br /><br />Τι σημασία έχει αν έρχονται μαύρες μέρες; Τι σημασία έχει αν το <br />ποσοστό που έδωσε πανελλαδικώς στην Αριστερά ο λαός (ακριβώς <br />επειδή τη χρειάζεται) υπερβαίνει το 25%; Τι σημασία έχει αν ο <br />δικομματισμός πέτυχε το μικρότερο ποσοστό του από τη μεταπολίτευση;<br /><br />Σημασία έχει ότι η Αριστερά δεν χρειάζεται τον λαό αν το κάθε <br />κομμάτι της δεν τον έχει όλον δικόν του. Είναι μια σχέση <br />μονογαμική. Την κατανοώ, αλλά στο μεταξύ ο δικομματισμός, <br />το Μνημόνιο και η Διαπλοκοδιαφθορά μάς πηδάνε όλους μαζί. <br />Κι αυτό το κατανοώ, αλλά δεν τη βρίσκω.<br /><br />Η Αριστερά δεν χρειάζεται να ενωθεί, θα αρκούσε να 'ναι ενωτική. <br />Τότε το σύστημα θα την έτρεμε κι ο λαός θα έπαιρνε ανάσα. <br />Και συνεπώς θα την ενδυνάμωνε ακόμα περισσότερο.<br /><br />Ονειρα «θερινής νυκτός» θα μου πείτε ορισμένοι και απ' το <br />ΚΚΕ και απ' τον ΣΥΝ και από τους απέχοντες και απ' όσους μια <br />τέτοια προοπτική θα τους απελευθέρωνε απ' το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ. <br />και όλες τις σχετικές εκδοχές του δικομματισμού. Σωστόν! <br />Ο καθένας μας μπορεί να μείνει με τις παραμαγούλες του <br />και να μην αντέχει τις παραμαγούλες του άλλου.<br /><br />Μπορούμε να πίνουμε μαζί το ουζάκι μας ο σ. Παφίλης κι εγώ, <br />ο σ. Ψαριανός και ο σ. Χάγιος, μπορεί να βλεπόμαστε με τον <br />σ. Αλέκο, τη σ. Αλέκα και τον σ. Αλέξη, αλλά μπροστά στον λαό<br />ο σ. Τσίπρας είναι σοσιαλδημοκρατικό ανάχωμα, η σ. Αλέκα <br />σταλινικό απολίθωμα, ο σ. Διάκος όχι αρκετά αριστερός, <br />ο σ. Αλέκος αίφνης αριστεριστής, κι εγώ πολύ μαλάκας <br />(με την καλή έννοια της λέξης, ανοιχτή σε κάθε ερμηνεία)...<br /><br />Θα μου πείτε ότι υπάρχουν ορισμένοι που αν η Αριστερά <br />λειτουργήσει ως Μέτωπο θα τους ξυνίσει και θα πάνε στο <br />ΠΑΣΟΚ. Ποιοι; αυτοί που πήγαν; αυτοί που πάνε τώρα; αυτοί <br />που θα πάνε στο μέλλον; Βλέπουμε δηλαδή το 1-2% και δεν <br />βλέπουμε το 35% που δίνει ο λαός στην Αριστερά;<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Εννοείται ότι όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά μία ακόμα <br />«άλλη» ανάγνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων, μία ανάμεσα <br />σε άλλες 100.000! Σωστόν! Αλλοιώς διαβάζει τα αποτελέσματα <br />ο Αλέξης, αλλοιώς η Αλέκα αλλά με τον ίδιον τρόπο θα απολύονται <br />αυτοί που τους ψήφισαν κι όσοι δεν τους ψήφισαν...<br /></span><br /><br /><span style="font-style:italic;">Από το Ναυτίλο του ΣΤΑΘΗ στην Ελευθεροτυπία 9.ΧΙ.2010 </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-6137951303385103083?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-1899459430301557532010-11-07T00:16:00.003+02:002010-11-07T00:32:16.891+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ZG8AiQQrrTc?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ZG8AiQQrrTc?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Αντί να φωνασκώ...<br /></span><br />Αντί να φωνασκώ και να συμφύρομαι<br />Με τους υπαίθριους ρήτορες και τους αγύρτες<br />-Μάντεις κακών και οραματιστές-<br />Όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μου<br />Και σκάφτηκε βαθιά με τα υπάρχοντα<br />(Και δε μιλώ εδώ για χρήματα και τέτοια)<br />Πήρα τους δρόμους μοναχός σφυρίζοντας.<br />Ήτανε βέβαια μεγάλη η περιπέτεια<br />Όμως η πόλις φλέγονταν τόσο όμορφα<br />Ασύλληπτα πυροτεχνήματα ανεβαίνανε<br />Στον πράο ουρανό με διαφημίσεις<br />Αιφνίδιων θανάτων κι αλλαξοπιστήσεων.<br />Σε λίγο φτάσανε και τα μαντάτα πως<br />Κάηκαν όλα τα επίσημα αρχεία και βιβλιοθήκες<br />Οι βιτρίνες των νεωτερισμών και τα μουσεία<br />Όλες οι ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεων<br />Και θανάτων -έτσι που πια δεν ήξερε<br />Κανείς αν πέθανε ή αν ζούσε ακόμα-<br />Όλα τα δούναι και λαβείν των μεσιτών<br />Από τους οίκους ανοχής τα βιβλιάρια των κοριτσιών<br />Τα πιεστήρια και τα γραφεία των εφημερίδων.<br />Εξαίσια νύχτα τελεσίδικη και μόνη<br />Οριστική (όχι καθόλου όπως οι λύσεις<br />Στα περιπετειώδη φιλμ).<br />Τίποτα δεν πουλιόταν πια.<br />Έτσι λαφρύς και περιττός πήρα τους δρόμους<br />Βρήκα την Κλαίρη βγαίνοντας<br />Απ' τη Συναγωγή κι αγκαλιασμένοι<br />Κάτω απ' τις αψίδες των κραυγών<br />Περάσαμε στην άλλη όχθη με τις τσέπες<br />Χωρίς πια χώματα, φωτογραφίες και τα παρόμοια.<br /><br />Τίποτα δεν πουλιόταν πια.<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">Μανόλης Αναγνωστάκης</span></span><br /><br />Από τη συλλογή Η συνέχεια 2 (1956)<br /><br />Υ.Γ Με αυτά τα λόγια του Μανώλη Αναγνωστάκη να τριγυρνάνε <br />στο μυαλό μου θα παω να ψηφίσω, συννεφιασμένη Κυριακή…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-189945943030155753?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-8165184417497015922010-10-24T15:00:00.003+03:002010-10-24T15:28:08.230+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/U4j_HEwLm_I?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/U4j_HEwLm_I?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Στίχοι: Βαγγέλης Κορακάκης<br />Μουσική: Βαγγέλης Κορακάκης<br /></span><br />Έτυχε να με γεννήσεις<br />και ζωή να μου χαρίσεις<br />στον πιο δύσκολο καιρό<br />μάνα πού ζω<br /><br />Το βαρκάκι που με φέρνει<br />εμπατάρησε και γέρνει<br />πες μου πού να κρατηθώ<br />πού να σταθώ<br /><br />Η ελπίδα μας χαμένη<br />και η μοίρα μας γραμμένη<br />στου διαβόλου το κιτάπι<br />να του βγει το μάτι<br /><br />Ένα τέτοιο χαρακτήρα<br />μάνα μου από ποιον τον πήρα<br />σε ποιον έμοιασα να ξέρω<br />που υποφέρω<br /><br />Όλα γύρω με πειράζουν<br />και γρουσούζη με φωνάζουν<br />με πληγώνει ό,τι δω<br />μάνα πού ζω<br /><br />Η ελπίδα μας χαμένη<br />και η μοίρα μας γραμμένη<br />στου διαβόλου το κιτάπι<br />να του βγει το μάτι.<br /><br /><span style="font-weight:bold;"><span style="font-weight:bold;">Θα κυματίζεις</span></span> <br /><span style="font-weight:bold;">Του Κώστα Καναβούρη</span><br /><br />Θα ήθελα πολύ να γράψω για όλη αυτή την καταστροφή που μας <br />συμβαίνει. Για όλους αυτούς τους χυδαίους (και τις χυδαίες) <br />που βρίσκονται στα πράγματα, μέρος των οποίων πραγμάτων είναι <br />και το κυβερνάν. <br />Θα ήθελα πολύ να γράψω για την κατάντια ενός λαού που ψηφίζει <br />για να έχει Πρωτόπαπες και Πάγκαλους και Δρούτσες και Γερουλάνους <br />και Παπανδρέου και όλη αυτή την αλητήρια παρέα της πολυτέλειας <br />των "καλών σπουδών" από τη μια και τη γουρουνίσια λαϊκότητα <br />από την άλλη.<br /><br />Επίσης θα ήθελα να γράψω για τα ανδράρια και τα γύναια που <br />κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο πριν από τη σημερινή κυβέρνηση... <br />Κι ακόμα πιο πριν... Κι ακόμα πιο πριν και έκαναν τον τόπο κόπρο. <br />Θα ήθελα πολύ να γράψω για τη μαγκιά της υποταγής που αποθεώνεται <br />ως πεμπτουσία της ελληνικής φυλής (διότι, ως γνωστόν, η Ελλάδα <br />στο επίπεδο της κοινωνικής οργάνωσης παραμένει φυλή πόρρω απέχουσα <br />από την έννοια του κράτους και της οργανωμένης πολιτείας, που <br />είναι το κράτος και η κοινωνία μαζί, άσχετα αν τον όρο <br />"πολιτεία" τον ξεστομίζουνε... αναφανδόν όλα τα υποκείμενα της <br />δημοσιότητας χωρίς να υποψιάζονται τι βγαίνει από το έρκος των <br />οδόντων τους. Και -για να συνεχίσω- θα ήθελα πολύ να γράψω για<br />τα σάλια που τρέχουνε από το στόμα του κυρίαρχου λαού, αρκεί <br />να μην παραστεί ανάγκη να δουλέψει. Χθες ήταν οι επιδοτήσεις <br />των αγροτικών προϊόντων, σήμερα είναι τα φωτοβολταϊκά και οι <br />ανεμογεννήτριες. Χθες ήταν τα προγράμματα της ΕΟΚ <br />(μετέπειτα Ε.Ε.) και τα χρηματιστήρια, σήμερα είναι η <br />αυτιστική συνδικαλιστική πεποίθηση.<br /><br />Θα ήθελα επίσης πολύ να γράψω για τη γελοιότητα της αριστεράς. <br />Που έγινε χίλια κομμάτια για να μας ξανασώσουν οι ίδιοι άνθρωποι. <br />Τόσα χρόνια μάς σώζουν κι ακόμα δεν χόρτασαν. Θα ήθελα πολύ να <br />γράψω για την απέραντη ευθύνη της αριστεράς -σε όλες, μα όλες <br />τις εκδοχές της, πραγματικές, φανταστικές ή φαντασιακές- στη <br />χυδαιοποίηση της ταξικότητας και άρα στην κοινωνική χυδαιότητα. <br />Να 'χαμε να λέγαμε, που λένε.<br /><br />Ας σταματήσουμε όμως εδώ. Δεν θέλω να γράψω για τίποτε απ' όλα <br />αυτά. Σήμερα θέλω να είμαι υπερήφανος μ' εκείνο το σαλό είδος <br />της περηφάνειας ενός ανθρώπου που στέκεται για πρώτη φορά στο <br />χείλος του γκρεμού και νιώθει ότι πράγματι το χάος υπάρχει. <br />Σήμερα θέλω να γράψω για τον θάνατο της μητέρας μου, που <br />πέθανε πριν από λίγες μέρες.<br /><br />Ελένη Αγγελίδου - Καναβούρη. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη <br />στις 6.6.1923 και πέθανε στην Καβάλα το μεσημέρι της 5ης-10-2010. <br />Κλεισμένα τα 87 χρόνια. Πέθανε κι άλλες φορές η μητέρα μου. <br />Πέθανε το 1948 στην Καβάλα όταν συνελήφθη, βασανίστηκε με άγρια <br />φάλαγγα με πρωτεργάτη τον βασανιστή Τάσο Κακαβά, που τη <br />χρησιμοποίησε μάλιστα και ως διδακτικό υλικό στους άλλους <br />βασανιστές μαθαίνοντάς τους πώς να χτυπούν "με τέμπο", με <br />ρυθμό. Η μητέρα μου πέθανε στις φυλακές της Δράμας και στον <br />κυριακάτικο εξευτελιστικό εκκλησιασμό, όπου ανάγκαζαν τους <br />μελλοθάνατους ν' ακούνε το μνημόσυνο για όσους εκτελέστηκαν <br />την προηγούμενη εβδομάδα.<br /><br />Η μητέρα μου επίσης πέθανε όταν -κόρη αυτή καλής οικογενείας <br />εκ Κωνσταντινουπόλεως- της είπανε οι ασφαλίτες ότι είναι δυο <br />φορές πουτάνα. Γιατί οι πουτάνες πουλάνε μόνο το κορμί τους. <br />Ενώ οι κομμουνίστριες και το κορμί τους και την πατρίδα. <br />Πέθανε η μητέρα μου μέσα σε μια φυλακή τέσσερα χρόνια στη <br />Θεσσαλονίκη -καταδικασμένη σε είκοσι και με πολλά λεφτά <br />γλυτώνοντας τον θάνατο (βλέπεις το φακελάκι έχει σκληρά <br />συμβάλει στην οικονομική ανάπτυξη του αγλαούς αυτού τόπου)<br />- κι ακόμα περισσότερο πέθανε όταν δεν της επετράπη να πάει <br />έστω και με χειροπέδες στην κηδεία του πατέρα της.<br /><br />Κωνσταντίνος Αγγελίδης ο πατέρας της. Εριφύλη Κάλφογλου, <br />κόρη τσιφλικά από τη Σηλύβρια της Ανατολικής Θράκης, η <br />γυναίκα του. Η μητέρα της μητέρας μου. Ο παππούς <br />καταστράφηκε οικονομικά στη βουλγαρική κατοχή της <br />Καβάλας γιατί αρνήθηκε να κάνει εμπόριο τροφίμων με <br />τους κατακτητές. Ώς τότε έκανε εισαγωγές τροφίμων και<br />ποτών μέχρι και από τη Σκοτία (ακόμη έχω διαφημιστική <br />προπολεμική κανάτα σκοτσέζικου ουίσκι). Είχα ρωτήσει <br />μια φορά τη μητέρα μου τι είναι το 'μπρικ'. "Ένα χαβιάρι <br />που το βάζαμε στο σάντουιτς όταν τελείωνε το πατέ ντε φουά <br />μου απάντησε.<br /><br />Ο παππούς λοιπόν. Αστός. Έμπορος. Αρνήθηκε. Και πήγε στην <br />τιμή και την πεποίθησή του. Για μια εντιμότητα. Και πέθανε. <br />Γιατί δεν άντεξε την ντροπή (ναι, την ντροπή, όχι την <br />περηφάνεια) από τα τέσσερα παιδιά του η μια του κόρη να <br />είναι στη φυλακή και ο μοναδικός του γιος, ο θείος Παύλος <br />Αγγελίδης (στο επιτελείο της 4ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ, που <br />έδωσε και κέρδισε τη μάχη της "Ηλεκτρικής"), στη Μακρόνησο. <br />Για μια εντιμότητα.<br /><br />Το ίδιο μού έλεγε πολλές φορές η μητέρα μου: <br />"Για μια εντιμότητα, παιδί μου, αγωνιστήκαμε. <br />Τι ήξερα εγώ για Μαρξ και τα υπόλοιπα. Εγώ Σοπενάουερ είχα <br />διαβάσει και Μπερξόνι". Και δεν παρέλειπε πάντα να επαναλαμβάνει <br />μια αξιωματική φράση του Σοπενάουερ: "Ηθική είναι η πράξη που <br />δεν έχει κανένα συμφέρον". Για μια εντιμότητα. Γι' αυτό θέλω να <br />γράψω για τη μητέρα μου. Που πέθαινε την ίδια στιγμή που στις <br />χώρες του "υπαρκτού" πέθαιναν άνθρωποι για λόγους πάλι εντιμότητας, <br />από την άλλη όψη. Η μητέρα μου πέθανε όταν άκουσε τις κραυγές σε <br />όλα τα καθεστώτα. Και πέθανε πάλι όταν δεν υποχώρησε. <br />Στην εντιμότητα. "Εμείς, παιδάκι μου, τουλάχιστον ζήσαμε". <br />Και διηγιόταν την ιστορία μιας δεκαεξάχρονης που εκτελέστηκε <br />απλώς επειδή δεν υπέγραψε δήλωση αποκήρυξης.<br />Όχι του κομμουνισμού. Μάλλον της προσωπικής της εντιμότητας.<br /><br />Για τη μητέρα μου ήθελα να γράψω. Για να πω στα κτήνη ότι δεν <br />τα φάγαμε μαζί τα λεφτά. Για να πω στα κτήνη ότι άλλο λεφτά και <br />άλλο "χρημάτων πάντων μέτρον άνθρωπος".<br /><br />Από την Αυγή της Κυριακής 24/10/10<br /><br /><span style="font-style:italic;">Αφιερωμένο στην μνήμη της Μητέρας μου Δημήτρης Θ.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-816518441749701592?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-86876470869079579852010-10-10T14:20:00.007+03:002010-10-10T16:45:01.631+03:00Οταν η λογοτεχνία βγαίνει στο γυαλί μπορεί να σπάσει τα ταμεία: <br />αυτό τουλάχιστον περιμένουν οι παραγωγοί της σειράς «Το νησί» <br />και το MEGA, που έχουν επενδύσει 4 εκατ. ευρώ στο ομώνυμο <br />μυθιστόρημα της Βικτόρια Χίσλοπ (Victoria Hislop) και είναι <br />έτοιμοι να ρχίσουν τη Δευτέρα την προβολή του σε prime time <br />zone με εξαιρετικά υψηλές προοπτικές.<br /><br />α<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube-nocookie.com/v/9RNqfAR7la4?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube-nocookie.com/v/9RNqfAR7la4?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Το βιβλίο αναφέρεται στην κοινότητα των λεπρών στη <br />Σπιναλόγκα πριν από εβδομήντα χρόνια, στήνοντας έναν <br />χορό μελλοθανάτων που αγκιστρώνονται με τρομακτική <br />δύναμη στη ζωή, λατρεύοντας και την τελευταία της λεπτομέρεια. <br />Το «Νησί» έχει φτάσει τα 2 εκατ. αντίτυπα σε πωλήσεις σε όλο <br />τον κόσμο και έχει ξεπεράσει τα 150.000 αντίτυπα στην Ελλάδα, <br />όπου κυκλοφόρησε το 2007 (μτφ. Μιχάλης Δελέγκος, <br />εκδόσεις «Διόπτρα»).<br /><br />Τοπίο ζόφου και κατακραυγής επί έναν σχεδόν αιώνα <br />(λειτούργησε ως χώρος απομόνωσης των χανσενικών από το <br />1903 μέχρι το 1957), η Σπιναλόγκα (το Μακρύ Αγκάθι, όπως <br />τη θέλει η ενετική της ονομασία), μπορεί να κάνει τώρα τον <br />γύρο του πλανήτη μέσα από το μπεστ σέλερ της Χίσλοπ, η οποία <br />θα εμφανιστεί σε πρωταγωνιστικό ρόλο μαζί με τον άντρα της <br />στη σειρά του MEGA (στο τραπέζι έχει πέσει και μια πρόταση <br />από τα στούντιο του Χόλιγουντ), αλλά δεν είναι η πρώτη <br />φορά που απασχολεί τη λογοτεχνία.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TLGvlG1zbMI/AAAAAAAAANY/ataL8MJsXTs/s1600/spnaloga.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 259px; height: 194px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TLGvlG1zbMI/AAAAAAAAANY/ataL8MJsXTs/s320/spnaloga.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526391269786610882" /></a><br /><br />Δύο συγγραφείς της γενιάς του 1930, ο Θέμος Κορνάρος <br />(1906-1970) και ο Γουλιέλμος Αμποτ (1906-2001), όπως <br />και μια κάπως παλαιότερή τους, η Γαλάτεια Καζαντζάκη <br />(1881-1962), έσπευσαν να γράψουν για το νησί όταν ο <br />απόηχος από τον πόνο και την απόγνωση στις <br />βορειοανατολικές ακτές της Κρήτης έφταναν μέχρι την Αθήνα. <br />Οι χρονολογίες μιλούν από μόνες τους: το 1914 δημοσιεύεται <br />η «Αρρωστη πολιτεία» της Καζαντζάκη, το 1933 η «Σπιναλόγκα» <br />του Κορνάρου και το 1939 το «Γη και νερό» του Αμποτ. <br />Η «Αρρωστη πολιτεία» και η «Σπιναλόγκα» κυκλοφόρησαν <br />πρόσφατα σε κοινό τόμο από τις εκδόσεις Καστανιώτη, <br />υπό τον κοινό τίτλο«Το νησί των σημαδεμένων», με <br />επιλογικά σχόλια του Μάνου Λουκάκη,ενώ το «Γη και <br />νερό» κυκλοφορεί από το 2003 από τις εκδόσεις «Πόλις», <br />με προλεγόμενα του Κώστα Γεωργουσόπουλου και της <br />Ελισάβετ Κοτζιά. Η «Αρρωστη πολιτεία» κυκλοφόρησε <br />φέτος και σε ξεχωριστό τόμο από τις εκδόσεις <br />«Ελληνικά Γράμματα», στη σειρά «Πεζογραφικές <br />Επισημάνσεις» της Αγγέλας Καστρινάκη, με επίμετρο <br />της Κέλλυς Δασκαλά.<br /><br />Οργανωμένος κομμουνιστής από τα νιάτα του, ο Κορνάρος <br />βιάζεται στη «Σπιναλόγκα» να καταγγείλει το σαθρό <br />κοινωνικό σύστημα που έφτιαξε τον τόπο του μαρτυρίου.<br /><br />Αγώνας εκ του μηδενός<br /><br />Οι αδικίες των ταξικών διαχωρισμών και των υγειονομικών <br />θεσμών έχουν για τον Κορνάρο την πρώτιστη ευθύνη για <br />το δράμα που ζουν οι χανσενικοί στο απομονωμένο νησί, <br />όπου τα πάντα (χώροι παραμονής, ιατρικές παροχές, τροφοδοσία)<br />νοσούν έως θανάτου. Ο συγγραφέας δεν θέλει, παρ' όλα αυτά, <br />να παραμερίσει το μέγεθος της παράνοιας που προκαλεί η ίδια η <br />αρρώστια (οι εικόνες του εδώ είναι σπαρακτικές), <br />όπως και την τεράστια προσπάθεια των ανθρώπων να αντλήσουν <br />την ελπίδα τους από το πουθενά και να επιζήσουν κόντρα σε <br />κάθε αντιξοότητα.<br /><br />Μολονότι επίσης στρατευμένη πολιτικά, η Καζαντζάκη ακολουθεί <br />στην «Αρρωστη πολιτεία» έναν πιο προσωπικό δρόμο προκειμένου <br />να παραστήσει την αποικία του χαμού. Οι ήρωές της μοιάζουν <br />στην αρχή εντελώς απελπισμένοι, ανίκανοι για την απαντοχή <br />που καταφέρνουν να δείξουν οι ήρωες του Κορνάρου και <br />πρόθυμοι να παραδοθούν χωρίς την παραμικρή αντίσταση στη <br />μοίρα τους. Ενας έρωτας, όμως, θα δώσει ξαφνικά στην <br />απελπισία τους μιαν αδιανόητη νότα χαράς και ανάτασης, <br />ακόμη και την ώρα που όλα αρχίζουν να κατρακυλούν <br />στο χάος (η ακροτελεύτια σκηνή με το ερωτευμένο <br />ζευγάρι έτοιμο να εγκαταλειφθεί στην απεραντοσύνη <br />της θάλασσας διαθέτει μια σπάνια δύναμη υποβολής, <br />έχοντας αποκλείσει εκ των προτέρων την οποιαδήποτε <br />αισθηματολογική ευκολία).<br /><br />Αν εκείνο το οποίο κυριαρχεί στις νουβέλες του Κορνάρου <br />και της Καζαντζάκη είναι η ερείπωση και η αθλιότητα των <br />καταπληγιασμένων και μισοφαγωμένων μορφών των χανσενικών, <br />σ' ένα περιβάλλον όπου η προσδοκία της λύτρωσης δεν <br />καταφέρνει να πεθάνει παρά τον λυσσαλέο πόλεμο εναντίον της, <br />στο «Γη και νερό» του Αμποτ η ίδια προσδοκία θα διοχετευτεί <br />σ' έναν μανιασμένο αγώνα απόδρασης από το νησί. <br />Κι όταν η απόδραση θα καταλήξει σε πικρή ουτοπία, <br />οι άνθρωποι το μόνο που θα κάνουν θα είναι να καταφύγουν <br />στη μνήμη του υγιούς βίου τους, που θα αποδειχτεί, <br />αλίμονο, εξίσου δύστροπος και ανάλγητος με το <br />άρρωστο παρόν.<br /><br />Η δύναμη των ιδεών<br /><br />Η διάθεση παραλυτικής εξίσωσης του άρρωστου παρόντος με το <br />υγιές παρελθόν υπάρχει και στον Κορνάρο ή στην Καζαντζάκη, <br />αλλά στο μυθιστόρημα του Αμποτ αποκτά ενδημικό χαρακτήρα. <br />Μοναδική διέξοδος, το πάθος για των «ιδεών» την «πόλιν» <br />(για τη δικαιοσύνη, την παιδεία και την έλλειψη ισότητας), <br />που εξακολουθούν να συγκλονίζουν τους πρωταγωνιστές, <br />δείχνοντας μία ακόμη φορά την άγρια προσκόλλησή τους <br />στη ζωή.<br /><br />Μιλώντας για τη Σπιναλόγκα, οι τρεις συγγραφείς δίνουν <br />στην αφήγησή τους κι έναν συνολικότερο (σαφώς συμβολικό <br />και αλληγορικό) τόνο, που ηχεί ιδιαιτέρως οικείος στα <br />δικά μας αυτιά: ο κλειστοφοβικός χώρος του νησιού του <br />ερέβους μπορεί να είναι ο χώρος του οιουδήποτε πολιτικού, <br />κοινωνικού ή φυλετικού εγκλεισμού, ο περίγυρος και οι <br />τοίχοι οιασδήποτε φυλακής για όσους αποκλίνουν και <br />διαφέρουν από τη συμφωνημένη νόρμα και την κοινής <br />αποδοχής αξία. <br /><br />Το υπέρτατο δικαίωμα στο σεξ<br /><br />Ο έρωτας αποτελεί το άλφα και το ωμέγα τόσο για το «Νησί» <br />της Χίσλοπ όσο και για τα έργα των Κορνάρου, Καζαντζάκη <br />και Αμποτ. Σε ό,τι αφορά τους Ελληνες συγγραφείς, δεν <br />πρόκειται, όπως ίσως θα περίμενε κανείς, για έναν <br />λυρικοδραματικό και ρομαντικό έρωτα, που κινείται <br />ανάμεσα σε παρούσες σκιές και μελλοντικούς τάφους, <br />αλλά, αντίθετα, για μια συνεχή έκρηξη και περιπέτεια <br />του σώματος.<br /><br />Αντί να καμφθεί από την επέλαση της αρρώστιας και τον φόβο του <br />αφανισμού, το σώμα κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να <br />ανεβάσει στο φουλ τις ερωτικές του επιδόσεις και να τρυγήσει <br />μέχρι την τελευταία ρώγα τον καρπό της ηδονής. Φτασμένοι στα <br />όρια του σύμπαντος, δύο βήματα από την Αχερουσία, υποψήφιοι <br />νεκροί αλλά ακόμη ζωντανοί, οι άνθρωποι που αλωνίζουν πάνω-κάτω <br />τη Σπιναλόγκα δεν εννοούν να παραιτηθούν από το υπέρτατο <br />δικαίωμα στο σεξ, το οποίο και θα ασκήσουν ποικιλοτρόπως: <br />σε μισογκρεμισμένα σπίτια και λερά κρεβάτια, σε θαλασσινές <br />σπηλιές και σκιερές γωνίες, σε φανερές περιπτύξεις και σε <br />κρυφές συναντήσεις.<br /><br />Κάθε καινούργιο βήμα προς την άβυσσο είναι για τους εγκλείστους <br />του νησιού κι ένα καινούργιο βήμα προς τον έρωτα: μια παθιασμένη <br />αγκαλιά, ένας ένδοξος γύρος πριν από τον βέβαιο τερματισμό, <br />μια γενναία ζαριά στο σκοτάδι που δεν έχει πάψει να καταυγάζεται <br />από το φως. Η ηθική που χάνεται, όταν τα κοινωνικά ταμπού δεν <br />έχουν πια κανένα νόημα; Οι απαγορεύσεις που καταρρέουν όταν η <br />τάξη και η πειθαρχία δεν είναι πια σε θέση να προφυλάξουν κανέναν;<br /><br />Κάτι περισσότερο: η θέληση για ακατάβλητη πάλη με τον θάνατο, <br />η έξοδος του Διγενή από το μυθικό του τοπίο και η ακριτική του <br />μάχη ενάντια στην καθημερινή σήψη και φθορά μέχρι τελικής πτώσεως.<br /><br />Από το enet.gr Του Βαγγέλη Χατζηβασιλείου <br /><br /><span style="font-style:italic;">Αφιερωμένο στο φίλο και αδελφό Στέλιο Κ. που μου γνώρισε το Νησί <br />πολύ πριν εκδοθεί στην ελληνική γλώσσα και με έκανε <br />να αγαπήσω ακόμα περισσότερο αυτόν τον τόπο. Δ. Θ <br /><br /></span><br /><br />Υ Γ Σήμερα η πόλη του Α. Νικολάου είναι καλεσμένη να <br />παρακολουθήσει το πρώτο επεισόδιο, καλή επιτυχία!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-8687647086907957985?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-58199835216537041942010-10-05T10:13:00.002+03:002010-10-05T10:28:06.781+03:00<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/xxCGH9PTVTc?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/xxCGH9PTVTc?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Ζητιάνος παρά υπουργός 1995 <br />Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας<br />Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας<br />Πρώτη εκτέλεση: Σωκράτης Μάλαμας<br /></span><br /><br />Τράπεζες, βίντεο κι ασάλειες ζωής,<br />οι καταθέσεις που τη φτώχεια σου ξορκίζουν,<br />σαν συνολάκι εορτών με δανεικά λεφτά,<br />την όμορφη ζωή σου να στολίζουν.<br /><br />Θρέφεις τη νύχτα τα όνειρα του πρωινού,<br />και την καρδιά σου παραδίδεις στους αλήτες,<br />αν δεν τους μοιάσεις έχε κατά νου,<br />ήρωας αφανής με τους κοπρίτες.<br /><br />Κάλλιο ζητιάνος παρά υπουργός,<br />ψεύτης για χάρη μιας μεγάλης λόξας,<br />στέκεις στην άκρη πάντα μοναχός,<br />σπρωξιά χρειάζεσαι στο βόθρο αυτής της δόξας.<br /><br />Ό,τι σε σώνει είναι ο έρωτας,<br />εσύ ξεσκίζεσαι σαν πόρνη επί πιστώσει,<br />θα μοιραστείς την πτώση σου με μας,<br />ποια κατηφόρα θα σ' ελευθερώσει.<br /><br />Επαναπαύσου σ' έτοιμη ζωή,<br />η τηλεόραση μας παίζει αυτό το έργο,<br />τι να σου πω για τούτη τη σκηνή,<br />την έχεις ζήσει πλέον μέσα κι έξω.<br /><br />Αυτή η χαρά δεν φτάνει μέχρι εδώ,<br />μην τυρρανιέσαι άλλο γύρνα πίσω,<br />για ότι τραβάς ο φταίχτης είμαι εγώ,<br />εικόνα του εαυτού σου, ποιον να βρίσω.<br /><br />Κάλλιο ζητιάνος παρά υπουργός,<br />ψεύτης για χάρη μιας μεγάλης λόξας,<br />πίνε στην άκρη πάντα μοναχός,<br />σπρωξιά χρειάζεσαι στο βόθρο αυτής της δόξας,<br />αυτής της δόξας.<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">Αντί σχολίου Δ. Θ</span> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-5819983521653704194?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-11812282156212108172010-09-25T11:41:00.003+03:002010-09-25T11:55:30.184+03:00<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/QHTjLYpaso4?fs=1&amp;hl=en_US&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/QHTjLYpaso4?fs=1&amp;hl=en_US&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Στίχοι: Κωνσταντίνος Βήτα<br />Μουσική: Κωνσταντίνος Βήτα<br />Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη<br /></span><br />Άκουσε την πρώτη τη βροχή<br />είναι για μας η πιο όμορφη εποχή <br />Τα παιδιά μεγαλώνουν κι όλα δείχνουν ωραία<br /><br />Όλοι γύρω μας ζητούν να 'βρουν μια παρέα<br />μια ψυχή που αγαπά ζητάει ουρανό<br />μα εσύ κι εγώ<br />περπατούμε αγκαλιά στη μέση του δρόμου<br /><br />Είμαστε η αρχή και το τέλος του κόσμου<br />γι' ακόμη μια φορά η αγάπη μας κοιτά<br /><br />Άφησε στον ουρανό μια ευχή<br />να 'ρθει για μας η πιο όμορφη στιγμή<br />Τα παιδιά μεγαλώνουν κι όλα δείχνουν ωραία<br />Όλοι γύρω μας ζητούν να 'βρουν μια παρέα<br />μια ψυχή που αγαπά ζητάει ουρανό<br />Μα εσύ κι εγώ<br />περπατούμε αγκαλιά στη μέση του δρόμου<br /><br />Είμαστε η αρχή και το τέλος του κόσμου<br />γι' ακόμη μια φορά η αγάπη μας κοιτά<br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/faL2rSYe8_k?fs=1&amp;hl=en_US&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/faL2rSYe8_k?fs=1&amp;hl=en_US&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Ο Νίκος η Δήμητρα ο Μάνος και η βροχή<br />Ωραία παρέα!! <br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-1181228215621210817?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-72629861231268603262010-09-22T09:32:00.004+03:002010-09-22T10:25:50.820+03:00<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/OIk-L_yxJ28?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/OIk-L_yxJ28?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Της Ρούλας Καϊμακη*</span><br /><br />Σε στιγμές σοβαρής (!) αυτοκριτικής (;) είναι συχνή η αναφορά <br />όλων μας στις... «φυλές» της αριστεράς, τις ιδιομορφίες τους <br />και τις συγκρούσεις τους. Τις οποίες, στη συνέχεια, <br />αποκηρύσσουμε μετά βδελυγμίας ομνύοντας στην ενότητα.<br /><br />Σπανίως όμως αναφερόμαστε με σοβαρότητα στους .. «φίλαρχους» <br />της αριστεράς και στο δημοκρατικό της πρόσωπο (ή προσωπείο).<br /><br />Ας πάρουμε το ΚΚΕ. Εσαεί ερωτευμένο με τη «μόνη λύση» που <br />είναι η κατάληψη της εξουσίας από τον λαό (μέσω του <br />κόμματος φυσικά), την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του <br />προλεταριάτου (μέσω του κόμματος φυσικά) και την <br />οικοδόμηση του σοσιαλισμού (μέσω του κόμματος φυσικά). <br />Η έμπρακτη αποτυχία αυτού του μοντέλου και ο εκφυλισμός του <br />σε ένα γραφειοκρατικό και αντιδημοκρατικό σύστημα <br />διακυβέρνησης της κοινωνίας οφείλεται στους εχθρούς <br />του λαού (φυσικά).<br /><br />Αλλά και η στάση του απέναντι στα άλλα πολιτικά και <br />ιδεολογικά ρεύματα μέσα στην αριστερά εκφράζεται με την <br />απαξίωση και καταγγελία των πάντων εκτός του «περιουσίου <br />της ιστορίας» (φυσικά) κόμματος.<br /><br />Ας πάρουμε το νεοσύστατο κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς. <br />Που στέκεται διστακτικά και με μικροαστικό καθωσπρεπισμό <br />απέναντι στον λαό, τα προβλήματά του, τους αγώνες του. <br />Πιστεύοντας ότι μόνο μέσα από τη συμμετοχή σε κάποια <br />τρέχουσα εξουσία (μην το πολυψάχνουμε κιόλας) μπορεί <br />να εφαρμόσει τις «μεταρρυθμιστικές» του ιδέες.<br />Έστω και από τη θέση του «τρίτου έξω φυλαρούχα». <br /><span style="font-style:italic;">(Φυλαρούχας, όπως πληροφορούμαι <br />από σοβαρούς φιλάθλους, είναι ο φροντιστής, που κουβαλάει, <br />πλένει, σιδερώνει και τακτοποιεί τις στολές των παικτών <br />μιας ομάδας. Σαν τέτοιος συμμετέχει στις αποστολές της).<br /></span><br />Αυτό που αντισταθμίζει την υστέρησή του σε δύναμη και <br />κοινωνική εμβέλεια είναι το «υψηλό επίπεδο» των μελών του <br />και των απόψεών του, η επιρροή του στην διανόηση και τους <br />πανεπιστημιακούς. Μια άλλη ελίτ, περιούσια και αυτή της <br />ιστορίας (φυσικά). Που επιζητεί απελπισμένα τη συμμετοχή <br />στην εξουσία μέσα από συμπράξεις.<br /><br />Προχωράμε στον ΣΥΡΙΖΑ και τους «συμμάχους»!! Όπου στόχος <br />των περισσοτέρων είναι η διάλυση ή η υποταγή του ΣΥΝ, <br />που είναι η μεγαλύτερη συνιστώσα (και ως εκ τούτου... <br />αριστοκράτισσα και εξ αντικειμένου αντιδημοκρατική <br />έως ξεπουλημένη). Διότι, ανεξάρτητα από την κοινωνική τους <br />επιρροή (;), εκπροσωπούν τη «μόνη αριστερά» που θα <br />αναμορφώσει και θα φέρει στον ίσιο δρόμο την παραπαίουσα <br />παιδίσκη. Εδώ έχουμε την ελίτ της «καθαρής» αριστεράς (φυσικά).<br /><br />Αφήσαμε στο τέλος το καλύτερο. Τον ΣΥΝ τον ίδιο. <br />Ας κάνουμε ένα μικρό απολογισμό λοιπόν.<br /><br />A. Η πρώτη πρόεδρος του ΣΥΝ αποχώρησε, βρίσκεται <br />-ελέω ΠΑΣΟΚ - στις Βρυξέλλες και ασχολείται με <br />την αλιεία, αφού για λόγους «αριστερής συνείδησης» <br />αρνήθηκε το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. <br />Έκτοτε για το μνημόνιο, τα οικονομικά μέτρα κ.λπ. <br />προφανώς οι δηλώσεις της έγιναν στην γλώσσα των ψαριών.<br /><br />- Ο δεύτερος πρόεδρος του ΣΥΝ συμβιβάστηκε με μια διμηνιαία <br />(..παρά κάτι) θητεία ως πρόεδρος του Παναθηναϊκού.<br /><br />- Ο τρίτος πρόεδρος του ΣΥΝ δεν συμβιβάζεται με τίποτα. <br />Αυτός παίρνει ό,τι του λάχει. Από πρόεδρος ή αντίπαλος <br />του ΣΥΡΙΖΑ, από αρχηγός τάσης ή κόμματος, από πούρος <br />αριστερός μέχρι οπαδός της συνεργασίας με τμήματα της <br />σοσιαλδημοκρατίας... μέχρι και περιφερειάρχης αν τα <br />άλλα δεν φτουράνε. Μόνο την ανώνυμη συμμετοχή και <br />προσφορά δεν αντέχει.<br /><br />- Ο νυν πρόεδρος ανδρώθηκε πολιτικά σε αυτό το κόμμα, <br />με αυτούς τους προέδρους. Θέλει / μπορεί να αλλάξει <br />το τοπίο; Ζητούμενο.<br /><br />Β. Τα στελέχη, οι αμιγώς(!) πολιτικοϊδεολογικές τάσεις <br />που δεν είναι οργανωμένες φράξιες (όχι καλέ!) και η <br />περίφημη «σύνθεση απόψεων» για την παραγωγή πολιτικής. <br />Καλά, το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;<br /><br />Στο τέλος παίρνουμε και μια απόφαση κατά της «οργανωτικής <br />και πολιτικής παραλυσίας» και είμαστε ωραίοι.<br /><br />Επειδή όμως όλα αυτά συμβαίνουν γιατί... υπάρχουν απίστευτα <br />σοβαρές και διαφορετικές πολιτικές και ιδεολογικές εκτιμήσεις <br />για τον καλύτερο τρόπο αντιμετώπισης της νεοφιλελεύθερης <br />λαίλαπας της τρόικας και της κυβέρνησης προς όφελος των <br />εργαζομένων (!), μη τύχει και σας περάσει από το μυαλό <br />ότι ελάχιστα διαφέρουν από ό,τι συμβαίνει στα κόμματα <br />εξουσίας. Ά πα πα!!!<br /><br />Τέλος ας έρθουμε και στις «φυλές». Που απαρτίζονται <br />από όλους εμάς, μέλη και οπαδούς (λίγους πια) όλων <br />των παραπάνω.<br /><br />Έχουμε τεράστια ευθύνη γιατί χρόνια δεχόμαστε να <br />απαντάμε σε ερωτήσεις: «Γιατί όχι ο Αλαβάνος;», <br />«Γιατί όχι ο Τσίπρας;», «Γιατί όχι ο Λαφαζάνης;», <br />«Γιατί όχι η… Μαρία η Πενταγιώτισσα;».<br />Έχουμε τεράστια ευθύνη γιατί δεν βάζουμε εμείς το <br />μοναδικό ερώτημα του οποίου η απάντηση θα είχε κάποιο <br />νόημα για τον ελληνικό λαό, το «γιατί αριστερά» !!!<br /><br />Όσο για μένα (έτσι δεν λέει, ότι πρέπει να κάνουμε την <br />αυτοκριτική μας;) αναρωτιέμαι πιο σοβαρά από κάθε άλλη <br />φορά. <br />Μήπως παλεύουμε για «ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη»;<br /><br />Η Ρούλα Καϊμάκη είναι μέλος της Π.Κ. Χαλανδρίου του ΣΥΝ<br /><br /><span style="font-style:italic;">ΥΓ Το προσυπογράφω οργισμένος, <br />το τραγούδι του Γιάννη Μαρκόπουλου <br />‘’Ο Ταρζάν’’ με τον Γιάννη Ντουνιά δένει γάντι με την <br />περίσταση και την διάθεσή μου. Δ.Θ <br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-7262986123126860326?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-11431736238138997232010-09-16T23:09:00.003+03:002010-09-16T23:30:30.604+03:00<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/4XehDvP-RUQ?fs=1&amp;hl=en_US&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/4XehDvP-RUQ?fs=1&amp;hl=en_US&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Πλειοψηφία χωρίς δικαιώματα!<br /><br />Του Δημήτρη Χρήστου <br />από την Αυγή 15/09/2010</span><br /><br />Σε μία ρήση στο φύλλο της Κυριακής έγραφα. “Δεν νομίζω πως <br />υπάρχει παλαιό και νέο στέλεχος του Συνασπισμού που να μην <br />γνωρίζει, ότι το βασικό πρόβλημα του κόμματος στην κοινωνία, <br />είναι πως δεν δίνει την εικόνα κόμματος. Και παρόλα αυτά, <br />συνεχίζω να βλέπω στελέχη με πείρα, να έχουν τυφλωθεί από <br />το πάθος της μοναδικής τους άποψης και να επιμένουν να <br />τραβούν τον ξεχωριστό τους δρόμο ή να απειλούν πως σύντομα <br />θα το πράξουν”. Το διάβασε ένας φίλος, που έχει διατηρήσει <br />μόνο την ιδιότητα του ψηφοφόρου (ακόμα αντέχει) και με <br />ρώτησε. Καλά, εσύ δεν έχεις καταλάβει πως ο Συνασπισμός <br />ποτέ δεν υπήρξε κόμμα, αλλά πάντα ήταν μια κοινοπραξία <br />πολιτικής επιβίωσης;<br /><br />ΕΤΣΙ ΑΝΟΙΞΑΜΕ μια μεγάλη κουβέντα, μια κουβέντα που πονάει<br /> όλους τους αριστερούς, ειδικά όσους ακόμα ονειρεύονται πως <br />μπορεί να υπάρξει κοσμική αριστερά, δηλαδή αριστερά που να <br />κατανοεί σε “ποιο γαμημένο κόσμο ζει” όπως αγανακτισμένος <br />αναρωτήθηκε και ο Σαραμάγκου. Αριστερά, που να μετατρέπει <br />την αδικία και τη διαμαρτυρία σε ενέργεια αλλαγών, με στέρεες <br />εφαρμόσιμες εναλλακτικές προτάσεις. Με προτάσεις που θα <br />επιβραβεύονται από την κοινωνία και θα ανατροφοδοτούν κάθε <br />φορά, τις επιπλέον αλλαγές, τις αλλαγές που εμείς χρειαζόμαστε <br />και εμείς αποφασίζουμε. Μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ και την <br />αποχώρηση της πλειοψηφίας του κόμματος, που έκανε τη μεγάλη <br />στροφή προς τα πίσω για λόγους επιβίωσης, το καλύτερο κομμάτι <br />εκείνου του κόμματος, συν την ΕΑΡ κράτησαν τον Συνασπισμό, <br />αλλά ελάχιστα εργάστηκαν προς την υπερπήδηση των εμποδίων <br />ώστε το πολιτικό σχήμα, αυτή η κοινοπραξία, να αποκτήσει <br />σταδιακά ενιαία χαρακτηριστικά.<br /><br />ΣΤΗΝ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ του ΣΥΝ προστέθηκαν με τη δημιουργία του <br />ΣΥΡΙΖΑ άπειρες συνιστώσες και οι ασθένειες έγιναν ένας βαρύς <br />καρκίνος που μαθηματικά οδηγούσε στην κατάρρευση. Ξαφνικά το <br />85% της πολιτικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν ο ΣΥΝ, <br />μετατράπηκε στο ένα ενδέκατο, κατά παράβαση κάθε ηθικής <br />και λογικής, πολιτικής και μαθηματικής. Με τόσο αποκλίνουσες <br />πολιτικές απόψεις, παρά τις βίαιες υποχωρήσεις του ΣΥΝ, <br />με χαρακτηριστικότερη όλων την περίπτωση των υποψηφίων <br />ευρωβουλευτών και τη θυσία του πετυχημένου Δημήτρη <br />Παπαδημούλη, το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο. <br />Θα μου πείτε, πως όλα αυτά μεγεθύνθηκαν και επιταχύνθηκαν <br />από την στάση του Αλέκου Αλαβάνου. Δίκιο έχετε, αλλά αργά <br />ή γρήγορα, πάλι εδώ θα φτάναμε.<br /><br />ΤΟ ΘΕΜΑ όμως είναι τι κάνουμε σήμερα. Η μία συνιστώσα του ΣΥΝ, <br />η ανανεωτική πτέρυγα αποχώρησε, αλλά πάλι βρεθήκαμε με δύο <br />συνιστώσες,συν άλλη μία τη νεολαία, τρεις! Αν η κοινωνία <br />γουστάρει τέτοιου είδους κόμματα ή κοινοπραξίες, κανένα <br />πρόβλημα που λέει και ο λόγος. <br />Εμ, δεν τα γουστάρει, το λέει και το φωνάζει. Παρόλα αυτά εμείς, <br />εν προκειμένω αυτοί τους οποίους ψηφίζουμε, εκεί. Ούτε καν τις <br />βασικές λειτουργίες κάθε δημοκρατικού κόμματος και οργανισμού <br />δεν αποδεχόμαστε! Έχει δικαίωμα η πλειοψηφία να ασκεί την <br />πολιτική που αποφασίζεται δημοκρατικά; Το αυτονόητο ναι, <br />εδώ δεν ισχύει. Οι νέες συνιστώσες απειλούν, πως αν δεν γίνει <br />σεβαστές οι δικές τους απόψεις, παρότι μειοψηφικές, κινδυνεύουμε<br />με διάλυση! Δηλαδή;<br /><br />ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ για παράδειγμα την υποψηφιότητα Μητρόπουλου. <br />Οι δύο δημοσκοπήσεις που έχω υπόψη μου το φέρνουν από <br />8,5 έως 12%. Καλό ποσοστό μου φαίνεται για αρχή, αλλά <br />δεν θεωρείται καθαρό! Δηλαδή αυτή η αριστερά που έφτιαξαν <br />οι τέως κομμουνιστές της Ανατολικής Γερμανίας με <br />αριστερά στελέχη των Σοσιαλδημοκρατών και μάλιστα με <br />χαρακτηριστικά σοβαρού, υπεύθυνου και ενιαίου <br />κόμματος, είναι για πέταμα και ας έχει φτάσει αυτή η <br />αριστερά στο πλουσιότερο κράτος της Ε.Ε. στο 12%, με <br />προοπτικές συμμετοχής στην εξουσία, σε ένα τριπολικό <br />συνασπισμό της ευρύτερης αριστεράς με τους πράσινους; <br /><span style="font-weight:bold;">Τελικά για να καταλάβω, για ποιόν κάνουμε πολιτική. <br />Για τον εαυτό μας, την παρέα μας ή την κοινωνία;<br /></span><br /><br />ΥΓ Ν' αντέχουμε μόνο μας μένει Δ.Θ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-1143173623813899723?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-31145012727210424032010-09-07T00:20:00.004+03:002010-09-07T01:08:26.211+03:00<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5vom8OHcMUY?fs=1&amp;hl=en_US&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/5vom8OHcMUY?fs=1&amp;hl=en_US&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Το κείμενο, με τίτλο «Πού είναι η Αριστερά» πρωτοεμφανίστηκε <br />στο μπλογκ του Σαραμάγκο, την 1.10. 2008. Δημοσιεύτηκε, μαζί <br />με άλλα κείμενα από το ίδιο μπλογκ, στο βιβλίο του Το τετράδιο. <br />Κείμενα που γράφτηκαν για το blog, Σεπτέμβριος 2008-Μάρτιος <br />2009. Στα ελληνικά κυκλοφορεί, όπως και όλα σχεδόν τα βιβλία <br />του Σαραμάγκο, σε μετάφραση Αθηνάς Ψυλλιά, από τις εκδόσεις <br />Καστανιώτη.</span><br /><br />Πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, σε μια συνέντευξή μου <br />σε μια νοτιοαμερικάνικη εφημερίδα, αργεντίνικη νομίζω, <br />μου βγήκε πάνω στις διαδοχικές ερωταποκρίσεις μια δήλωση <br />που κατόπιν φαντάστηκα πως θα προκαλούσε αναταραχή, διαμάχη, <br />σκάνδαλο (μέχρι αυτού του σημείου έφτανε η αφέλειά μου), <br />ξεκινώντας από τις τοπικές στρατιές της Αριστεράς και μετά, <br />ποιος ξέρει, σαν ένα κύμα που εξαπλώνεται σε κύκλους, στα <br />διεθνή μέσα, είτε αυτά ήταν πολιτικά, συνδικαλιστικά ή <br />πολιτιστικά, τα οποία πρόσκεινται στην εν λόγω Αριστερά.<br /><br />Με όλη της τη σκληρότητα, χωρίς να κάνει βήμα πίσω μπροστά <br />στην ίδια της την αισχρότητα, η φράση, όπως αναπαράχθηκε με <br />ακρίβεια από την εφημερίδα, ήταν η εξής: «Η Αριστερά δεν έχει <br />την παραμικρή γαμημένη ιδέα σε ποιον κόσμο ζει». <br />Στην πρόθεσή μου, εσκεμμένα προκλητική, η Αριστερά, επερωτωμένη <br />έτσι, απάντησε με την πιο παγωμένη σιωπή. Κανένα κομμουνιστικό <br />κόμμα, για παράδειγμα, ξεκινώντας απ’ αυτό του οποίου είμαι <br />μέλος, δεν βγήκε στις επάλξεις για να αντικρούσει ή απλώς να <br />επιχειρηματολογήσει σχετικά με την καταλληλότητα ή τη μη <br />καταλληλότητα των λέξεων που πρόφερα. Κατά μείζονα λόγο, <br />επίσης, κανένα από τα σοσιαλιστικά κόμματα που βρίσκονται <br />στην κυβέρνηση των αντίστοιχων χωρών, σκέφτομαι κυρίως των <br />δικών μας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, δεν θεώρησε<br /> απαραίτητο να απαιτήσει ένα ξεκαθάρισμα εξηγήσεις από <br />τον παράτολμο συγγραφέα που τόλμησε να ρίξει μια πέτρα <br />στον μουχλιασμένο βούρκο της αδιαφορίας.<br /><br />Τίποτε απολύτως, σιωπή καθολική, λες και στους ιδεολογικούς <br />τάφους όπου κατέφυγαν δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά μόνο σκόνη <br />και αράχνες, ή το πολύ κάποιο αρχαϊκό οστό που δεν έκανε <br />ούτε για ιερό λείψανο πια. Για κάμποσες μέρες αισθάνθηκα <br />αποκλεισμένος από την ανθρώπινη κοινωνία, σαν να ’χα χολέρα, <br />θύμα κάποιου είδους διανοητικής κίρρωσης όπου τίποτα δεν <br />έβγαζε νόημα. Έφτασα μάλιστα να σκεφτώ πως η συμπονετική <br />κουβέντα που θα κυκλοφορούσε μεταξύ αυτών που σιωπούσαν <br />ήταν περίπου η εξής: «Τον κακομοίρη, τι να περιμένει κανείς <br />σε τέτοια ηλικία;». Ήταν πως δεν θεωρούσαν ότι δικαιούμουν <br />να εκφράσω γνώμη σ’ αυτή τη φάση.<br /><br />Ο καιρός περνούσε, περνούσε, η κατάσταση στον κόσμο γινόταν <br />όλο και πιο περίπλοκη, και η Αριστερά, ατάραχη, συνέχιζε να <br />παίζει τους ρόλους που, είτε στην εξουσία είτε στην αντιπολίτευση, <br />της είχαν διανεμηθεί. Εγώ, που στο μεταξύ είχα κάνει μια άλλη <br />ανακάλυψη, πως ο Μαρξ ποτέ δεν είχε τόσο πολύ δίκιο όσο σήμερα, <br />φαντάστηκα, όταν πριν ένα χρόνο ξέσπασε η καρκινική απάτη των <br />ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ, πως η Αριστερά, όπου κι αν <br />βρίσκεται, αν είναι ακόμα ζωντανή, θ’ ανοίξει επιτέλους <br />το στόμα για να πει τι σκέφτεται γι’ αυτή την περίπτωση. <br />Έχω πια την εξήγηση: η Αριστερά δεν σκέφτεται, δεν δρα, <br />δεν διακινδυνεύει ούτε βήμα. Έχει γίνει ό,τι έχει γίνει από <br />τότε, και μέχρι σήμερα η Αριστερά, με δειλία, εξακολουθεί να <br />μη σκέφτεται, να μη δρα, να μη διακινδυνεύει ένα βήμα. <br />Γι’ αυτό ας μην παραξενευτεί κανείς για την αναιδή ερώτηση <br />του τίτλου: «Πού είναι η Αριστερά;». <span style="font-weight:bold;">Δεν τάζω τίποτα για <br />απάντηση, πλήρωσα ήδη πολύ ακριβά τις αυταπάτες μου.</span><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Ζοζέ Σαραμάγκο</span><br /><br /><span style="font-style:italic;"> Από τα Ενθέματα της Αυγής 1/8/2010 <br /></span><br /><br />ΥΓ Αφιερωμένο με αγάπη σε όλο το φάσμα της Ελληνικής Αριστεράς.<br /> Όσον αφορά το ερώτημα με κάλυψε ο σύντροφος Ζοζέ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-3114501272721042403?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-68614992444970963172010-08-27T12:30:00.003+03:002010-08-27T12:54:55.797+03:00<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vSyI5_MeHc8?fs=1&amp;hl=en_US&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/vSyI5_MeHc8?fs=1&amp;hl=en_US&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς<br />Μουσική: Γιώργος Ανδρέου<br />Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Ανδρέου</span><br /><br />Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό<br />το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου<br />με τον πανσέληνο πόνο του χειμώνα.<br />Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου;<br /><br />Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας,<br />ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας.<br /><br />Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός<br />δικός μου και ο Αύγουστος<br />με τις μεγάλες μνήμες.<br />λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός<br />θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.<br /><br />Πάνω από την θάλασσα, στη μεριά του ανέμου<br />στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι<br />σηκώνεις τα άστρα σε χορό<br />και το κορμί μου σ' άγριο ποτάμι.<br /><br />Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός<br />δικός μου και ο Αύγουστος<br />με τις μεγάλες μνήμες.<br />λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός<br />θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.<br /><br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_tH-Gio__Yg?fs=1&amp;hl=en_US&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/_tH-Gio__Yg?fs=1&amp;hl=en_US&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου<br />Μουσική: Νίκος Παπάζογλου<br />Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου<br />Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου || Γιώργος Νταλάρας</span><br /><br />Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό<br />με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε<br />κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά<br />ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε<br />φυλάξου για το τέλος θα μου πεις<br /><br />Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω<br />κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος<br />λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ<br />ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος<br />κουράγιο θα περάσει θα μου πεις<br /><br />Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά<br />την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε<br />καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά<br />διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε<br />θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό<br /><br />Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό<br />μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε<br />από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως<br />που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε<br />κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει<br /><br />Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός<br />αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται<br />μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως<br />φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται<br />και φέγγει από μέσα η φυλακή<br /><br />Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά<br />την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε<br />καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά<br />διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε<br />θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-6861499244497096317?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-20647006834194473212010-08-23T10:57:00.002+03:002010-08-23T11:18:56.028+03:00<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/qheBR5rR_nw?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/qheBR5rR_nw?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Στου κουτσού την πόρτα… <br /> </span><br />Στα μαθήματα λογικής που κάναμε κάποτε μας μάθαιναν ότι <br />δυο αρνήσεις ισούνται με μια κατάφαση, πράγμα που δεν <br />ισχύει δυστυχώς στην πολιτική. Εκεί δυο αρνήσεις κάνουν <br />δυο αρνήσεις, μπορεί μάλιστα δυο αρνήσεις να κάνουν <br />και τρεις και δεκατρείς αρνήσεις. Εξαρτάται πόση <br />αριστερή αισιοδοξία έχει μείνει στον καθένα και πώς <br />το βλέπει το πράγμα, ιδιαίτερα σε ένα χώρο όπου οι <br />αρνήσεις τώρα τελευταία είναι περισσότερες από τις <br />καταφάσεις.<br /><br />Ο λόγος φυσικά για τις αρνήσεις της Σοφίας Σακοράφα και <br />του Διονύση Τσακνή, που τελικώς και μετά από πολλές επαφές, <br />πολλές διαρροές, πολλά δημοσιεύματα και πολλά καντάρια <br />σιγουριάς κατέληξαν να πουν όχι, δημόσιο μάλιστα και <br />αιτιολογημένο, ενώ υποτίθεται ότι οι σχετικές επαφές ήταν <br />μυστικές. Και να εισπράξουν οι πάντες -ορισμένοι με μεγάλη <br />και φανερή χαιρεκακία- τη σχετική πρόζα και τις αντίστοιχες <br />πόζες πριν και μετά από αυτό ως πολιτική ήττα. <br />Της Σακοράφα, που επιμένει στις γέφυρες με το ΠΑΣΟΚ, <br />ή του Τσακνή, που επιμένει στους δεσμούς με το ΚΚΕ; <br />Μπα, όχι! Της αριστεράς (του ΣΥΝ, του ΣΥΡΙΖΑ, του Τσίπρα, <br />του χώρου) που επεδίωξε αυτό το άνοιγμα.<br /><br />Αν προσθέσουμε στις αρνήσεις και την προαναγγελθείσα με <br />δικανικούς όρους ενωτικής ευελιξίας άρνηση του Μητρόπουλου, <br />τότε βρισκόμαστε μπροστά στον παλιό αριστερό προβληματισμό, <br />αν πρέπει να γελάσουμε, να κλάψουμε, ή να θυμώσουμε. <br />Όχι με τη Σακοράφα, που ξαφνικά έγινε ανακόλουθη, με τον <br />Τσακνή, που ξαφνικά έγινε ιδιοτελής, ή με τον Μητρόπουλο, <br />που ξαφνικά έγινε ελαστικής συνειδήσεως, αλλά με τα <br />οικεία στραβά κι ανάποδα που οδηγούν σε αρνήσεις, <br />προκαλούν αρνήσεις και γεννούν αρνήσεις.<br /><br />Τι συμβαίνει; Όποιος είναι ειλικρινής κι έχει ξεμπερδέψει <br />τουλάχιστον με το ένα στ’ αριστερό, ζήτω το κόμμα, ένα στο <br />δεξί, ζήτω η ηγεσία, καταλαβαίνει, βλέπει, νιώθει ότι όλο <br />αυτό το σκηνικό έχει μεγάλη δόση βολονταρισμού και ακόμα <br />μεγαλύτερη πολιτικού λάθους. Η ιδέα να ξεπεραστούν γκρίνιες, <br />προβλήματα, μιζέριες, φυγόκεντρες τάσεις με ένα ενωτικό άλμα, <br />που προαναγγέλθηκε μάλιστα δημόσια και εντελώς δεσμευτικά, <br />αν και καλή ως ιδέα, εύκολα οδηγεί σε άλμα στο κενό. <br />Γιατί υπάρχει το σκληρό ΠΑΣΟΚ και το ακόμα σκληρότερο ΚΚΕ,<br /> που δεν κάθονται με σταυρωμένα χέρια όπως αποδείχτηκε. <br />Γιατί το Μνημόνιο έχει ισχυρότερη στήριξη απ’ ό,τι φανταζόμαστε <br />- και όχι πάντα ορατή. Αλλά και γιατί δεν υπάρχει, δεν υπάρχει,<br /> πώς το λένε, εκείνη η συμπαγής δύναμη στην από δω μεριά, <br />που είναι ικανή να εμπνεύσει, να οργανώσει, να στηρίξει ώς <br />το τέλος με σοβαρότητα και πολιτική ευθύνη μεγάλης κλίμακας <br />ενωτικές πρωτοβουλίες. Οι οποίες ενωτικές πρωτοβουλίες δεν <br />είναι ούτε σώου ούτε κολυμπήθρα του Σιλωάμ για κανέναν, <br />κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατάει και πού πηγαίνει.<br /><br />Το θέμα πια είναι αν τώρα, στο παραπέντε, ο τραυματίας θα <br />συνειδητοποιήσει, και όχι κατ’ ανάγκην με ιατρικά μισόλογα, <br />ότι είναι τραυματίας. Ότι σκόνταψε κι έπεσε μια και δυο <br />και τρεις φορές γιατί πήγε να τρέξει προς ένα στόχο που <br />αυτή τη στιγμή δεν τον παίρνει να τον φτάσει - είναι <br />κουτσός. Ότι θα εξακολουθήσει να πέφτει αν στον καθρέφτη του <br />βλέπει έναν άλκιμο αθλητή και όχι τους επιδέσμους και τις <br />παραμορφώσεις από τις τελευταίες του περιπέτειες.<br /><br />Άρα; Άρα θα συνειδητοποιήσει επίσης, αφού χωνέψει την <br />αλήθεια, για την οποία δεν είναι καθόλου άμοιρος ευθυνών, <br />ότι πρέπει να κοιτάξει τον εαυτό του, να συμμαζέψει<br /> τις δικές του δυνάμεις, να πάρει τα φάρμακά του, έστω <br />και πικρά, να ζητήσει στήριξη από συγγενείς και φίλους, <br />έστω κι αν είναι τσακωμένος μαζί τους, και να στηθεί <br />στα πόδια του με όλο του το κουράγιο και όλες του τις <br />δυνάμεις; Για να αποφύγει μια ήττα που δεν είναι <br />καθόλου αναπόφευκτη, έστω κι αν έχει προετοιμαστεί <br />με τόση αμέλεια;<br /><br />Δηλαδή; Δηλαδή, ιατρικώς μιλώντας, γιατί επί της πολιτικής <br />υπάρχουν πολλοί και πολύ πιο αρμόδιοι, αν δεν μαζέψουν <br />αρμοδίως τα κομμάτια τους και δεν αντιμετωπίσουν πάραυτα <br />τα μικρόβια των αποκηρύξεων και τους ιούς των μικρο-μικρο-<br />μικρο-μικροδιασπάσεων και των συνακόλουθων μικρο-μικρο-<br />μικρο-μικροστρατηγικών, ας ετοιμαζόμαστε μετεκλογικώς <br />για την εντατική και ό,τι ήθελε προκύψει…<br /><br /><span style="font-style:italic;">Του Θανάση Καρτερού από την Αυγή 22-8-10</span><br /><br />Επιστροφή στην σκοτεινή μίζερη και φτωχή ιδεών <br />πραγματικότητα. <br /><br />Καλό κουράγιο!! Δημήτρτης Θ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-2064700683419447321?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-27668834634480948892010-07-30T11:01:00.003+03:002010-07-30T11:58:43.335+03:00<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/xyjJP0ucmas&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/xyjJP0ucmas&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/PSmQ0cTvtXY&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/PSmQ0cTvtXY&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ujhOEHygAno&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ujhOEHygAno&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8-UiCnxARJY&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/8-UiCnxARJY&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/t_JWywDqgRs&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/t_JWywDqgRs&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Καλοκαίρι κάτω από τα αστέρια με μπύρα, <br />ξηροκάρπια και τις ταινίες της ζωής μας.<br />Αιιιιιιιιι χάσου ΔΝΤ. <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-2766883463448094889?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-84640007717059090562010-07-16T00:46:00.006+03:002010-07-16T01:32:38.093+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TD-LHcl6oBI/AAAAAAAAANI/TOpdieCXb0Q/s1600/%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%B7+%CE%B3%CE%B9%CE%B1+%CF%84%CE%BF+%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CF%82+%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CF%82.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 315px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TD-LHcl6oBI/AAAAAAAAANI/TOpdieCXb0Q/s320/%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%B7+%CE%B3%CE%B9%CE%B1+%CF%84%CE%BF+%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CF%82+%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CF%82.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5494263030465863698" /></a><br /><span style="font-style:italic;">Τα στιχάκια είναι από την ποιητική συλλογή <br />του Γιάννη Καλπούζου<br />Έρωτας νυν και αεί εκδόσεις Ίκαρος 2007<br /></span><br /><br />Έρωτας νυν και αεί<br /><br />Έρωτας η μεταλαβιά της ζωής.<br /><br />Έρωτας το πρώτο κορμί που γρυλίζοντας έσκαψε το χώμα,<br />κι έρωτας του νου τα μπόλια, όσα καθείς δανείστηκε <br />κι όσα μονάχος του κεντρώθηκε.<br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/XcqQVw08Uws&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/XcqQVw08Uws&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br />Έρωτας <br /><br />η Αμοργός <br />όπου κρυφά γυρίζει και γητεύει.<br />«Αμόρ» τον βάφτισε η Κάρμεν<br />στην «άμμο» της κοιμάται <br />κι είναι ο «Άργος», φύλακας. <br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/FQEjJ5GMjew&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/FQEjJ5GMjew&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br />Έρωτας<br /><br />Ο αστρολάβος του ενστίκτου<br />Το αλύχτισμα, το κελάηδισμα κι ο βόμβος.<br />Το αχ των τραγουδιών<br /><br /> <object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Qu-blnOTJ18&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Qu-blnOTJ18&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object> <br /><br />Έρωτας <br /><br />Η φουντουκιά στο γυναικωνίτη του Άθω<br />Το φόρεμα του ηλιοβασιλέματος<br />Ο καπνός στις χιονισμένες καμινάδες<br />Οι σπαθιές των γλάρων<br />Ο λογάριθμος των βολβών<br />Η Κρήτη, περισπωμένη της Ελλάδας.<br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TcOAn_DB0fA&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/TcOAn_DB0fA&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br />Έρωτας <br /><br />το νομισματοκοπείο των ποταμών <br />που κόβει βότσαλα <br />να ΄χει το κύμα να χαϊδεύει <br />ή να ξεσπά τον πόνο του. <br /><br />Αρχιπέλαγος κι αν είσαι <br />τ΄ αλάτι σου κι αν δεν λείψει <br />τι δίψα πώς να σβήσω.<br /><br /> <object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ubbScrsPnN0&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ubbScrsPnN0&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object> <br /><br />Η ανάρτηση αυτή έγινε για να γιορτάσει το μπλοκάκι <br />τα δυο χρόνια ζωής.<br />Είναι αφιερωμένη σε όλους τους φίλους που ανταλλάξαμε <br />απόψεις και ενώσαμε τις ανησυχίες και τα μεράκια μας <br />δίνοντας λίγο από τον χρόνο που δυστυχώς δεν περισσεύει.<br />Εύχομαι αυτή η ερασιτεχνική προσπάθεια να κρατήσει <br />αναμμένη την φωτιά που σιγοκαίει σε όλους μας.<br />Πολλά χαιρετίσματα και σε όλους τους φίλους από το <br />παγκόσμιο χωριό που με επισκέφτηκαν, <br />να είστε όλοι καλά.<br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Δημήτρης Θ.<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-8464000771705909056?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-39816623020008190212010-07-02T01:25:00.005+03:002010-07-02T15:31:14.365+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TC0Zd4-4dyI/AAAAAAAAANA/raVr2n1ONsI/s1600/Exit+monika.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TC0Zd4-4dyI/AAAAAAAAANA/raVr2n1ONsI/s320/Exit+monika.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5489071522137536290" /></a><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NgyhYgGjkBs&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/NgyhYgGjkBs&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br />Η Μόνικα με το EXIT δείχνει μια έξοδο γεμάτη φως. <br />Τα ηχητικά τοπία της είναι πολύχρωμα και αποτελούν <br />όαση στη στεγνή και ζοφερή πραγματικότητα που ζούμε. <br />Αυτό το κορίτσι στις αποσκευές του κουβαλά ακριβά <br />αρώματα από παλιά καλοκαίρια,αυτά ανοίγει σιγά - σιγά <br />και ραίνει τα τραγούδια της.<br /> <br />Η Μόνικα δεν είναι φαινόμενο ( στην Ελλάδα της υπερβολής <br />είναι εύκολο να καείς)είναι ένα νέο κορίτσι με ταλέντο <br />και αγάπη για αυτό που κάνει, έχει μέσα της μεγάλα<br />συναισθηματικά φορτία που τα μετατρέπει σε τραγούδια.<br />Ήχοι κοσμοπολίτες, ταξιδευτες, εισιτήριο για της <br />καλοκαιρινές περιπλανήσεις.<br /><br />Είναι ένα ταξίδι ψυχικής ανάτασης, γιατί η δημιουργική <br />Μόνικα πολύ απλά δείχνει πως δεν υπάρχει μια Ελλάδα <br />μα πολλές και ο καθένας επιλέγει με ποιά θα πάει <br />και ποια θα αφήσει. Καλή ακρόαση!! <br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/eKbLNNIIPy4&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/eKbLNNIIPy4&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br />ΥΓ Η Μόνικα δεν είναι μόνη, η αγγλόφωνη σκηνή έχει να <br />επιδείξει σπουδαία πράγματα Ο Lolek, o Simon bloom , <br />η Raining pleasure, O lumiere brother είναι ένα μικρό <br />δείγμα παιδιών που ονειρεύονται και δημιουργούν.<br />Η δική μου σκέψη είναι να ακούσω τις μουσικές αυτών των <br />παιδιών στο μέλλον με ελληνικό στίχο, πιστεύω θα σταθεί <br />καταλύτης για τα μουσικά μας πράγματα, αλλάζοντας <br />ριζικά το τοπίο.<br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/yxVznWL8JEs&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/yxVznWL8JEs&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-3981662302000819021?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-36667357355722095422010-06-19T18:40:00.009+03:002010-06-20T00:56:01.445+03:00Η ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ ΓΙΑ ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ <br /><br />Η πρώτη εργασία του Μάνου Χατζιδάκι για το ρεμπέτικο τραγούδι. <br />Η διάλεξη δόθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1949, στο Θέατρο Τέχνης. <br /><br />Θα ήθελα προκαταβολικά να σας πληροφορήσω, πως μ’ όλη μου <br />την καλή διάθεση, δεν είμαι σε θέση να πω, ούτε καινούργια <br />πράγματα, ούτε κι όσα μιλήσω απόψε να τα δώσω με σοφία. <br />Θα προσπαθήσω όμως κι όσο μπορώ πιο καλά, να σας μεταδώσω <br />αυτό που με κάνει να ζω και να βλέπω την αξία του μέχρι <br />σήμερα περιφερόμενου λαϊκού σκοπού της πόλης.<br />Τώρα αν τούτη η πανηγυριώτικη ομιλία για το ρεμπέτικο, <br />γινόταν πριν δυο χρόνια, ίσως να ΄χε κάπως διαφορετικό <br />χαρακτήρα, δηλαδή να ΄ταν, πιο μεροληπτική –μπορούμε να <br />πούμε – και συγχρόνως πιο ενθουσιαστική για το θησαυρό<br />που κλείνουν οι ρυθμοί του ζεϊμπέκικου και του χασάπικου. <br />Δεν θα μπορούσαμε ίσως να ξεφύγουμε από τη γοητεία του <br />γυαλένιου ήχου ενός μπουζουκιού για να κοιτάξουμε το <br />θέμα μας στη ρίζα του κι ακόμη να μείνουμε όσο χρειάζεται <br />ψυχροί κι αντικειμενικοί για μια τέτοια δουλειά.<br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KJzGXWjkxV8&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/KJzGXWjkxV8&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object> <br /><br />Αυτό -θα πείτε- μπορεί να γίνει σήμερα; Είναι κάτι που δεν <br />μπορώ να προεξοφλήσω με βεβαιότητα. Όσο νά ΄ναι όμως, η <br />μεγάλη διάδοση που πήρε τα δύο τελευταία χρόνια το ρεμπέτικο, <br />μας αφήνει περιθώριο για μια τέτοια, επικίνδυνα πρώιμη, <br />ομολογώ εργασία. <br />Το ρεμπέτικο, κι αυτό είναι γεγονός αναμφισβήτητο, έχει πια <br />επιβάλλει τη δύναμή του, λίγο-πολύ σ΄ όλους μας, είτε θετικά, <br />είτε αρνητικά, είτε δηλαδή γιατί το παραδεχόμαστε, είτε όχι, <br />ενώ συγχρόνως βλέπουμε να έχει δημιουργηθεί γύρω του μια <br />επιπόλαιη κατάσταση μόδας, που μας κάνει ν’ αντιδρούμε <br />δικαιολογημένα σ’ αυτήν και ν’ αμφιβάλουμε για τη μελλοντική <br />και ποιοτική εξέλιξη του είδους. (Εδώ πέρα βέβαια παίρνω σαν <br />δεδομένο την ποιοτική του αξία). Και στον τόπο μας καθώς κι <br />έξω, όλα περνούν απ’ αυτήν την περίοδο που ονομάζουμε μόδα. <br />Μήπως απέφυγε κάτι τέτοιο το δημοτικό μας τραγούδι πριν 50<br />χρόνια, σαν φούντωνε το κίνημα των δημοτικιστών; Κι ακόμη <br />πριν δύο χρόνια, το ίδιο δεν είχε συμβεί με τις λαϊκές <br />εικαστικές τέχνες, όπου ο Θεόφιλος και ο Παναγής Ζωγράφος <br />προβάλλονται στο ίδιο πλάνο με τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα;<br /><br />Ποιος μπορεί να σταματήσει μια τέτοια κατάσταση, κι ακόμη <br />ποιος μπορεί να μην παραδεχτεί ίσως την αναγκαιότητα αυτήν <br />της περιόδου μόδας -ας την πούμε- ωσότου τα πράγματα <br />κατασταλάξουν κι έλθουν στη φυσική τους θέση; Το ίδιο πρέπει <br />-νομίζω- να περιμένουμε και με τα ρεμπέτικα. Γιατί θά ΄ναι <br />κάπως ανόητο αν νομίσουμε, ότι ο χασάπικος μπορεί ή πάει <br />ν΄αντικαταστήσει το ταγκό. Οι λαϊκοί τούτοι ρυθμοί έχουν <br />κάτι πολύ, περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται για να καλυφθούν <br />οι βραδινές μας διασκεδαστικές ώρες - άσχετα αν αυτός ο <br />χαρακτήρας επιβάλλεται κι επικρατεί στις λαϊκές τάξεις.<br />Ύστερα για μας θά ΄ναι μεγάλο ψέμα αν ισχυρισθούμε ότι είναι <br />δυνατόν να εκδηλωθούμε μ’ αυτούς τους τόσο γυμνούς κι <br />απέριττους ρυθμούς. Κάτι τέτοιο μόνο για αυτούς, που <br />με κρασί ή με άλλα μέσα, στέλνουν στο διάβολο - που <br />λεν- κάθε κοινωνικό φραγμό και κάθε σύμβαση, έστω και <br />για μια ώρα. Παρατηρώντας όμως μια ιδιότητα αυτών των <br />ρυθμών, ήδη δημιουργείται μέσα μας ένας θαυμασμός για <br />τη δύναμη που περιέχουν και που μας κινεί το ενδιαφέρον <br />να γνωρίσουμε από κοντά τούτη τη δύναμη που από ΄δω και <br />πέρα λες και σαν μαγεία μας φέρνει σ΄ άμεση επαφή με το <br />μελωδικό της στοιχείο. Αυτά όμως όλα κουράζουν σαν δεν <br />τα δεις έξω απ΄ την καθημερινότητά τους. Κάθε απόπειρα <br />που θα κινήσει να φέρει το ρεμπέτικο τραγούδι σε καθημερινή <br />χρήση, και επιπόλαια και καταδικασμένη είναι. Αλλά το ίδιο <br />μήπως δεν συμβαίνει και με την άλλη μουσική, αυτήν που <br />ονομάζουμε σοβαρή; Μπορεί κανείς να φανταστεί ποτές, πως <br />μια βραδιά κεφιού του, είναι δυνατόν να την καλύψει με <br />την Σονάτα 110 του Mπετόβεν; (Δικαιολογημένα τώρα ίσως να <br />σας γεννηθεί απορία για τη σχέση που μπορεί να έχει το <br />ρεμπέτικο με τον Μπετόβεν. Παρ΄ όλο που και αργότερα θα <br />επανέλθω σε παρόμοιους παραλληλισμούς σας προειδοποιώ πως <br />δεν υπάρχει απολύτως καμία σχέση).<br />Λοιπόν δεν νομίζω, πως ο σνομπισμός αυτός γύρω από το ρεμπέτικο<br /> τραγούδι είναι δυνατό να μας σταθεί εμπόδιο, για να κοιτάξουμε <br />προσεκτικά την αξία του και ν΄αγαπήσουμε την αλήθεια και τη <br />δύναμη που περιέχει. Αυτά τα τραγούδια είναι τόσο κοντινά σε <br />μας και σε τέτοιο σημείο δικά μας, που δεν έχoμε νομίζω <br />σήμερα τίποτ΄ άλλο για να ισχυριστούμε το ίδιο.<br />Μα πριν μπούμε σ΄ ένα αναλυτικότερο κοίταγμα του είδους αυτών <br />των τραγουδιών, ας επιστρέψουμε για χατίρι μου σε μια κοντινή <br />μα περασμένη πια εποχή και να δούμε μαζί εξελικτικά όλη την <br />ποιητική ατμόσφαιρα, που συνθέτουν και δημιουργούν τα <br />ρεμπέτικα, μέσα στην αυστηρή και δικιά τους περιοχή.<br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/WEJkQNsV8vw&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/WEJkQNsV8vw&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br />Κατοχή. Πάνω σε μια γυμνή και παγωμένη άσφαλτο με μοναδικό <br />φωτισμό την ψυχρή όψη ενός φεγγαριού, προχωράμε μ΄ ένα φίλο. <br />Ένας λεπτός μα διαπεραστικός ήχος μπουζουκιού καθρεφτίζεται <br />-λες- μες στην άσφαλτο και μας ακολουθεί βήμα προς βήμα. <br />Ο φίλος μου προσπαθεί να μου εξηγήσει τη διάθεση φυγής και <br />την έντονη εμμονή σ΄αυτή τη διάθεση που κρατούν οι τέσσερις <br />νότες του περιφερόμενου τότες τραγουδιού «Θα πάω εκεί στην <br />αραπιά». Μάταια προσπαθούσε να μου μεταδώσει τη συγκίνησή του <br />και να μου δείξει μαζί αυτό το αντίκρισμα που υπήρχε αυτής της <br />«διάθεσης φυγής» - καθώς την ονόμαζε στην όλη δημιουργημένη <br />ατμόσφαιρα της πολιτείας των Αθηνών. Του λόγου μου -κάπως <br />δικαιολογημένα βλέπετε με τη μικρή μου τότες ηλικία- του <br />έφερνα όλες μου τις αντιρρήσεις, κουβαλώντας γνωστά <br />επιχειρήματα που ιδιαίτερα σήμερα χρησιμοποιούνται πάρα <br />πολύ από Αθηναίους της ώριμης ηλικίας. Δηλαδή περί αγοραίου, <br />φτηνού και χυδαίου είδους καθώς κι άλλα παρόμοια. <br />Αυτός όμως επέμενε τονίζοντας την κάθε λέξη του σύμφωνα με <br />το ρυθμό «Θα πάω εκεί στην αραπιά», θέλοντας ίσως να μου <br />δώσει και μια ρυθμική επαλήθευση των όσων έλεγε πάνω στο <br />τραγούδι.Αργότερα ο ίδιος φίλος, στον ίδιο δρόμο, μου μιλούσε <br />για κάτι καινούργιο. Μα τώρα ήταν καλοκαίρι και η άσφαλτος <br />μύριζε. Το ίδιο σκοτάδι, μα η κάψα έλιωνε τις φωνές και τις <br />έφτιαχνε μόνιμους ίσκιους στα σπίτια. Υπήρχε γύρω μας κάτι <br />ρευστό. Μια καινούργια ρεμπέτικη κραυγή -καινούργια για μένα <br />βέβαια- κυλούσε μ’ ένταση ανάμεσα στα στενά και βρώμικα <br />πεζοδρόμια του Πειραιά και της Αθήνας. Ακούγαμε την πρώτη <br />στροφή που έλεγε «Κουράστηκα για να σ΄ αποκτήσω αρχόντισσά μου <br />μάγισσα τρανή». Κι ο φίλος μου εξηγούσε θίγοντας όλο τον <br />ανικανοποίητο ερωτισμό που έπνιγε την ατμόσφαιρα. <br />Ακόμα, προσπαθούσε να μου εξηγήσει το τραγικό στοιχείο του <br />τραγουδιού που ερχόταν αντιμέτωπο σε μια εποχή που μόνο <br />συνθήματα κυκλοφορούσαν τρέχοντας. Αργότερα πολύ, θά ΄βλεπα <br />πόσην αλήθεια είχαν τα λόγια του, γιατί τότες ακόμη έπαιζα <br />με τις πραγματικές αξίες ανυποψίαστος.<br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KsXXLs80R8I&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/KsXXLs80R8I&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br />Περνούν μερικά χρόνια, πού η πυκνότητα της έντασης που περιείχαν <br />τα έκαμε απέραντα. Πολλά συνέβησαν και συμβαίνουν στο μεταξύ.<br />Έρχεται η απελευθέρωση και τινάζομε από πάνω μας τους Γερμανούς <br />με την κατοχή τους. Παράλληλα η γενιά μου μεγαλώνει κατά πολλά <br />χρόνια, έχοντας ξωπίσω της μια πολύ ισχυρή δοκιμασία. Και το <br />ρεμπέτικο, αφού παίζει με πολύ και πηγαίο χιούμορ, σε ορισμένα <br />διαλείμματα, γύρω από δραματικές περιπτώσεις μπαίνει με <br />μεγαλύτερο άγχος μες στα βασικά και μεγάλα του θέματα: <br />του έρωτα και της φυγής.Ένας ανικανοποίητος έρωτας που <br />ξεκινάει από την πιο κυνική στάση και φτάνει με μια πρωτόγονη <br />ένταση μέχρι τα πλατειά χριστιανικά όρια της αγάπης και μια <br />φυγή που επιβάλλεται νοσηρά -θά ΄λεγα- από αδυναμία, μια που <br />οι συνθήκες παραμένουν το ίδιο σκληρές σα μέταλλο στον <br />άνθρωπο που κινάει για ν΄ αγαπήσει μ’ όλη του τη δύναμη κι όσο <br />μπορεί περισσότερο.Αυτή παραμένει βασικά η θεματολογία του <br />ρεμπέτικου μέχρι τα σήμερα. Κι όσο αφελείς κι αν μας φαίνονται <br />οι καταστάσεις αυτές καθ΄ εαυτές, δεν μπορούμε να αρνηθούμε <br />στους εαυτούς μας τουλάχιστον, πως ο νοσηρός ερωτισμός που <br />σκορπίζεται απ΄ τους ήχους ενός μακρόσυρτου ζεϊμπέκικου, δεν <br />κυκλοφορεί κι ανάμεσά μας έστω και με διάφορα πολύπλοκα <br />σχήματα, έστω ακόμα κι αν ξεκινάει από χίλιες διάφορες αιτίες.<br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LS9pcP5rGYE&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/LS9pcP5rGYE&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object> <br />Κι ερχόμαστε σε μια από τις πιο βασικές κατηγορίες που προβάλλουν <br />«οι υγιείς ηθικολόγοι» για το ρεμπέτικο. «Είναι αρρωστημένο» λεν <br />μ’ αυστηρότητα, «ενώ το δημοτικό τραγούδι, γεμάτο υγεία και <br />λεβεντιά» και κινούν το κεφάλι με σημασία, ενώ είμαι βέβαιος <br />πως το δημοτικό μας τραγούδι τους είναι το ίδιο οχληρό όπως και <br />το ρεμπέτικο, με τη διαφορά πως δεν τολμούν να ομολογήσουν ότι <br />δεν τους αρέσει. Είναι σαν να βγουν και να πουν ότι δεν τους <br />αρέσει ο Σαίξπηρ -για παράδειγμα- ή κάτι παρόμοιο. Ανέχονται <br />το δημοτικό όχι όμως και το ρεμπέτικο. Το τελευταίο είναι κάτι <br />που κυκλοφορεί ανάμεσά τους και μπορούν να το πετάξουν -έτσι <br />φαντάζονται- επειδή δεν έχει κρεμαστεί ακόμη με χρυσές κορνίζες. <br />Ίσως ξεχνάν ότι τα χρόνια μας δεν έχουν τίποτε κοινό με τα χρόνια <br />της κλεφτουριάς, άσχετα αν οι ηρωικές πράξεις του στρατού μας <br />τοποθετούνται δίκαια από την ιστορία πλάι στους Καραϊσκάκηδες και <br />τους Κολοκοτρωναίους. Οι κύριοι αυτοί αγνοούν την εποχή μας καθώς <br />και το ότι ένα λαϊκό τραγούδι καθρεφτίζει με μοναδική ένταση όχι <br />μόνο μια τάξη ή μια κατηγορία ανθρώπων μα τις επιδράσεις μιας <br />ολάκερης εποχής σε μια φυλή, σ΄ ένα έθνος μαζί με τις διαμορφωμένες <br />τοπικές συνθήκες. Η εποχή μας δεν είναι ούτε ηρωική ούτε επική <br />και το τελείωμα του Δεύτερου παγκοσμίου πολέμου άφησε σχεδόν όλα <br />τα προβλήματα άλυτα και μετέωρα. Τα μετέωρα αυτά προβλήματα <br />δημιουργούν περιφερόμενα ερωτηματικά που δεν περιορίζονται φυσικά <br />μόνο στον τομέα της πολιτικής και της κοινωνιολογίας μα εξαπλώνονται <br />με την ίδια δύναμη και στη φιλοσοφία και την τέχνη, ακόμη και στην <br />πιο καθημερινή στιγμή τ΄ ανθρώπου. Ο τόπος μας επιπλέον εξακολουθεί, <br />σχεδόν δίχως διακοπή, ένα πόλεμο με επιμονή και με πίστη για την <br />τελική νίκη, μα πάντα και ιδιαίτερα σήμερα, κοπιαστικό και οδυνηρό. <br />Σκεφθείτε τώρα κάτω απ΄ αυτές τις αδυσώπητες συνθήκες την παρθενική <br />ψυχικότητα του λαού μας - παρθενική, γιατί τα εκατό χρόνια μόνον <br />ελεύθερης ζωής δεν ήσαν ικανά ούτε να την ωριμάσουν ούτε και ν΄ <br />αφήσουν περιθώριο για να ριζωθούν τα τελευταία ευρωπαϊκά ρεύματα. <br />Φανταστείτε λοιπόν αυτή τη στοιβαγμένη ζωτικότητα και ωραιότητα <br />συνάμα ενός λαού σαν του δικού μας, να ζητά διέξοδο, έκφραση, <br />επαφή με τον έξω κόσμο και να αντιμετωπίζει όλα αυτά που αναφέραμε <br />πιο πάνω σαν κύρια γνωρίσματα της εποχής, κι ακόμη τις ιδιαίτερα <br />σκληρές συνθήκες του τόπου μας. Η ζωτικότητα καίγεται, η ψυχικότητα <br />αρρωσταίνει, η ωραιότητα παραμένει. Αυτό είναι το ρεμπέτικο. <br />Κι από ΄δω πηγάζει η θεματολογία του. <br />Eπαναλαμβάνω - ένας ανικανοποίητος μα έντονος ερωτισμός που ακριβώς <br />η ένταση του αυτή του προσδίδει έναν πανανθρώπινο χαρακτήρα και μια <br />επιτακτική διάθεση φυγής από την πραγματικότητα με οιονδήποτε τεχνικόν <br />μέσον, όπως είναι το χασίσι και τ΄ άλλα ναρκωτικά, που η χρησιμοποίησή <br />του δείχνει την παθητικότητα της τάξης που το μεταχειρίζεται.<br />Καταλαβαίνετε βέβαια τώρα πως το αρρωστημένο στοιχείο του σημερινού μας <br />λαϊκού τραγουδιού, δεν έχει σαν αιτία ένα υπερβολικό ωρίμασμα ζωής - <br />καθώς η μεσοπολεμική ντεκαντέντσα με κέντρο τη Γαλλία -και γι ΄αυτό <br />δεν αποτελεί κάτι το σάπιο, μα προέρχεται καθαρά από μια στοιβαγμένη <br />ζωική δύναμη που ασφυκτιά δίχως διέξοδο, δίχως επαφή, από μιαν <br />υπερβολική υγεία- θά λεγε κανείς. Πάντως το αποτέλεσμα και στις δύο <br />περιπτώσεις είναι μια παρακμή. Σημαντική όμως η διαφορά ανάμεσά τους. <br />Η μια κινά απ’ τη ζωή, η άλλη από το θάνατο.<br />Το να θέλει λοιπόν κανείς ν΄ αγνοήσει την πραγματικότητα και μάλιστα <br />του τόπου του, μόνον κακό του κεφαλιού του μπορεί να κάμει. <br />Τα χρόνια μας είναι δύσκολα και το λαϊκό μας τραγούδι, που δεν <br />φτιάχνεται από ανθρώπους της φούγκας και του κοντραπούντο ώστε <br />να νοιάζεται για εξυγιάνσεις και για πρόχειρα φτιασιδώματα υγείας <br />τραγουδάει την αλήθεια και μόνον την αλήθεια.<br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-vabn-vSEVM&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/-vabn-vSEVM&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object> <br /><br />Τώρα πολλοί μπορούν να πουν αυτά περίπου: «Καλά. Όσα είπες είναι <br />σωστά και τα παραδεχόμαστε. Μα τι μας πείθει ότι το ρεμπέτικο <br />είναι η σημερινή μας λαϊκή έκφραση καθώς λες και που σαν τέτοια<br />βέβαια πρέπει να συνδέεται με την παράδοση του δημοτικού <br />τραγουδιού και του βυζαντινού μέλους, κι όχι ένα τραγούδι μιας <br />ορισμένης κατηγορίας ανθρώπων που εκφράζει την προσωπικήν της <br />κατάσταση;» Το ερώτημα τούτο ασφαλώς σε πολλούς θα γεννηθεί, <br />αν και προηγουμένως μίλησα όσο μπορούσα σαφέστερα, για την άμεση <br />σχέση του ρεμπέτικου με το πλατύ μάλιστα σήμερα, και του τόπου <br />και τhς εποχής μας. Aυτόματα επίσης καταρρέει και το επιχείρημα, <br />ότι αποτελεί έκφραση προσωπικών καταστάσεων. Μένει λοιπόν να <br />εξετάσουμε το ελληνικόν του είδος. Αν και κατά πόσον συνδέεται <br />με τη λαϊκή μας παράδοση και ποια είναι τα στοιχεία που αντλεί <br />απ΄ αυτήν. Για να προχωρήσουμε και να μπορέσουμε να δούμε μαζί <br />ό,τι συνδετικό στοιχείο υπάρχει, θα το εξετάσουμε από δυο <br />ξεχωριστές πλευρές, πρώτα από τη μορφική του πλευρά κι ύστερα <br />απ΄ το ύφος του.Το ρεμπέτικο κατορθώνει με μια θαυμαστή ενότητα, <br />να συνδυάζει το λόγο, τη μουσική και την κίνηση. Απ΄ τη σύνθεση <br />μέχρι την εκτέλεση, μ’ ένστικτο δημιoυργούνται οι προϋποθέσεις <br />για τnν τριπλή αυτή εκφραστική συνύπαρξη, που ορισμένες φορές <br />σαν φτάνει τα όρια της τελειότητας θυμίζει μορφολογικά την <br />αρχαία τραγωδία. Ο συνθέτης της μουσικής είναι συγχρόνως και <br />ο ποιητής καθώς και ο εκτελεστής. Βασικά του όργανα είναι τα <br />μπουζούκια -μεγάλο μαντολίνο τουρκικής μάλλον προελεύσεως- κι ο <br />μπαγλαμάς -παραλλαγή της κρητικής λύρας και της συγγενικής νησιώτικης, <br />πιο μικροσκοπικής απ΄ αυτήν και κρουστές με πέννα. Η σύνθεση του <br />τραγουδιού βασίζεται βέβαια πάνω στη χορευτική κίνηση, με τρεις <br />χαρακτηριστικούς ρυθμούς, τον ζεϊμπέκικο, τον χασάπικο και τον <br />σέρβικο (ο τελευταίος έχει ολιγότερη χρήση).<br /><br />Ο ζεϊμπέκικος σε ρυθμό 9/8 είναι ο βασικότερος ρυθμός της <br />ρεμπέτικης μουσικής. Προήλθε ασφαλώς απ΄ τα χορευτικά 9/8 <br />των Κυκλάδων και του Πόντου, πού εδώ όμως έχει χάσει ολότελα <br />τη ρυθμική του αγωγή κι έχει γίνει αργός, βαρύς, μακρόσυρτός <br />και περιεκτικότερος. Χορεύεται από έναν μόνο χορευτή και επιδέχεται <br />αφάνταστη ποικιλία αυτοσχεδιασμού με μόνο δεδομένο την αίσθηση του <br />ρυθμού. Ο καλός χορευτής στο ζεϊμπέκικο θα ΄ναι εκείνος που θα <br />διαθέτει τη μεγαλύτερη φαντασία και την κατάλληλη πλαστικότητα <br />ώστε να μην αφήσει ούτε μια νότα μπουζουκιού που να μην τη δώσει <br />με μια αντίστοιχη κίνηση του σώματός του. Σα χορός είναι ο <br />δυσκoλότερoς και ο δραματικότερος σε περιεχόμενο. <br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/XCQXArp4Snk&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/XCQXArp4Snk&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br />Ο χασάπικος βασίζεται πάνω στο ρυθμό 4/4 κι ο τρόπος που χορεύεται <br />-δυο χορευτές συνήθως, αλλά και τρεις και τέσσερις πολλές φορές- <br />έρχεται σα μια προέκταση του δημοτικού χορευτικού τρόπου, με μιά <br />κάποια ευρωπαϊκή επίδραση. Δεν ξέρω γιατί, μα πολλές φορές μου <br />θυμίζει -πολύ μακριά όμως- τη γαλλική java.<br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_VhLbUoozf0&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/_VhLbUoozf0&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /> <br />Ο σέρβικος που κι η ονομασία του δείχνει την προέλευσή του, είναι <br />ένας γρήγορος ρυθμός και παρουσιάζει ελάχιστο ενδιαφέρoν κι αυτό <br />απ’ τη μεριά της δεξιοτεχνίας και μόνο των εκτελεστών και του <br />χορευτή. Χρησιμοποιείται πάρα πολύ λίγο• παραμένει μ’ ένα <br />ματαιόδοξο περιεχόμενo να φαντάξει, μια που ικανοποιεί μόνoν <br />το επιδεικτικό μέρoς των ποδιών κάποιου χορευτή.<br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/hqeQrORLL4E&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/hqeQrORLL4E&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br />Ο ζεϊμπέκικος είναι ο πιο καθαρός, συγχρόνως ελληνικός ρυθμός. <br />Ο δε χασάπικος έχει αφομοιώσει μιά καθαρή ελληνική ιδιομορφία. <br />Πάνω σ΄ αυτούς τους ρυθμούς χτίζεται το ρεμπέτικο τραγούδι, του <br />οποίου παρατηρώντας τη μελωδική γραμμή, διακρίνομε καθαρά απάνω <br />την επίδραση ή καλύτερα την προέκταση του βυζαντινού μέλους. <br />Όχι μόνο εξετάζοντας τις κλίμακες που από το ένστιχτο των λαϊκών <br />μουσικών διατηρούνται αναλλοίωτες, μ’ ακόμη, παρατηρώντας τις <br />πτώσεις, τα διαστήματα και τον τρόπο εκτέλεσης. Όλα φανερώνουν <br />την πηγή, πού δεν είναι άλλη απ΄ την αυστηρή κι απέριττη <br />εκκλησιαστική υμνωδία. Όχι πως το δημοτικό τραγούδι δεν έχει κι <br />αυτό στοιχεία διοχετευμένα στο ρεμπέτικο. Μα πολύ λιγότερα. <br />H παρουσία του είναι έντονη, ιδιαίτερα στο ελαφρότερο είδος <br />που περισσότερο το χαρακτηρίζει μιά χάρη και μιά νnσιώτικη <br />ελαφράδα. Παράδειγμα φέρνω, αν θυμάστε, κάπως παλιότερα το <br />«Πάρτη βάρκα στο λιμάνι - κάτω στο Πασαλιμάνι» καθώς και το <br />γνωστότατο «Ανδρέα Zέππo». Και τα δυό έχουν πολύ έντονα πάνω <br />τους τη σφραγίδα του δημοτικού μας τραγουδιού. Μα για να <br />εξηγήσουμε τη βασική αυτή προέκταση του βυζαντινoύ μέλους <br />στο ρεμπέτικο, αρκεί να δούμε πόσο κοινή ατμόσφαιρα δημιουργούσε <br />η παρακμή του Βυζαντίου με τη δικιά μας σήμερα. <br />Ατμόσφαιρα το ίδιο καταπιεστική, το ίδιο ασαφής, άσχετα αν <br />στα χρόνια εκείνα προερχόταν από ένα λαθεμένο ξόδεμα θρησκευτικού <br />συναισθήματος. Έτσι τα εκφραστικά στοιχεία του έτoιμόρoπoυ <br />Βυζαντίου με την άμεση παθητικότητά τους βρίσκουν οικεία ατμόσφαιρα <br />μες στο ρεμπέτικο -το σύγχρονο λαϊκό μέλος- για ν’ αναπτυχθούν και <br />να συνθέσουν τη σημερινή εκφραστική μορφή μιας το ίδιο έντονης <br />παθnτικότητας.Το δημοτικό τραγούδι και τα υγιή του εκφραστικά <br />στοιχεία έχουν τη θέση μόνον μιας πιο άμεσης κληρονομιάς. <br />Για τα 80% της ρεμπέτικης μουσικής, τίποτες παραπάνω.<br />Εξετάζοντας τώρα το ύφος του τραγουδιού βρίσκομε ευθύς εξ΄ αρχής <br />το βασικό εκείνο χαρακτήρα του συγκρατημένoυ, που μόνο επειδή <br />είναι γνήσια ελληνικό, μπορεί και το κρατεί με τόση συνέπεια. <br />Και στη μελωδία και στα λόγια και στο χορό, δεν υπάρχει κανένα <br />ξέσπασμα, καμιά σπασμωδικότητα, καμιά νευρικότητα. Δεν υπάρχει πάθος. <br />Υπάρχει ή ζωή με την πιο πλατειά έννοια. Όλα δίνονται λιτά, απέριττα <br />με μιά εσωτερική δύναμη που πολλές φορές συγκλονίζει. Μήπως αυτό<br />δεν είναι το κύριο και μεγάλο στοιχείο που χαρακτηρίζει την <br />ελληνική φυλή; Και ακόμα ολάκερο το λαμπρό μεγαλείο της αρχαίας <br />τραγωδίας και όλων των αρχαίων μνημείων, δεν βασίζεται πάνω στην <br />καθαρότητα, στη λιτή γραμμή και προπαντός στο απέραντο αυτό <br />sostenuto που, προϋποθέτει δύναμη, συνείδηση και πραγματικό <br />περιεχόμενo; Ποιά από τις καλές τέχνες στον τόπο μας σήμερα <br />μπορεί να περηφανευτεί ότι κράτησε τη βασική αυτή ελληνικότητα <br />-τη μοναδική άξια κληρoνoμιά που έχουμε πραγματικά στα χέρια μας- <br />για τη σύνθεσή της. Ποιά μουσική μας μπορεί να ισχυριστεί σήμερα <br />ότι βρίσκεται πέρα απ΄ το βυζαντινό μέλος, πέρα απ΄ το δnμοτικό <br />τραγούδι και στη χειρότερη περίπτωσn πέρ’ απ΄τις σπασμένες <br />αρχαίες κολώνες του Παρθενώνος και του Ερεχθείου, ότι βρίσκεται <br />εκεί που όλα αυτά βρεθήκανε στην εποχή τους;<br />Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι γνήσια ελληνικό, μοναδικά ελληνικό.<br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/qbrsiN9u0OM&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/qbrsiN9u0OM&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br />Eπιτρέψατέ μου τώρα να σάς παρουσιάσω δυό από τους πιο γνήσιους και <br />πιο δημοφιλείς εκπροσώπους της σύγχρονης έλλnνικης λαϊκής μουσικής• <br />τον Μάρκο Bαμβακάρη και τη Σωτηρία Μπέλλου με το συγκρότημά της. <br />Οι λαμπροί αυτοί μουσικοί στο είδος τους προσεφέρθηκαν ευγενώς <br />να παίξουν απόψε πέντε χαρακτηριστικά ρεμπέτικα τραγούδια για να <br />μπορέσουμε έτσι να πάρουμε μια συγκεκριμένη ιδέα όλων αυτών που <br />είπαμε πιο πάνω. Θ’ αρχίσουν μ’ ένα τραγούδι που έχει συνθέσει <br />ο Μάρκος Bαμβακάρης πάνω στο ρυθμό του χασάπικου και με τον <br />τίτλο «Φραγκοσυριανή κυρά μου» (τραγούδι).<br />Το δεύτερο τραγούδι που θα ακούσετε είναι πάλι σύνθεση του <br />Μάρκου Βαμβακάρn σε ρυθμό ζεϊμπέκικου «Εγώ είμαι το θύμα σου» <br />(τραγούδι).Το τρίτο είναι σύνθεση της Σωτηρίας Μπέλλου (ζεϊμπέκικo) <br />«Σταμάτησε μανούλα μου να δέρνεσαι για μένα». Από τα πιο <br />χαρακτηριστικά στο είδος του. (τραγούδι) <br />Το τέταρτο, σύνθεση Tσιτσάνη, σε ρυθμό χασάπικου «Πάμε τσάρκα στο <br />Μπαξέ τσιφλίκι».Με την ευκαιρία τώρα που θ΄ ακούσουμε το γνωστότατο <br />«Άνοιξε - άνοιξε» του Παπαϊωάννου θα ΄θελα να ΄λεγα λίγα λόγια για <br />τη σημασία του και το σταθμό που φέρνει στη ρεμπέτικη φιλολογία του <br />τραγουδιού, ζητώντας βέβαια πρώτα συγγνώμη απ΄ τους αγαπητούς <br />μουσικούς για τη μικρή αυτή παρεμβολή.<br />Λίγο πριν απ΄ τον πόλεμο του ’40 ο Tσιτσάνης τραγούδησε για πρώτη <br />φορά το «Αρχόντισσα μου μάγισσα τρανή- κουράστηκα για να σε αποκτήσω».<br /> Ήταν ένας μεγαλοφυής σχεδιασμός -μπορώ να πω- πάνω στο ερωτικό θέμα, <br />που η δύναμή του και η αλήθεια του μας φέρνει κοντά στον «Ερωτόκριτο» <br />του Κορνάρου και μετά από εκατοντάδες χρόνια κοντά στο <br />«Ματωμέvο Γάμο» του Λόρκα. Η μελωδική του γραμμή αφάνταστη σε <br />περιεκτικότητα και σε λιτότητα πλησιάζει τον Μπαχ. Αυτό το τραγούδι <br />ορθώθηκε για να αντιμετωπίσει μια τυραννισμένη και δύσκολη εποχή και <br />στάθηκε η πρώτη δυνατή φωνή μιας γενιάς.<br />Πριν δυό χρόνια ο ίδιος ο Τσιτσάνης τραγούδησε για πρώτη φορά <br />πάλι αυτούς τους στίχους «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι - το σκοτάδι είναι <br />βαθύ - κι όμως ένα παλικάρι δεν μπορεί να κοιμηθεί», ο ερωτισμός <br />προχωράει και θίγει ακέραια το ανικανοποίητο, δίδοντας μια τόσο λεπτή <br />μα τόσο έντονη αίσθηση μιας βαριάς ατμόσφαιρας, λες και προμηνούσε <br />ένα άγχος, μια καταιγίδα. Φέτος -ο Παπαϊωάννου αυτή τη φορά- μας <br />δίνει ολάκερο αυτό το άγχος με μια δυνατή κραυγή πια- η μοναδική <br />μες στα ρεμπέτικα, και γι΄ αυτό τόσο αληθινή με το «Άνοιξε – άνοιξε». <br />Δεν ξέρω, αλλά σ΄ αυτά τα τρία τραγούδια υπάρχει ένας συνδετικός <br />κρίκος που δίνει ξεκάθαρα και μοναδικά το τραγικό στην ερωτική μας <br />περιοχή. «Άνοιξε» (τραγούδι).<br /><br />Θα μπορούσα ακόμα να μιλήσω για τις ταβέρνες και το κέντρον <br />διασκεδάσεως «ο Μάριος» καθώς και για τον «Παναγάκη» κοντά <br />στον Αϊ-Παντελεήμονα όπου κάθε βράδυ ο Bαμβακάρης και η Μπέλλου <br />λειτουργούν πάνω στην τέχνη τους. Θα μπορούσα να μιλήσω και για <br />βροχερές νύχτες όπου με λάμπες του πετρόλαδου φωτίζονταν οι σκιές <br />ενός πλήθους που όλοι μαζί τραγουδούσαν ήρεμα, λες και πιστεύανε <br />στην αιωνιότητα. Ακόμη θα μιλoύσα για το χορό του κομπολογιού όπου <br />ένα παλικάρι μ΄ ένα γαρύφαλo στο στόμα γίνεται ένα μικρό κουβάρι <br />γύρω απ΄ το κεχριμπαρένιο λαμπρό κομπολόι - θα μπορούσα να ΄λεγα <br />τόσα πολλά που να μην έφταναν ώρες ολάκερες να μιλάω λες κι <br />είμαι μoναχός μου.Μα όλα αυτά είναι μια γοητεία.<br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/sf05ANW6cGo&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/sf05ANW6cGo&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br />Ακούσατε με τι ψυχρότητα και αυστηρότητα ειπώθηκαν αυτά τα πέντε <br />τραγούδια. Ο ρυθμός δεν ξέφυγε ούτε πιθαμή για να τονίσει κάτι <br />πιο έντονα, οι φωνές ίσιες, μονοκόμματες λες και τα λόγια δεν <br />είχαν συγκίνηση. Έτσι είναι. Τίποτες που να σε προκαλέσει να <br />τα προσέξεις, να τα ξεχωρίσεις. Πρέπει να ξελαφρώσεις μέσα σου <br />για να δεχτείς τη δύναμή τους. Αλλιώς τα χάνεις γιατί αυτά δεν <br />σε περιμένουν.Έτσι κι εμείς.<br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/u_U4zpJwM9U&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/u_U4zpJwM9U&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object> <br /><br />Κάποτες θα κοπάσει η φασαρία γύρω τους κι αυτά θα συνεχίσουν <br />ανενόχλητα το δρόμο τους. Ποιος ξέρει τι καινούργια ζωή μας <br />επιφυλάσσουν τα «νωχελικά 9/8» για το μέλλον. Όμως εμείς <br />θα ’χουμε πια για καλά νοιώσει στο μεταξύ τη δύναμή τους. <br />Και θα τα βλέπουμε πολύ φυσικά και σωστά να υψώνoυν τη φωνή <br />τους στον άμεσο περίγυρό μας και να ζουν πότε για να μας <br />ερμηνεύουν και πότε για να μας συνειδητοποιούν το <br />βαθύτερο εαυτό μας.<br /><br /><span style="font-style:italic;">Μάνος Χατζιδάκις <br />(Το κείμενο της διάλεξης βρέθηκε από τον Θάνο Φωσκαρίνη στο αρχείο του Φοίβου Ανωγειανάκη και της Έλλης Νικολαίδου)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-3666735735572209542?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-1466621375132326042010-06-05T15:39:00.003+03:002010-06-05T16:02:36.843+03:00<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ap1z-IgTouU&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ap1z-IgTouU&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><span style="font-style:italic;"><br /></span>1996<br /><br /><span style="font-style:italic;">Στιχοι-Μουσικη Γιώργος Ζήκας <br />Ερμηνεύει ο Δημητρης Ζεβουδάκης<br />Ενορχήστρωση Μανωλης Πάππος</span><br /><br /><br />Τόσα χρόνια στο σχολείο κάθε χρόνο άλλο θρανίο<br />μια ζωή στην ίδια τάξη θεωρία μα και πράξη<br />μια ζωή στην ίδια τάξη θεωρία μα και πράξη<br /><br />Κι ύστερα μέσα στους δρόμους θες δε θες σκύβεις<br />τους ώμους<br />ούτε φράγκο για κουλούρι κι η ζωή στο καλαμπούρι<br />ούτε φράγκο για κουλούρι κι η ζωή στο καλαμπούρι<br /><br />Σαν γαϊδούρι που παλιώνει μα περπατησιά δεν στρώνει<br />έμεινα στην ίδια τάξη θεωρία μα και πράξη<br />έμεινα στην ίδια τάξη θεωρία μα και πράξη<br /><br />Μόνη και στερνή μου ελπίδα η δική σου η παγίδα<br />ας το κάνουμε το βήμα πέρασέ με σε άλλο τμήμα<br />η θεωρία ας γίνει πράξη κι όλα θα 'χουνε αλλάξει<br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Τα λόγια στέρεψαν έχασαν το νόημα τους, <br />από τον αναίτιο θόρυβο και τη φασαρία <br /> προτιμώ να μιλήσει αυτό το υπέροχο τραγούδι <br />του Γιώργου Ζήκα. <br /><br />Αφιερωμένο εξαιρετικά στο συνέδριο του Συνασπισμού <br /><br />Δημήτρης Θ.<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-146662137513232604?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-77116254390393180472010-05-30T09:44:00.009+03:002010-06-23T15:10:47.778+03:00<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/4QXSYJPTiwc&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/4QXSYJPTiwc&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br />Ο καπιταλισμός είναι κοντά στην αρχετυπική φύση του ανθρώπου,<br />μάλιστα του ανδρός ανθρώπου -πολεμικός, κυνηγός, εφιαλτικά<br />εφευρετικός, άπληστος, κτητικός και ιδιοκτητικός.<br />Για αυτό ο καπιταλισμός είναι «εύκολος», κατανοητός κι<br />εφαρμόσιμος• ταυτίζονταιμαζί του αυτοί που κυρι-αρχούν<br />με την πολεμική τους αρετή (εκ του αρ-άρειος), ενώ επίσης<br />εύκολα προσαρμόζονται σ' αυτόν -μοιρολατρικά- κι εκείνοι<br />που έπονται και υποτάσσονται. ...........................<br /><br />Αντιθέτως ο σοσιαλισμός είναι πιο κοντά στο ιδανικό περί<br />τον άνθρωπο και γι' αυτό πιο δύσκολος. Προϋποθέτει<br />συλλογική οικονομία, προσωπική καλλιέργεια, ευρυχωρία<br />για τον άλλον, πρόταξη των αναγκών, πολιτικοποίηση<br />των μαζών. Κι ως εκ τούτων εύκολα εκπίπτει στο<br />αντίθετό του -καμμιά επανάσταση έως τώρα δεν παρέμεινε<br />διαρκής.Ο σοσιαλισμός υποκύπτει πιο εύκολα στην<br />εντροπία του, ενώ ο καπιταλισμός θρέφεται συνεχώς απ'<br />την παθογένειά του. Δύσκολο το στοίχημα για τους ανθρώπους...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TAIK42-SM2I/AAAAAAAAAMg/nZ_racGj0TA/s1600/STATHIS+1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 62px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TAIK42-SM2I/AAAAAAAAAMg/nZ_racGj0TA/s320/STATHIS+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476952068781650786" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"<br /><br />Πολλοί πολίτες αναρωτιούνται. Πού είναι η Αριστερά;<br /><br />Οι μόνοι που ξέρουν, για την ώρα, πού είναι η Αριστερά <br />είναι οι αριστεροί. Αυτοί που ταυτίζονται μαζί της, <br />ιδεολογικώς, ηθικώς, κομματικώς, καθώς και εκείνοι <br />που κάθε φορά την επιλέγουν ή την υπερψηφίζουν, <br />χωρίς να 'ναι απαραιτήτως αριστεροί.Αν λοιπόν το <br />ερώτημα «πού είναι η Αριστερά» μπορεί να απαντηθεί με <br />ευκολία απ' αυτούς που ξέρουν τι είναι η Αριστερά κι <br />από εκείνους που δέχονται αυτό που είναι η Αριστερά, <br />δηλαδή ένα 10-15% του Εκλογικού Σώματος, απαντιέται <br />με δυσκολία ή καθόλου από το υπόλοιπο.<br /><br />Λίγοι απ' το μεγάλο μέρος του Εκλογικού Σώματος ελπίζουν <br />σε μια δυναμική και ουσιαστική (επαν)εμφάνιση της Αριστεράς, <br />πολλοί αδιαφορούν και μάλλον ακόμα περισσότεροι -δυστυχώς- <br />την αντιμετωπίζουν με δυσπιστία ή και απόρριψη. Ενίοτε απόλυτη.<br /><br />Η αλήθεια είναι ότι η Αριστερά πληρώνει και αμαρτίες που δεν <br />είναι δικές της. Πολλοί πολίτες τής φορτώνουν κακοδαιμονίες <br />που χρησιμοποιούν οι ίδιοι ως άλλοθι για τις δικές τους <br />καταστροφικές επιλογές. Πολλοί τής κάνουν «δίκη προθέσεων» <br />κι άλλοι τής φορτώνουν όλη μας την παθολογία, λες και η <br />Αριστερά κυβέρνησε όλα αυτά τα χρόνια.<br /><br />Αυτό το φορτίο φορτώνεται στην Αριστερά, και από <br />κακοπροαίρετους πολίτες (πελάτες του κράτους και των <br />κομμάτων, εκμαυλισμένους και ιδιώτες -με την έννοια του <br />ιδιωτεύοντος), αλλά και από καλοπροαίρετους. Αλλους επειδή <br />έχουν πειστεί από τα κλισέ της κυρίαρχης προπαγάνδας για την <br />Αριστερά κι άλλους, που θα ήθελαν απ' αυτήν περισσότερα και <br />ουσιαστικά, τα οποία όμως δεν βρίσκουν στον χώρο της.<br /><br />Ο λόγος που η Αριστερά πληρώνει με τέτοιαν ευκολία ξένες αμαρτίες <br />είναι διότι δεν έχει εξιλεωθεί ακόμα η ίδια από τις δικές της. <br />Και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Στη Λατινική Αμερική, όπου <br />αφέθηκε στη λαϊκή κάθαρση, τα πράγματα πάνε αλλοιώς.<br /><br />><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yobdlQK_B3g/TAINS9W9OpI/AAAAAAAAAM4/YQvB5NWHnOA/s320/10-6-thumb-large.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476954716195601042" border="0" /></a><br /><br />Η Αριστερά, ιστορικώς, έχει δίκιο.<br /><br />Αυτό απεδείχθη από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ η οποία είχε παύσει <br />να 'ναι αριστερή από χρόνια, και ακριβώς γι' αυτό κατέρρευσε. <br />Καμμία Αριστερά δεν υπήρχε σε ένα βοναπαρτίστικο, σταλινικό, <br />αντιδημοκρατικό, γραφειοκρατικό, ανελεύθερο και μιλιταριστικό <br />(παρα)μόρφωμα έτσι όπως είχε μεταλλαχθεί το ίδιο στα αντίθετα <br />από όσα η Επανάσταση διεκήρυσσε.<br /><br />Το ιστορικό δίκιο της Αριστεράς απεδείχθη και αποδεικνύεται <br />επίσης από την αποθηρίωση του καπιταλισμού μετά τη δική της <br />ιδεολογική οπισθοχώρηση.<br /><br />Ουδέποτε άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας, από τη βιομηχανική <br />επανάσταση κι ύστερα, οι αντιθέσεις μέσα στις κοινωνίες κι ανάμεσα <br />στα κράτη υπήρξαν πιο έντονες και χαοτικές.<br /><br />Ιδιώτες που έχουν περιουσίες μεγαλύτερες από προϋπολογισμούς <br />μεγάλων κρατών, εξαθλίωση της εργασίας στον αναπτυγμένο κόσμο, <br />ενδημία της φτώχειας και της πείνας στον υπανάπτυκτο, <br />υποδούλωση των τεχνών στις εξουσίες, υποβάθμιση της καθημερινής <br />ζωής των ανθρώπων, ολοκληρωτικός έλεγχος του δημόσιου και ιδιωτικού <br />βίου, καταστολή, εξάπλωση του πολέμου, λεηλασία του πλανήτη. <br />Οι κρίσεις, η μία μετά την άλλη, χειρότερες κάθε φορά απ' τις <br />προηγούμενες.<br /><br />Απόγνωση.<br /><br />(Οπως και η ίδια η γλώσσα θα ήθελε να μας θυμίσει πως συμβαίνει,<br /> όταν αποσυνδέεται ο άνθρωπος από τους τρόπους που η ίδια <br />η γνώση προσφέρει).<br /><br />Σε μια εποχή που η τεχνολογία, όχι μόνον θα επέτρεπε λίγη δουλειά <br />και καλή ψυχαγωγία, αλλά προσέτι θα μπορούσε να έχει εξαφανίσει <br />την ανεργία και να εξασφαλίσει την κοινωνική αλληλεγγύη,<br />συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: οι άνθρωποι δουλεύουν σαν τρελοί <br />(όσοι δεν είναι άνεργοι), σαν σκλάβοι, χρεωμένοι ώς τον λαιμό, <br />ανδράποδα των κερδών για τους ελάχιστους, μιας ελίτ των Εταιρειών, <br />που βυθίζει όλο και πιο πολύ, όλο και πιο βίαια την ανθρωπότητα σε <br />έναν τοξικό βίο, βλακώδη, απάνθρωπο, γελοίον.<br /><br />Καλείται λοιπόν η Αριστερά. Πού είναι;<br /><br />Είναι η προσκυνημένη και προδοτική σοσιαλδημοκρατία; <br />Είναι οι βολεμένες στο καθεστώς ή στις παρυφές του <br />δημοσιοσχεσίτικες «παρέες»; <br />Είναι η Αριστερά που για να θεωρεί εαυτήν εκτός συστήματος, <br />έχει μεταναστεύσει στον κόσμο της; Οχι. <br />Καλείται λοιπόν η Αριστερά.<br /><br />Από τον Ναυτίλο του ΣΤΑΘΗ 29.5.2010 στην Ελευθεροτυπία<br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/OFZLwsA-Si8&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/OFZLwsA-Si8&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed><br /></object><br /><br />ΥΓ Σας προτείνω επίσης ένα εξαιρετικό άρθρο του Γιώργου Μπλάνα<br />στους αγαπημένους Γεφυρισμούς με τίτλο «Βαρέθηκε και ο κούκος»<br />στης 29/5/10 <br /><br />Δημήτρης Θ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-7711625439039318047?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-73292561817663423752010-05-22T21:19:00.001+03:002010-05-22T21:23:28.094+03:00<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/b7J4Bljo_ck&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/b7J4Bljo_ck&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Εμφύλιος έρωτας - 1984 </span><br /><br /><span style="font-style:italic;">Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης<br />Μουσική: Νίκος Τάτσης<br />Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου<br /></span><br />Δεν την αντέχεις εύκολα την Άνοιξη<br />καθώς σφυρίζει ο αλήτης ο καιρός<br />έτσι που νοιώθεις λίγο-λίγο πια να χάνεσαι<br />μέσα σε ψεύτικα κελιά και μοναχός<br />έτσι που νοιώθεις λίγο-λίγο πια να χάνεσαι<br />μέσα σε ψεύτικα κελιά και μοναχός.<br /><br />Δεν την αντέχεις εύκολα την Άνοιξη<br />και τον Απρίλη να σε παίρνει αγκαλιά<br />κόβει τις φλέβες σου κρυφά με το μαχαίρι<br />και δεν αφήνει απ' το αίμα σου σταλιά<br />κόβει τις φλέβες σου κρυφά με το μαχαίρι<br />και δεν αφήνει απ' το αίμα σου σταλιά.<br /><br />Δεν την αντέχεις εύκολα την Άνοιξη<br />καθώς σφυρίζει ο αλήτης ο καιρός<br />έτσι που νοιώθεις λίγο-λίγο πια να χάνεσαι<br />μέσα σε ψεύτικα κελιά και μοναχός.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-7329256181766342375?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-4218209608483478582010-05-17T00:34:00.008+03:002010-05-17T10:21:25.565+03:00<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/w4_BwH1wl9I&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/w4_BwH1wl9I&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><span style="font-style:italic;">Δρομολόγιο - 1979 <br />Στίχοι: Νίκος Γκάτσος<br />Μουσική: Δήμος Μούτσης<br />Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς</span><br /><br />Εξαγόρασαν με επιδοτήσεις το μέλλον μας, και κάποιοι σαν μαλάκες <br />νόμιζαν πως τους πιάσαμε κορόιδα. Ζωή με επιδότηση όμως <br />σημαίνει εξάρτηση και χάσιμο της αξιοπρέπειας. <br />Μόνο αν παραδεχτούμε πως αυτή η λογική ηττήθηκε πως έκλεισε <br />με τον ποιο θλιβερό τρόπο τον κύκλο της μπορούμε <br />να αναζητήσουμε διέξοδο. <br /><br />Τα μυαλά και οι ιδέες χρεοκόπησαν πολύ πριν την οικονομία, <br />δεν φτάνει ο θυμός, πρέπει να απαντήσουμε πειστικά γιατί <br />ο δικομματισμός που κυβέρνησε μετά την μεταπολίτευση <br />συγκέντρωσε τόσο μεγάλα ποσοστά.<br /><br />Για να φτάσουμε εδώ εξαγοράστηκαν συνειδήσεις χαλάρωσαν ήθη, <br />άνθρωποι(πελάτες) για λίγες σταγόνες ευτυχίας στραπατσάρισαν <br />την αξιοπρέπεια τους Υπηρετώντας κόμματα αφεντικά … με το <br />αζημίωτο φυσικά. Το πάρτι με τα χρήματα του ελληνικού λαού <br />είχε και τα χρυσοφόρα αποφάγια, τους αρκούσαν…..<br /><br />Οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα φωνάζουν να καεί το μπουρδέλο η <br />βουλή, αφού έκαψαν το μυαλό τους σε ψεύτικους κόσμους <br />είναι έτοιμοι να παραδοθούν στα πιο άγρια ένστικτα τους, <br />σαν απατημένοι σύζυγοι, αυριανοί πελάτες του Καρατζαφέρη.<br />Να τους θυμίσω απλώς πως για να λειτουργεί αυτό το «μπουρδέλο» <br />χιλιάδες άνθρωποι δώσανε αγώνες πήγαν εξορία και κάποιοι το <br />πλήρωσαν με τη ζωή τους.<br /> <br />Οι ευθύνες του δικομματισμού είναι τεράστιες,<br />για αυτή τη σήψη δεν μπορεί όμως αυτές να <br />μαγαρίσουν όλο τον πολιτικό κόσμο.<br />Να τους χρεώσουμε τις ελεεινές πολιτικές που <br />στέλνουν στη φτώχεια χιλιάδες ανθρώπους, ναι <br />πως δανειζόμαστε από την Ευρώπη για να <br />αγοράσουμε αεροπλάνα και φρεγάτες, ναι <br />πως είναι κατώτερη των περιστάσεων σε <br />αυτές τις δύσκολες στιγμές , ναι<br /><br />Ε, ας τους στείλουμε σπίτι τους, το ζητούμενο <br />βέβαια είναι τι θα έρθει γιατί σε αυτό το αδιέξοδο <br />της πολιτικής ζωής συνέβαλε και ο κόσμος βάζοντας <br />διαχειριστές της κρίσης αυτούς που την δημιούργησαν!! <br />Γιατί άραγε; <br /><br />...........Οι λέξεις αμήχανες, αδυνατούν να εκφράσουν τις σκέψεις.<br />Αυτό που μένει είναι η σιωπή της περισυλλογής και τα τραγούδια <br />που εκφράζουν την οργή και τα συναισθήματα όσον ακόμα αντέχουνε.<br /><br /><span style="font-style:italic;">Τα υπόλοιπα θα τα πούμε στους δρόμους!!! Δημήτρης Θ. </span><br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3v6u3-AWeXo&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/3v6u3-AWeXo&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6098931950281453642-421820960848347858?l=theologoud.blogspot.com' alt='' /></div>saltatempohttp://www.blogger.com/profile/13400966182131518771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6098931950281453642.post-47963807402096390012010-05-11T23:08:00.003+03:002010-05-11T23:40:30.930+03:00<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/OnSJa6mgHow&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/OnSJa6mgHow&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Υπάρχει κι άλλος τρόπος</span><br /><br />Του έρωτα ο δόλος<br />κι όλου του κόσμου ο στόλος<br />εμένα πια δεν με χωρά…<br />μου φτάνει η βάρκα του ψαρά.<br />Με πάει και με φέρνει<br />και τα μυαλά μου παίρνει<br />με ταξιδεύει στ’ ανοιχτά,<br />νέοι ορίζοντες ξανά.<br />Τα βράδια μου τα έρμα,<br />εγώ τα ‘χω διαλεγμένα…<br />Θέλει κομμάτι υπομονή<br />ν α περπατάς χωρίς ντροπή.<br /> <br />Που ‘σαι ρε μάγκα κι ό,τι λες<br />μου μοιάζουν να’ ναι υπερβολές –<br />κλείνω τα’ αυτιά μου.<br />Που ‘σαι ρε μάγκα να μου πεις<br />ό,τι δεν έμαθε κανείς στα όνειρά μου.<br /><br />Που ‘σαι ρε μάγκα φίλε<br />και από πίσω σκύλε<br />τα λόγια σου τα ψεύτικα<br />βρε αρκετά τα’ ανέχτηκα<br />που όλο βιτρίνα αλλάζεις –<br />ξέρεις, δε με τρομάζεις<br />που όλο τα ρούχα αλλιώς φοράς<br />να ξέρεις μάγκα δε μετράς.<br />Υπάρχει κι άλλος τρόπος<br />για να σωθεί ένας τόπος<br />παράτα τις υπεκφυγές<br />και μην φοβάσαι τις ντροπές.<br /><br />Υπάρχει κι άλλος τρόπος<br />ειν’ της καρδιάς ο δρόμος.<br />Περπάτησέ τον και θα δεις…<br />στο τέλος θα με θυμηθείς.<br />Που ‘σαι ρε μάγκα φουκαρά…<br />δε βρήκες ποτέ σου έναν ψαρά,<br />να ταξιδέψεις…<br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/67Xjqv1_aUU&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/67Xjqv1_aUU&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Ο άλλος μου εαυτός </span><br /><br />Το κλειδωμένο σου το κέφι<br />θα ‘ρθω να ξεθάψω<br />παλιές πληγές, καινούργιες, <br />ολες θα τις κάψω…<br />Παίρνω φωτιά και καίω τις στιγμές<br />ό,τι αγαπήσαμε<br />και ζήσαμε πολλές φορές.<br />Κι αν δεν ρωτήσεις για ποιόν,<br />γιατί και πως<br />θα πει πως είσαι ο άλλος μου εαυτός.<br /><br />Μη με ρωτάς για τόσα χρόνια <br />που περιμένω.<br />Μεσ’ στο χειμώνα της καρδιάς μου<br />ξεχασμένος παίρνω<br />…παίρνω φωτιά και καίω τις στιγμές<br />ό,τι αγαπήσαμε <br />και κάψαμε πολλές φορές.<br /><br /><br />Το κουρασμένο σου χαμόγελο <br />θα ζωντανέψω<br />μεσ’ απ’ τα όνειρα που κάναμε μικροί<br />θα κλέψω<br />τρελλή φωτιά να κάψω τις στιγμές<br />αυτές που ζήσαμε<br />και κάψαμε πολλές φορές<br /><br />Μα αν με ρωτήσεις το πώς και το γιατί,<br />θα πει πως είσαι ακόμη μια πληγή.<br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/aGglDgLlTYg&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/aGglDgLlTYg&hl=el_GR&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Καλή σου τύχη </span><br /><br />Ίσως να ήτανε και μια στιγμή<br />που με σημάδεψε για μια ζωή.<br />Πάντα το ήθελα για μας τους δυο<br />να ‘ναι η αγάπη μας όνειρο αληθινό.<br /> <br />Καλή σου τύχη στους δρόμους που γυρνάς<br />κι άσε στην τύχη το όνειρο για μας…<br /><br />Ποιος ξέρει τώρα πού γυρνάς<br />που εγώ ματώνω…<br />Για πες μου λίγο αν μ’ αγαπάς<br />να μην κρυώνω.<br /><br />Καλή σου τύχη στους δρόμους που γυρνάς…<br />Να μην σου τύχει ό,τι έτυχε σε μας.<br />Καλή σου τύχη… Για μένα μη ρωτάς…<br /><br /><span style="font-style:italic;">Στίχοι, μουσική, ενορχήστρωση: Ευγένιος Δερμιτάσογλου 1997<br />Συμμετέχει η Κατερίνα Σιάπαντα<br /><br /></span><br />Ο Ευγένιος Δερμιτάσογλου γεννήθηκε στη Θεσ